Eindelijk op pad in Nieuw Zeeland

Na vijf dagen in Christchurch staan we te trappelen om op weg te gaan. Eindelijk mogen we in het zadel.
Vanwege de vele fiets kilometers die  we niet gemaakt hebben deze winter valt het nog niet mee om met alle spullen op weg te  gaan. Volgens de dame van de check in op Schiphol hebben we goed gewogen, dus  dat betekent dat we precies 100 kg ingecheckt hebben. Daarnaast hebben we nog ongeveer 20 kg handbagage en  voor ruim 30 kg aan jongens  bij ons. En als we wegrijden hebben we nog het nodige aan eten en drinken bij ons. Gelukkig gaan onze eerste kilometers over de Canterbury plains. Relatief vlak dus. Maar Nieuw Zeelands vlak is meer Nepalees vlak dan Nederlands vlak…

Shashin Error:

No photos found for specified shortcode

Na de eerste bewolkte dagen in Christchurch hebben we nu heerlijk warm weer met volop zon. Dat betekent dat we ons dagelijks  drie of vier keer in moeten smeren want onze bleke winterhuid is nog niet opgewassen tegen de hete Nieuw Zeelandse zon. Zo heet als het nu is is  het  blijkbaar de hele zomer  nog niet  geweest. Een aantal dagen  loopt de temperatuur op tot een graad of  30. Tel daarbij een stevige wind op en je  begrijpt dat we liters  water  drinken. Zo veel zelfs  dat we op de dag dat we in Rakaia Gorge aan komen een auto stoppen om om water  te  vragen. We hebben dan al  bijna de hele dag vals en minder vals plat door de hitte gereden met een flinke  wind tegen. (Later zouden we er nog achter  komen dat dit maar een klein beetje wind  was.) Gelukkig krijgen we van de eerste auto direct wat water zodat we het laatste stukje  omhoog ook nog  redden. Daarna is  het gelukkig alleen nog maar afdalen naar de camping in de kloof. Die nacht kunnen we genieten van een schitterend uitzicht over de kloof.

Shashin Error:

No photos found for specified shortcode

We willen nog wel een dag blijven op de Rakaia Gorge campsite, maar wel hebben geen eten meer. We ontbijten met een pakje gedroogde pasta met tomatensaus. Joris vraagt zich daardoor af of  hij meteen na  het ontbijt weer naar bed moet. Na dit bijzondere ontbijt rijden we naar Methven waar een supermarkt is. Maar, wat naar beneden is gegaan, moet ook weer omhoog! En dat valt nog niet mee met ons overgewicht, dus  moet Joris  afstappen en lopen terwijl zijn ouders de fietsen omhoog ploeteren. Robin moet blijven zitten  omdat we geen handen over  hebben om hem onder de wielen van het verkeer vandaan te houden.

Shashin Error:

No photos found for specified shortcode

Dat verkeer valt ons alles zins mee, ondanks dat we op wegen rijden waar je 100 km per uur  mag rijden. De auto’s en zeker de vrachtwagens en bussen rijden over het algemeen met een grote boog om ons  heen. Vaak wordt er gezwaaid en soms als aanmoediging even getoeterd. De Kiwi’s zijn over het algemeen erg  vriendelijk. Dat merken we ook als en een plek zoeken om te overnachten. Er zijn op zich relatief  veel campings  in NZ, maar omdat wij zulke korte dagafstanden rijden, is de afstand tussen de campings  toch te groot. Als we bij een benzinestation zijn om een ijsje te eten vragen we naar de dichtstbijzijnde camping.  Die is waarschijnlijk nog ruim 20 km verder. Te ver voor ons omdat we er al 35 km op hebben zitten. Een klant zegt meteen: wacht  even en ze belt haar moeder. Die woont 8 km verderop we mogen in haar tuin kamperen. Zo vinden we  iedere keer gemakkelijk een slaapplek.

Shashin Error:

No photos found for specified shortcode

Als we vertrokken zijn uit Geraldine houden we pauze om uit te  rusten van een pittige  klim. Terwijl we eten komt er ineens een enorme PC-Hooft tractor aangereden. Daaruit stappen Judith en Eric. We wisten dat zij ook in NZ waren, maar bij toeval lopen we ze tegen het lijf. Zij houden met twee vriendinnen vakantie en zijn nu op weg naar Christchurch om weer terug te vliegen naar Nederland. Na een kort praatje rijden we weer verder want we hebben  nog wat hoogtemeters  te gaan voor we bij ons overnachtingsadres zijn.

