Nepal 2008-2009 2

Nepal deel 2

Het heeft even geduurd, maar hier is dan toch ons tweede stukje over onze belevenissen in Nepal. Er is veel te vertellen, zowel over de kinderen als over onze trekking naar Annapurna als over het dagelijkse leven hier.
Om het niet al te chaotisch te maken zal ik eerst vertellen over de trekking.

Als je in Nepal bent is het voor de meeste mensen normaal om een trekking te maken. Daarvoor is Nepal immers het perfecte land. Neem je echter je vriendin ooit mee naar een kindertehuis, dan is het maken van een trekking ineens niet meer zo vanzelfsprekend. Dan vind ze het een tijdrovend geheel, want in die tijd kun je immers veel dingen met de kinderen doen. Maar aangezien we de vorige vakantie ook al alleen maar in Kathmandu geweest waren, moest het er nu van komen, we gingen naar de Annapurna. Een bekend deel van de Himalaya, waar veel theehuizen en kleine hotelletjes zijn en waar je dus vrij makkelijk een trekking kunt maken.
Kaji wilde wel met ons mee dus hadden we er alle 3 zin in. We boekten kaartjes voor de toeristenbus (niet dat daar alleen maar toeristen in zitten, maar het is de bus die onderweg maar 2 keer stopt i.p.v. bij elke melkbus), regelden een permit en gingen op weg naar Pokhara, de tweede stad van Nepal. Van daaruit gingen we nog dezelfde dag door naar Phedi waar onze tocht ging beginnen. Onze tocht zou ongeveer een week gaan duren. Via Chhomrung waar je dicht bij de bergen bent gingen we naar Ghorepani waar een mooie uitzichttoren staat en daarna weer terug naar Pokhara.

Uitzicht in de ochtendkou
Close
Uitzicht in de ochtendkou
 

Het leuke van met Kaji door dit gebied wandelen is dat hij hier al zo vaak is geweest dat hij er veel mensen kent en dus ook precies weet waar de hotelletjes zijn met de aardigste didi’s ( hotel “moeders”). Zo waren we ons dus elke dag verzekerd van leuke lunch en slaapplekken.

De Annapurna is een erg toeristisch gebied. Dat is niet alleen te merken aan de vele hotels en restaurants, maar ook aan de kinderen. Er zijn veel kinderen die vragen om snoepjes of een schoolpen. Zelfs als ze zo klein zijn dat ze het woord school alleen nog maar van hun grote broer of zus kennen. In een dorp ontdekten 3 kleine kinderen een zakje met studenten haver in het doorzichtige zijvakje van Jurgens rugzak. Ze hielden alle 3 hun vinger er tegenaan en liepen zo het hele dorp door achter Jurgen aan terwijl ze “Ello! Ello!” riepen. Helaas voor ze geven we kinderen nooit zomaar snoep en dus moesten ze aan het eind van het dorp toch maar afhaken. Een jongetje op onze lunchplek in Deurali ontdekte mijn horloge en begon meteen lustig alle knopjes in te drukken die dan pieppiep zeiden. Hij was helemaal blij en wilde alleen nog maar “piep kelne” (met de piep spelen) Gelukkig had hij ook een ballon en kon ik hem daar na een poosje mee paaien en speelden we daar mee verder.

Barbara speelt met het zoontje van het restaurant met haar horloge
Close
Barbara speelt met het zoontje van het restaurant met haar horloge
 

We kwamen dus voor de bergen en de mooie uitzichten. Die hebben we ook gekregen, maar het was ook heel erg vaak mistig. Dat was wel jammer, maar het is hier natuurlijk wel winter. En ook hier zie je de gevolgen van de klimaatverandering. Tot een tijdje geleden was de hoogste pas van de Annapurna nog steeds open en was er geen sneeuw gevallen. Toen wij er waren was er inmiddels wel sneeuw gevallen, en zelfs in het basecamp lag een meter sneeuw. Wij hadden geen sneeuw, maar we hadden wel kou.
Gelukkig hebben we goede slaapzakken en zijn er overal wel extra dekens te krijgen. En op veel plaatsen hebben ze of een kachel, of ze zetten kooltjes onder de tafel waardoor je het snel heerlijk warm krijgt.
Het mooiste uitzicht hadden we in Chhomrung, waar we zelfs een kamer met berguitzicht hadden. De gordijnen bleven open en we konden zo genieten van Annapurna South en Macchapuchare (De heilige berg in de vorm van een vissestaart)

Machhapuchre komt even uit de wolken
Close
Machhapuchre komt even uit de wolken
 

Na een week lopen en een hele dag afdalen kwamen we weer terug in Pokhara. Jurgen was daar nog nooit geweest dus hebben we even de hoogtepunten in een dag gedaan. Dat was een afwisselende dag. Varen op het Phewa thal, klimmen naar de Peace pagode, op de fiets naar Devi’s watervallen en daarna de grotten die hier bij horen bekijken.

Gelukkig konden we de dag daarna uitrusten in de bus, want we gingen terug naar Kathmandu.

Mandarijnen eten langs het water
Close
Mandarijnen eten langs het water
 

De volgende keer meer over de kinderen en het leven in Kathmandu.

Uitzicht vanaf Poonhill
Close
Uitzicht vanaf Poonhill
Nepenglisch in het hotel
Close
Nepenglisch in het hotel
Uitzicht in de ochtendkou
Close
Uitzicht in de ochtendkou
Machhapuchre komt even uit de wolken
Close
Machhapuchre komt even uit de wolken
Kaji en Jurgen inspecteren de diepte
Close
Kaji en Jurgen inspecteren de diepte
Barbara speelt met het zoontje van het restaurant met haar horloge
Close
Barbara speelt met het zoontje van het restaurant met haar horloge
 
Mandarijnen eten langs het water
Close
Mandarijnen eten langs het water
 
Dit bericht is geplaatst in 2008-2009 - Nepal en getagd, . Bookmark de permalink.

Reacties zijn gesloten.