|
|
Welkom op deze website.
|
Hallo allemaal, Het is inmiddels een tijd geleden dat we een stukje voor op onze website hebben geschreven. Veel mensen hebben ons gevraagd om meer informatie over ons leven en het kindertehuis in Nepal. Over beide hier daarom update. Ons leven sinds onze terugkeer in Nederland
Na een korte tijd van acclimatiseren zijn we weer aan de slag gegaan in Nederland. De bodem van vooral Jurgen's schatkist kwam aardig in zicht dus moest er weer gewerkt worden. De snelste manier om aan geld te komen is via een uitzendbureau, dus heeft Jurgen een paar maanden als postbode gewerkt voor een van de concurrenten van Tante Pos. Omdat dit toch niet was waar hij voor heeft gestudeerd, en omdat het langzamerhand toch wel koud begon te worden in de winter, is hij toch maar op zoek gegaan naar een baantje in het verlengde van zijn studie. Met als resultaat dat hij vanaf 1 januari 2007 bij Tauw werkt. Tauw is een adviseurs en ingenieursbureau, en Jurgen werkt op de afdeling milieu en veiligheid. Barbara had een stapje voor op Jurgen want zij werd na twee weken thuis zitten opgebeld of ze alsjeblieft in wilde vallen op haar oude school. Dat zou voor een paar dagen zijn maar nu valt ze al sinds ongeveer oktober fulltime in. Wel in drie verschillende klassen helaas. Nu hebben we het plan om na de zomer op zoek te gaan naar een huis in Deventer, want daar werkt Jurgen nu en die is het reizen van Hilversum naar de koekstad langzamerhand wel beu. Ondanks dat hij maar 4x9 uur werkt is hij er wel veel tijd aan kwijt door het treinen. Barbara gaat haar werk in Nederhorst afbouwen en op zoek naar werk in Deventer. Tot aan november heeft ze nog twee dagen per week werk in groep 4, maar al het andere invalwerk zal ook wel weer tevoorschijn komen. Nepal
Met de kindertjes in het kindertehuis waar wij in Nepal zijn geweest gaat het relatief goed. Omdat de geldstroom van de Nederlandse stichting naar het kindertehuis is gestopt hebben ze het nu niet echt breed. Gelukkig gaat het met de overgebleven familie van een aantal kinderen weer zo goed dat een aantal kinderen weer naar huis terug zijn gegaan. Er zijn nu nog 5 van de 10 kinderen die er waren toen wij vertrokken uit Nepal. Van het geld dat wij verzameld hebben tijdens onze reis hebben we de schoolkosten van de kinderen van afgelopen jaar betaald. Ongeveer EUR 1400 voor 10 kinderen. Er is nog steeds geen overvloed aan geld maar de directeur van het tehuis wilde al weer andere kinderen aannemen. Wij hebben hem dat sterk afgeraden omdat hij nog steeds geen bron van inkomsten heeft. Je kan je voorstellen dat we niet zo achter het beleid van het tehuis staan. Van het sponsorgeld hebben we nog een bedrag over dus hebben we besloten om dat maar te gaan brengen. :-) Over anderhalve week vertrekken wij voor vijf weken naar Nepal! we hebben er veel zin in om de kindertjes weer te zien en we gaan dus kijken of we kunnen helpen in het kindertehuis. Ook willen we de kinderen die terug zijn naar huis opzoeken om te kijken of ze nog ondersteuning nodig hebben om naar school te gaan. Al met al zal het wel aardig druk worden aangezien het reizen niet zo makkelijk zal gaan omdat het in de zomer regentijd is in Nepal. Met zijn allen
We hebben al sinds we weer terug zijn weer geregeld contact met andere vrijwilligers die in Ramro Sathi hebben gewerkt. Van hen gaan nog twee andere vrijwilligers ook naar Nepal in de tijd dat we daar zijn. We staan er dus niet alleen voor, en kunnen af en toe overleggen over de mogelijkheden voor steun die we kunnen bieden vanuit Nederland. Ook Hanny (Barbara's moeder) gaat mee naar Nepal. Gelukkig is zij weer genoeg opgeknapt na de operaties dat ze mee kan. Ook zij gaat kijken bij het kindertehuis waar ze heeft gewerkt in 2005 en 2006. Daar is het iets minder gegaan zoals jullie wellicht gehoort hebben in de Nederlandse pers. (De Nederlandse directeur is opgepakt en zit nu in de cel in Nepal.) We zijn benieuwd wat we daar aantreffen. Genoeg reden dus om deze website de komende tijd weer in de gaten te houden. We zullen proberen tijdens ons verblijf in Nepal af en toe een update te schrijven. |
|
Laatst bijgewerkt op ( woensdag 27 juni 2007 )
|
|
Op vrijdagavond 20 oktober 2006 houden wij ons beameravondje. We willen
iedereen dan graag vertellen over onze belevenissen tijdens onze
fietsreis en ons verblijf in Nepal. Je bent dan ook van harte
uitgenodigd om die avond te komen. De lezing begint om 19:30 en we
denken ongeveer 2 uur te kunnen vertellen voor jullie in slaap vallen.
