Van Tioman eiland naar Kuala Lumpur

We zijn weer op het vaste land, en hier is het meteen veel warmer dan op Tioman eiland. Dat valt nog niet mee. Helemaal omdat we dachten dat we eerst een dag vlak zouden fietsen, maar we gaan meteen klimmen. We hebben nog geen slaapplaats voor deze avond maar zien veel bordjes ‘homestay’ dus we gaan ervan uit dat het goed komt. In Kampong Feldar Nitar vinden we een kamer waar we een nachtje kunnen slapen. Het is nog wel vroeg, maar dat is niet erg. Kunnen we mooi even bijkomen en met de jongens van het dorp kletsen. Ze willen graag even op de Pino fietsen en Jurgen rijdt rondjes met de enthousiastelingen. Gelukkig vinden we ook een restaurantje. Omdat er niemand Engels spreekt komt de politieagent die een kopje thee drinkt onze bestelling opnemen. Wel even raar als er een politieagent met een opschrijfboekje aan je tafel verschijnt. Gelukkig krijgen we lekkere nasi. Wel een beetje pittig, maar beter pittige nasi dan een pittige bekeuring!

Het jammere is dat er op dit stuk weinig kleine wegen zijn, dus moeten we over de snelweg. Het voordeel is dat de weg niet zo erg druk is en door mooie gebieden gaat. Zo gaan we eerst een stuk door een uitloper van Taman Negara Johor Endau-Rompin, ook een tropisch regenwoud maar een ander dan waar we gelopen hebben. Daarna komen er veel palmolie plantages. De weg gaat op en neer maar is meestal goed te fietsen. We zien dorpjes en een kleine stad, soms zelfs een speeltuin en gelukkig genoeg plaatsen om te overnachten.

Als we in de buurt van Yong Peng een afslag zien naar een kleine weg aarzelen we niet. Daar gaan we heen. We komen bij een slagboom waar we gelukkig om heen kunnen fietsen. De weg is super! Dwars door een palmolie plantage. Als we al een eind op weg zijn stopt er een pick-up truck met een Chinese dame die ons vertelt dat we moeten omdraaien. Alle wegen in dit gebied lopen dood. Nou, dat zullen we nog wel eens zien! Als de truck weg is fietsen we verder. En als we het even niet meer weten komt er een man op een brommer voorbij die ons wijst waar we heen moeten. De pick-up zou het inderdaad zeker niet gered hebben op deze smalle weg, maar voor onze fietsen is het geen probleem. En via zandpaden komen we in een klein dorpje met een verharde weg. Volgens Robin was dit de mooiste weg. Hij wil eigenlijk terug rijden om hem nog eens te rijden.

We hebben het vaak over onze slaapplekken. De meeste zijn best okee. Maar soms tref je er een waarvan je denkt: waarom zijn we hier? In Batu Pahat bijvoorbeeld. De 3e verdieping is te hoog naar onze zin (je komt er dan moeilijker uit mocht er brand komen), de bedden zijn slecht, de douche is koud, de airco werkt slecht en het stinkt er naar sigarettenrook. Maar als je al lang door een stad gefietst hebt en niets beters hebt gevonden doe je het maar. Wat een verademing is het dan als je de dag daarna in Muar in WakaLily hostel komt. Het is er schoon, de airco werkt, er zijn stapelbedden waar de jongens blij mee zijn, de woonkamer is knus en Lily zelf is een schatje! Nou is ze ook fietser en reist ze graag dus ze weet precies wat mensen op reis nodig hebben. Ze neemt ons mee naar haar huis waar we rambutan mogen plukken en een kokosnoot mogen slachten. Daarna gaan we samen naar een Chinese foodmarket. Daar eten we rog en andere lekkere dingen die we nog nooit gegeten hebben.

Op weg naar Melaka komen we weer langs de zee! Dat is lang geleden dat we de straat van Melaka zagen! Melaka zelf is een grote stad met weer een fijn hostel: Ringo’s Foyer. Howard, de eigenaar, is zelf ook fietser en hij organiseert ook fietstochten voor de gasten in zijn hostel. Deze zaterdag organiseert hij een fietstocht door Melaka voor de Nederlandse ambassade. Echt leuk voor ons vind hij. Wij denken dat we met een paar Nederlanders een rondje fietsen, maar het blijkt echt een grote happening te zijn. Met wel 200 andere fietsers rijden we door Melaka langs de bezienswaardigheden van het Nederlandse koloniale verleden. We krijgen een mooi oranje t-shirt en ook nog een lunch. Het kan niet op. TDe volgende dag is het toch is het ook wel weer fijn om zelf verder te fietsen. Het laatste stuk naar Kuala Lumpur.

Eigenlijk had ik nog een ding op mijn wensenlijstje staan voor deze reis en dat was het zien van zeeschildpadden. Het is er nog niet van gekomen. Maar als we in Kampong Padang Kemunting slapen blijkt dat er 250 m verderop een zeeschildpaddenopvang zit. De schildpadden komen hier aan land om eieren te leggen. Die worden dan op een beschermd stuk strand uitgebroed. Het is nu het eind van het broedseizoen dus de kans dat ze aan land komen is klein. Maar in de opvang hebben ze ook grote schildpadden, dus hebben we ze toch nog gezien!