Shashin Error:

No photos found for specified shortcode

Onze klimbenen worden echt getest als we vanuit het district Canterbury naar MacKenzie willen rijden. We moeten dan Burkes pas over die ongeveer 700 meter hoog is. Jurgen komt blazend als een oude  stoomlocomotief boven terwijl Joris voorop de tandem hem de oren van het  hoofd vraagt. “Papa, waar om geef je nou geen antwoord?” Joris heeft nog steeds niet door  dat fietsen met een tandem en fietskar en veel bagage en twee jongetjes heel erg zwaar is. En steeds die verrotte wind  tegen!  Gelukkig is de fietsconditie inmiddels wel iets toegenomen zodat we zonder te moeten duwen boven komen.

Shashin Error:

No photos found for specified shortcode

MacKenzie is het district van de merino schapen. Bijzonder is dat het district genoemd is naar de schurk MacKenzie die ongeveer 1000 schapen heeft gestolen. Ik kan me niet voorstellen dat er in Nederland een provincie zouden vernoemen naar bijvoorbeeld Balthasar Geerards.

Over Burkes pass zijn we op een soort hoogvlakte gekomen waar een aantal meren liggen: Tekapo, Pukaki, Ohau, en nog een aantal. Bij het eerste meer (Tekapo) slapen we op een drukke camping waar we een rustdag houden. Alle vieze kleding wassen en de  jongens wat bij laten slapen. Van daaruit maken we de oversteek naar lake Pukaki. We willen state highway 8 omzeilen door langs het kanaal te rijden. Helaas staat bij het begin van de weg langs  het kanaal dat de weg na 8 km is afgesloten. We volgen de snelweg dus nog een stukje en besluiten de gravelweg binnendoor te nemen. Dat is wel wat meer klimmen, en gravel rijdt wel wat zwaarder, maar even geen langsrazende auto’s is ook wel fijn. Nog geen 5 minuten nadat we Breadar station road ingereden zijn steekt ineens een keiharde wind op. Zo hard dat de vlag van de kar afwaait Barbara moet een paar honderd  meter terug om hem te gaan halen. De rest van de dag wordt een gevecht tegen gravel, heuvels en de wind die zo sterk is dat hij ons een paar keer van de  weg blaast.

Shashin Error:

No photos found for specified shortcode

De beloning voor dat harde werk is er als  we weer af kunnen dalen naar het meer. Dan hebben we ineens zicht op de met sneeuw bedekte toppen van de Nieuw Zeelandse Alpen. Die nacht vinden we een mooi wildkampeerplekje langs lake Pukaki, met het mooiste uitzicht van de wereld!

Shashin Error:

No photos found for specified shortcode

Vanaf de oever van lake Pukaki volgen we de Alps2ocean cycle trail. Die brengt ons in tot een kleine week tot aan de kust bij Oamaru. Deze route is grotendeels off road, dus hoeven we niet alert te zijn op de snelle auto’s. Voor de fietsers zijn er op de meeste plekken net nieuwe gravel paden aangelegd langs de mooiste plekken. Het is soms wel lastig rijden omdat de steentjes nog niet overal goed zijn ingereden, en op sommige  stukken ligt er helemaal nog geen steenslag op het uitgefreesde pad. Het is dus soms flink hosten en botsen, zeker voor Robin, want die zit in de brede fietskar en heeft dus twee keer zoveel kans een steen tegen te komen.

Shashin Error:

No photos found for specified shortcode

Als we na een stuk op de Alps2Ocean route zijn slaat het weer als we in Omarama een het rustdag houden ineens om. Waar we eerst veel zon en hitte hadden zijn na een tweetal fikse buien alle heuvels om ons heen ineens wit. We kijken elkaar aan en vragen ons  af of we het goed zien. Maar verschillende Kiwi’s vertellen ons dat het inderdaad sneeuw is, maar dat ze dat nog nooit gezien hebben midden in de zomer. Die nacht is het ook in de tent zeer fris, met temperaturen rond het vriespunt. Daar hebben we de kampeeruitrusting  niet op afgestemd. We bedelven de jongens onder alle handdoeken, truien en jassen die we bij ons hebben. Daarmee is het net uit te houden. Gelukkig dalen wij af zodat het vast wat warmer wordt. We hebben nog een aantal koude dagen op de Alps2ocean met weer veel wind totdat we in Oamaru zijn. Nu is het gelukkig weer wat warmer en hebben we weer wat zon. Nu verzinnen wat we hier vandaan verder gaan doen.