Tussendoor zal uiteraard een pauze zijn.
De lezing zal plaatsvinden in Scholengemeenschap Groot Goylant. Het gebouw is op het onderstaande adres te vinden:
Scholengemeenschap Groot Goylant
Van Linschotenlaan 501
1212 GG Hilversum
Een beknopte routebeschrijving is te vinden via de onderstaande link:
Route naar Groot Goylant
Zou je door willen geven of je komt ivm. de benodigde hoeveelheid hapjes en drankjes? Klik hier om Barbara te mailen via onze site
|
|
Laatst bijgewerkt op ( dinsdag 03 oktober 2006 )
|
|
|
Het laatste stuk, op weg naar huis. Praag was een mooie stad. We hebben er veel mooie gebouwen gezien en veel leuke caches gedaan. Wat minder leuk was was de weg uit Praag vinden. Dat was nog een hele klus en we zagen stukken van Praag die we niet van plan waren om te bezoeken. Maar uiteindelijk konden we een pauze houden tussen alle snelwegen die uit en in Praag gingen en konden we op weg naar Kutna Hora. Die plaats lag te ver weg voor een dag. Gelukkig was er onderweg een camping, die er helaas niet meer bleek te zijn. Jurgen ging er nog informeren of we echt niet voor een nachtje er konden blijven. Het enige wat ze zeiden toen hij er binnen kwam was: Wil je soep? (Er was nu een restaurantje) J: Nee, ik zoek een kampeerplekje. Daar gingen ze niet op in. Wij reden dus maar weer verder door de regen die nu in bakken uit de lucht kwam. Er bleek nergens anders een camping te zijn. Gelukkig vonden we een mooi kampeerplekje op de parkeerplaats van een afgelegen stationnetje. De parkeerplaats was overgroeid en we konden de tent uit het zicht van de weg opzetten. Er kwam wel 3 keer een trein voorbij. Het was 3 keer dezelfde trein. Naast de machiniste stond elke keer een meisje en als ze ons zag begon ze vrolijk te zwaaien. Zo kwam het weer helemaal goed. Er waren wel rare geluiden in de nacht en de volgende morgen bleek dat de reeen langs de tent liepen. Op dat moment waren ze net bezig een spoor door een graanveld heen te trekken, dus of de boer net zo blij met ze was als wij? De volgende dag kwamen we in Kutna Hora aan. Een klein stadje met een St. Barbara camping en een St. Barbara catedraal. We bekeken het stadje die middag. De catedraal was erg groot en mooi. In de stad was ook een osarium, een bottenkapel. Daar hadden ze van de botten van de mensen die op het kerkhof begraven waren geweest kunst gemaakt. Zo was er een kroonluchter waar elk bot van het menselijk lichaam in voor kwam. Genoeg te zien dus.
Maar we moesten verder en de volgende dag gingen we op weg naar de Elbe. Al in Turkije hadden we bedacht dat we misschien via de Elbe terug richting Nederland konden fietsen en nu was het dan ineens zo ver. Gelukkig waren we op een plek bij de Elbe waar niet zo veel toeristen fietsten. We moesten zelf de weg uitzoeken en vonden kleine paadjes langs de Elbe. We wisten niet dat het zo makkelijk was om de rivier op een leuke manier te volgen. Het ging goed. Soms waren de paadjes erg smal en konden de voortasjes maar net over de zijkanten van het paadje heen. Soms reden we door het bos wat door de vele regen er herfstachtig uit zag.
