Nepal 2008-2009 3

De kinderen en ons leven in Nepal.

We zijn bang dat veel mensen tevergeefs onze website bezocht hebben. Het is niet dat we jullie niet op de hoogte willen houden, het is niet dat we geen leuke dingen mee maken, maar het is de stroom die ons parten speelt. Er is op dit moment 16 uur per dag geen stroom. Elke week is er een nieuw schema waarin je kunt lezen hoe de stroom over de dag verdeeld is. Met een beetje pech heb je de hele nacht stroom, waar je dus weinig aan hebt. Maar ja, voor ons is alleen het probleem dat we niet vaak kunnen internetten, maar als je de baas van het internetcafé bent heb je het slechter….

Wij doen namelijk ondertussen veel leuke dingen waar ik jullie (nu gewoon vanuit Nederland) over zal vertellen.

We hebben ook dit keer geprobeerd de kinderen die niet meer in Ramro Sathi wonen, maar er wel gewoond hebben te bezoeken.
Als eerste waren Bhumika en Menuka aan de beurt. Ze wonen in Kathmandu, en we wisten waar dus waren ze snel gevonden. Het was een blij weerzien. De meiden zagen er goed uit, en ze wilden graag een dagje mee naar Ramro Sathi om de andere kinderen te bezoeken. Onderweg kwamen er wat minder leuke verhalen naar boven. De meiden vertelden over thuis en hoe het er volgens hen aan toe ging. Vervelend, maar goed om te weten, en ze worden in de gaten gehouden.
Ze hadden een onbezorgde dag in Ramro Sathi. Ook de kinderen onderling vinden het altijd leuk om elkaar weer te zien.

Bhumika en Menuka denderen de helling afBhumika en Menuka denderen de helling af
Close
Bhumika en Menuka denderen de helling af
 

Zo ook Anil. Hij woont met zijn moeder en Rajeet, z’n broer, in een dorp buiten Kathmandu. Omdat wij niet zoveel tijd hadden om naar het dorp te gaan kwamen Anil en moeder naar Kathmandu om ons op te zoeken. Rajeet kon helaas niet meekomen, hij moest naar school. Wat is Anil groot geworden en wat ziet hij er goed uit! We zijn eerst in het huis van Kaji geweest en daarna ook in Ramro Sathi. Terwijl we naar Ramro Sathi liepen vroeg Anil zich af hoe groot de andere jongens nu zouden zijn. Nou, die
waren ook flink gegroeid, en als  dikke vrienden liepen ze samen over straat.

Anil en moeder bleven een nachtje in Ramro Sathi slapen en gingen de volgende dag weer terug naar huis. Dat moest ook wel want er was een grote busstaking aangekondigd die de volgende dag in zou gaan. Dat gooide ook roet in ons eten, want wij hadden net bedacht om met de hele familie van Kaji naar hun dorp in Gorkha te gaan…. Het was wel bekend wanneer de staking zou beginnen, maar hoe lang hij zou duren dat wist niemand. En wij konden de gok niet wagen om ons vliegtuig te missen.
Dus daar ging ons uitstapje. We namen afscheid van Kaji, Rajina en Ruska. Rajina had zich nog helemaal uit de naad gehaakt om alle cadeautjes die ze voor ons bedacht had af te krijgen, maar het resultaat mocht er zeker wezen.

Van Ragina krijgen we een tasje en een mooie gehaakte lap voor boven de deurVan Ragina krijgen we een tasje en een mooie gehaakte lap voor boven de deur
Close
Van Ragina krijgen we een tasje en een mooie gehaakte lap voor boven de deur
 

Hoewel wij dus echt niet blij waren met deze busstaking (Die later nog niet eens door bleek te gaan….. ze waren tot een overeenkomst gekomen) waren de kinderen van Ramro Sathi dit wel, want dat betekende dat we veel tijd met hen door konden brengen. En dat hebben we dus gedaan. Ik zal in het volgende stukje hier meer over vertellen.

Dit bericht is geplaatst in 2008-2009 - Nepal en getagd, . Bookmark de permalink.

Reacties zijn gesloten.