Voor de liefhebbers hieronder nog wat foto’s van deze etappe.

Wind tussen lake Tekapo en lake Pukaki
Close
Wind tussen lake Tekapo en lake Pukaki
Cooler man op de fiets
Close
Cooler man op de fiets
IJsje eten
Close
IJsje eten
Rakaia Gorge in de diepte
Close
Rakaia Gorge in de diepte
Uitzicht vanaf de camping in Rakaia Gorge
Close
Uitzicht vanaf de camping in Rakaia Gorge
 
Wat naar beneden gaat moet ook weer omhoog
Close
Wat naar beneden gaat moet ook weer omhoog
Een eitje voor het ontbijt
Close
Een eitje voor het ontbijt
Barbara trekt vandaag de kar
Close
Barbara trekt vandaag de kar
Mannen op stap
Close
Mannen op stap
Op het springkussen
Close
Op het springkussen
En toen zagen we opeens Judith en Eric
Close
En toen zagen we opeens Judith en Eric
 
Bij het eten in de kinderstoel
Close
Bij het eten in de kinderstoel
Vanaf Geraldine vinden we een mooi graspaadje
Close
Vanaf Geraldine vinden we een mooi graspaadje
Alles netjes aangegeven op het fietspad
Close
Alles netjes aangegeven op het fietspad
Bruggetje in de route zodat we bij het water kunnen spelen
Close
Bruggetje in de route zodat we bij het water kunnen spelen
Robin bij de musterers hut
Close
Robin bij de musterers hut
Op de top van Burkes pass
Close
Op de top van Burkes pass
 
Dit bericht is geplaatst in 2014 - Nieuw Zeeland en getagd. Bookmark de permalink.

6 Reacties op Eindelijk op pad in Nieuw Zeeland

  1. Luuk Haas zegt:

    Leuk om allemaal te lezen. Veel plezier en geniet ervan!

  2. ida zegt:

    wat fijn dat jullie nu (eindelijk) op pad zijn. Ik hoop dat jullie de wind ook een mee zullen hebben, dat zou wel prettig zijn.
    Ik herken veel van de namen die jullie in het verslag noemen, vorig jaar was ik dus ook in N.Z. en heb deze plekken ook allemaal gezien. Alleen was het voor mij ietsjes makkelijker, ik reisde in een bus.
    Veel plezier en tot het volgende verslag.
    groetjes,
    ida

  3. Rena zegt:

    Helemaal geweldig Jurgen en Barbara. En mochten jullie ook op het Noorder eiland gaan fietsen en in de buurt komen van het dorpje Kaukapakapa, ten noorden van Auckland bij het plaatjes Helensville, doe m’n oude leefgenootjes van de Mount Tabor Trust dan de groeten!

    Mount Tabor Trust zie: http://mt-tabor.org.nz

  4. Marja zegt:

    Dank voor dit mooie verslag met filmpje. Kunnen jullie geen zeil monteren om de wind te benutten, haha? Wat zal dat zwaar zijn, zeg! Ben benieuwd of dat zo blijft.
    Volgens mij is het wel echt genieten en worden jullie beresterk van deze tocht.
    Liefs, Leendert en Marja

  5. ingrid zegt:

    leuk om over jullie avonturen te lezen .
    sterkte met de harde wind , maar geniet van de natuur en de aardige mensen die jullie ontmoeten.
    groetjes ,

    ingrid uit een voorjaarsachtig nederland

  6. Jeannette zegt:

    Lieve familie,
    Wat ontzettend leuk om jullie avonturen te lezen!
    Ik kan me helemaal voorstellen dat Joris tijdens het fietsen vragen stelt en wacht op antwoord… Wacht maar tot hij kan fietsen en z’n vader achterop mag:)
    Heel veel genietmomenten met elkaar!

    Groetjes,
    Jeannette