Op een gegeven moment was het paadje zo smal dat Barbara met haar voortasje tegen een boomstam aanreed. Een doffe dreun en daar lag ze! De eerste valpartij van onze reis. Gelukkig liep het paadje hol en was er verder niets aan de hand. Snel maar weer verder. Via een smal bruggetje liep de weg toen ineens dood op een zijarm van de Elbe. Wat te doen. Jurgen ging op onderzoek uit. Via een stijl pad omhoog konden we achter de vangrail van een B-weg komen en dan konden we over de brug. Wij de fietsen omhoog geduwd en op naar de brug. Voor we die opkonden waren er eerst gaten van een meter. Maar die zijn te overwinnen. Na de brug moesten we super stijl naar beneden. Gelukkig is Jurgen niet voor een gat te vangen en bracht hij de fietsen naar beneden. Fijn dat we van die goede remmen hebben!
Die nacht sliepen we op een echte Tsjechische camping met een gemak als wc en zonder drinkwater. Dat kunnen wij ons in Nederland ook niet voorstellen! We waren bang dat de route vanaf Melnik erg geordend zou zijn. Daar begint namelijk de officiele fietsroute langs de Elbe. Maar gelukkig voor ons was dat niet zo en we reden nog 2 dagen over hobbelige paden, langs onduidelijke bordjes, door prachtige natuur en met helaas veel regen. Onze laatste dag in Tsjechie maakten we ons geld op aan lekker eten en een voorraad voor in het waarschijnlijk dure Duitsland. Voor we bij de grens kwamen lunchten we prinsheerlijk in een bushokje met al ons lekkers. Nu gingen we echt Shengen in dus we verwachtten dat we voor de laatste keer ons paspoort moesten laten zien. Maar niets was minder waar. We reden via een smal paadje langs de Elbe en zagen een paal met de vlag van Tsjechie. Dat was alles! Er was nog net een bordje dat we nu in Duitsland waren aangekomen.
Helaas regende het daar ook en al hoppend van de ene schuilplek naar de andere kwamen we op onze eerste Duitse camping. Die camping lag in de Sachsische Schweiz, een prachtig heuvelgebied met mooie rotsen en veel kastelen op de toppen. Op de camping werd het weer alleen maar slechter en slechter en 's avonds hadden we alleen maar regen en zelfs een windhoos! Wij zaten te eten onder een afdak waar de regen aan alle kanten onderdoor sloeg. Omdat de wind schuin op de tent stond en we al 2 gebroken en nu gerepareerde stokdeeltjes hadden zaten we niet helemaal rustig. Gelukkig hield de tent het goed en konden we 's nachts heerlijk slapen in ons warme bed. Nu werd het wel erg geordend. De fietsbordjes waren aanwezig op de goede plekken, de fietspaden waren goed en er waren duidelijke kaarten van de route. Al snel kwamen we in Dresden. Erg verwoest in de tweede wereldoorlog, en nu nog steeds in wederopbouw. Wat vooral leuk was was de buitententoonstelling waar je gebouwen uit de communistische tijd kon zien met de beschrijving erbij wat er in dat gebouw gebeurt was. De fietstocht langs de Elbe is in Duitsland voor het grootste deel aan een kant bewegwijzerd. Dan hop je met een veer van de ene kant naar de andere kant. Wij hadden geen zin in veren en bekeken 's morgens hoe we zonder een veer te hoeven gebruiken de route konden volgen. Dat had als bijkomend voordeel dat we vaak op rustige stukken fietsten. Toen we aan een paar Duitse fietsers uitlegden hoe wij gereden waren zeiden ze: "Jullie zijn toch niet van de route afgeweken?" Wel dus! Deze Duitsers kwamen we vaker tegen en op een gegeven moment vertelden ze ons dat ze ook van de route afgeweken waren. "En we zijn helemaal verdwaald!" Wij waren op hetzelfde stuk ook verdwaald, dus we snapten precies waar ze het over hadden. Rond Wittenberg was de route het drukste. Daar kon je echt aan de horden mensen zien welke kant je op moest fietsen. Gelukkig hadden wij weer een route aan de andere kant van de Elbe gevonden. Het enige nadeel was dat we die route niet zo goed konden vinden. We moesten de fietsen twee keer over een hek langs een B-weg tillen om op de goede plek te komen. Je moet wat over hebben voor een mooi en rustig fietspad. Via Geesthacht (waar Jurgen zijn stage heeft gelopen) kwamen we in Hamburg aan. Een stad die we in die stage tijd al uitgebreid bekeken hadden. Nu zijn we erdoorheen gescheurd op zoek naar een camping. Die was er maar het was een wat vaag geheel met erg veel zand en geen campingbaas. Wel veel andere fietsers. Van Sylvia, een Nederlandse fietsster, kregen we een boekje van het Noordzeepad. Dat werd dus ons volgende doel. We hadden helaas geen tijd om het helemaal te fietsen, maar het is wel lekker om een beetje een handleiding te hebben. We hadden tenslotte ook al geen kaart... We fietsten de Elbe af tot aan Cuxhaven.