We rijden veel langs het strand en zo hebben we een echt vakantie gevoel. We slapen ook in echte beach resorts. De ene ziet eruit alsof er een kudde buffels doorheen gelopen heeft. De andere is wel echt luxe, met zwembad. Maar we zwemmen natuurlijk ook in de zee. Nu komt de tijd dat we van alles voor de laatste keer zien deze reis. Een palmolie plantage, een bananen plantage en een cactus plantage. Jurgens achterband houdt het ook voor gezien. Gelukkig kunnen we hem een paar keer oplappen, want een nieuwe vinden we niet zo 1 2 3.

Via de weg om het vliegveld rijden we de voorsteden van Kuala Lumpur in. Grote verschillen tussen nieuwbouwwoningen en krotten. Grote wegen maken plaats voor fietspaden. Fijn alleen moet je wel steeds de stoep op en af bij zijwegen dus is de gewone weg soms handiger. We zien de eerste wolkenkrabbers en andere grote gebouwen. Allemaal mooi versierd met Maleise vlaggen omdat het bijna onafhankelijkheidsdag is. We voegen in door 2 rijbanen met snel rijdende auto’s en maken zo echt deel uit van de stad. We zijn erg blij als we eindelijk het Nowherehostel vinden. Ons laatste huis in Maleisië voor de komende dagen.

We hebben dit hostel uitgezocht omdat het vlak bij een fietsenwinkel ligt waar we fietsdozen kunnen krijgen. Maar eerst gaan we nog 1x fietsen door Kuala Lumpur want we willen natuurlijk wel de Petronas towers zien. Als je vroeg in de ochtend vertrekt is het best goed te doen. We zien leuke dingen en komen bij de Petronas towers. Die zijn echt hoog! Er is een leuk park bij met een grote speeltuin. We wandelen er met de fietsen naar toe en krijgen enorm op onze kop omdat je niet mag fietsen in dit park. Dat we dat niet gedaan hebben komt niet echt aan bij de bewakers van de speeltuin. Iedereen die ook maar iets verkeerd lijkt te doen wordt van een afstand befloten en moet dan maar raden wat er niet goed is. Rare jongens die bewakers…. Gelukkig kan er toch nog lekker gespeeld worden voor we de drukke terugweg aanvaarden. Dit was echt het laatste fietstochtje. Op naar de fietsdozen.

Dat blijkt nog wat voeten in aarde te hebben. De dozen blijken 2 kleine dozen te zijn en een verdere zoektocht naar dozen levert niets op. Als we wat bedrukt bij het hostel aankomen ontmoeten we Ida, die het hostel runt. En wat blijkt: ze is een fietser! En heeft een vriend met een fietsenwinkel. Een telefoontje en het is geregeld! En niet zomaar geregeld. De fietsclub van Kuala Lumpur biedt ons hulp. Er komt een busje voorrijden waar we met de Pino inpassen en die scheurt ons dwars door KL. Dan komen we bij de winkel van Pedalasia. Daar wacht de rest van de club op ons. Eerst gaan we wat drinken. Ze geven ons dozen, helpen die op de goede maat te maken, rollen de fiets in plastic folie en daarna drinken we samen nog wat. Betalen? Nee, dat is niet nodig! Zo aardig! Maleisiëers, schatjes zijn het!

Als de fietsen ingepakt zijn is het alleen nog zaak om de rest uit te zoeken en in te pakken. En om een taxi te boeken om naar het vliegveld te komen. Als we daar mee bezig zijn worden we gebeld door Ash en Nurul, onze warm shower hosts uit Pekan. Ze waren op weg naar huis vanuit het noorden van Maleisië en komen nu speciaal voor ons met een enorme omweg naar KL. Zo leuk! We drinken samen wat en eten roti chanai. En dan moeten we echt afscheid van ze nemen. We zullen ze missen!

Nog een laatste nacht slapen en dan gaan we ‘s morgens heel vroeg op weg naar het vliegveld. Maleisië huilt, net als wij. Het regent pijpenstelen! Gelukkig gaat op het vliegveld alles goed. De bagage en fietsen mogen zonder problemen mee. We zien de fietsen door de scanner gaan, dat is leuk, hij heeft ineens een andere kleur! En dan zijn we, na een hele lange vlucht weer in Nederland en zit ons avontuur er op. Het is echt voorbij gevlogen. Zoveel mooie dingen, lieve mensen, mooie natuur. Het kan niet op! We worden door familie en vrienden opgewacht op Schiphol en bij thuiskomst worden we door de hele buurt verwelkomd. Dat is nog eens fijn tuiskomen! En nu: weer nieuwe plannen maken!

Voor nog meer foto’s van dit laatste deel van onze reis klik hier.

Dit bericht is geplaatst in 2018 - Nepal/Thailand + Maleisië, Reizen en getagd, , . Bookmark de permalink.

2 Reacties op Van Tioman eiland naar Kuala Lumpur

  1. Eric Schuijt zegt:

    Welkom thuis! Leuk om jullie fietsevolutie in de loop de jaren zo mee te maken.

  2. E.b.m.Salle-Mansvelt zegt:

    Geweldig groetjes van Lies