Erg veel toeristen daar en ook erg veel echt Duitse campings. Die zijn volgebouwd met zoveel mogelijk caravans. Elke caravan heeft een enorme voortent (waarbij het woord tent vaak niet eens meer geldt). Over dit geheel hebben ze dan een soort dak gebouwd. Wij hadden niet zo'n zin in zo'n camping. Toen we bij een boerderij de weg naar een camping vroegen zei de boerin dat we ook wel een nachtje in de tuin mochten kamperen. Sommige mensen hebben altijd geluk! De route langs de kust was mooi, alleen liet het weer het nog wel eens afweten. Vele regendruppels probeerden ons fietsgeluk te verstoren. Helaas voor die druppels zongen wij meestal gewoon verder en we lieten ons geluk niet verstoren. De tijd vloog voorbij. We reden veel langs of over de dijk van de Waddenzee. Mooie vergezichten over de zee of de slikken. Voor we het wisten waren we in Nieuweschans. Wij waren druk op zoek naar de grens. We hadden het idee dat we al in Nederland waren, maar waar nou precies de grens was? We vroegen het aan een paar Duitsers en de grens bleek op een bruggetje te zijn. Daar maakten we dus onze eerste Nederlandse foto.
Voor het echt gingen we nog wel op zoek naar een bord met Nederland erop, wat we bij de snelweg vonden.  Nu waren we er dus echt. Maar onze tocht was nog niet ten einde. We gingen nu we toch in het noorden waren op bezoek bij Opa en Oma. Wat een regen kregen we te verduren onderweg! Een dag hebben we 's morgens 3 uur in de tent gewacht tot het droog werd. Toen het even droog was meteen op weg. Helaas regende het al snel weer en duurde het toen nog minstens 2 uur voordat we weer in de droogte verder konden fietsen. Gelukkig hadden we een heerlijke patat stop dus daarna waren we weer een beetje droog en konden we weer op weg. We waren van plan om naar Hanny te bellen dat we eraan kwamen maar in Nederland is een telefooncel een zeldzaamheid geworden! Het bezoek aan Opa en Oma was erg gezellig, we lunchten nog bij tanta Marja en toen begon de tocht naar Hilversum. Op 25 augustus kwamen we in Hilversum aan. De man van de camping in Ermelo, waar we de laatste nacht gekampeerd hadden zei nog: Staan ze jullie met spandoeken op te wachten? Wij dachten dat dat wel mee zou vallen. Maar niets was minder waar! Er was een heus welkomstcommitee en een spandoek en zo veel prachtige bloemen! De hele dag kwamen allerlei mensen ons welkom thuis wensen. Het was echt een feestje!
Ja en nu zijn we dus weer thuis. Het is wel weer even wennen aan het leven in Nederland. We hebben zo veel mee gemaakt, zo veel ervaringen en zo veel gezien! We moeten weer wennen aan het georganiseerde, het rijke en het volle Nederland. We zijn blij dat we alle lieve mensen die we gemist hebben weer zien en dat we alles kunnen vertellen wat we meegemaakt hebben.We willen iedereen bedanken die geholpen heeft om onze reis tot zo'n succes te maken. En alle mensen die onze website volgden en ons leuke mailtjes stuurden, dat was echt leuk.We hopen binnenkort een keer een foto avondje te houden waarop we aan de hand van de foto's die we gemaakt hebben zullen vertellen over onze reis. Als we weten wanneer dit gaat gebeuren zullen we jullie via de site op de hoogte houden. Tot snel, veel liefs,
Jurgen en Barbara |
|
Laatst bijgewerkt op ( woensdag 17 januari 2007 )
|
|
|
Alweer een lange tijd geleden dat we een stukje geschreven hebben.
Het is in Azie makkelijker en goedkoper om te mailen als hier in
Tsjechie. Maar dan hier toch een stukje. De foto's tot aan Oostenrijk
staan op een CD, maar die wil de computer van vandaag niet lezen. Dus
die houden jullie nog tegoed.
We hebben al weer 4 landen
achter ons gelaten en de tijd vliegt voorbij. Hongarije was een mooi land. Na Roemenie alweer een stukje geciviliceerder.
Zo reden we de grens over en kwamen we meteen op een fietspad! Het jammere was
dat ze alleen fietspaden hadden in de dorpen. Langs de drukke en smalle
autowegen moest je het zelf maar uitzoeken. Daarom zijn we maar veel kleine
wegen gaan fietsen. Dat hoort ook wel een beetje bij ons. Hoe je het ook went of
keert, we eindigen altijd in de griebus! Maar je komt wel op de leukste
plaatsen. Ook dit keer weer. De eerste nacht in een land is het altijd even
puzzelen hoe het daar gaat. Dit keer waren we in een gebied zonder campings. In
een dorpje hebben we aan mensen gevraagd of we in hun tuin mochten kamperen. Ze
hadden een stuk grond, twee huizen verderop en daar mocht het. We mochten zelfs
komen douchen in hun huis. Ze waren wel even een varken aan het slachten. Dat
gaf wat aparte bijgeluiden, maar mocht de pret niet drukken. We hadden een mooi
plaatsje naast het huis wat ze daar aan het bouwen waren. We fietsten richting
Budapest maar we wilden eerst via Eger. Dat is een wijnstadje. Op weg naar Eger
kwamen we nog langs Sabolcs. Op die plek heeft de eerste koning van Hongarije
gezeten. Wij bekeken de resten van de burcht die daar was en het monument. Vanaf
het monument zagen we ineens een grasveld met een paar tentjes. Het was echt een
super leuk mini campinkje gerund door een Oostenrijkse man. We zijn er twee
dagen gebleven want het was een erg ontspannende plaats. Daarna dus naar Eger
wat in de heuvels ligt. Lekker weer eens klimmen en vooral de afdaling was echt
super lang dus dat schiet wel op. In Eger hebben we alle mooie gebouwen bekeken
en omdat je van de camping afzweette gingen we maar snel weer verder.
Op weg
naar Budapest kwamen we een Duistse Roemeen tegen en van hem kregen we twee
boekjes van de Donau route. Dat veranderde ineens onze plannen. Vanuit Budapest
gingen we niet naar Slowakije, maar zouden we de Donau gaan volgen. Maar eerst
Budapest bekijken.
In het boekje van de Donauroute hadden we gelezen dat Budapest echt een
ramp zou zijn om in te fietsen. Wij hadden dus maar een 3 dagen kaart voor het
openbaar vervoer genomen. Komen we met de tram in de stad aan, bulkt het er van
de fietspaden. Fietsen is hip in Budapest! Geen krottige fietsen als in
Amsterdam, maar super luxe mountainbikes. Die heb je ook wel nodig want de
fietspaden willen nog wel eens een stukje omhooggekomen asfalt hebben... Maar
wij gingen dus per voet en per openbaar vervoer. Ook wel weer eens grappig.
Budapest heeft erg mooie gebouwen en veel leuke dingen om naar te kijken op
straat (breakdancers, muziekmakers enz) Op onze minicamping hadden we Veronika
en Jerry ontmoet. Twee al wat oudere fietsers met wie we een gezellige tijd
hadden. Zij gingen dezelfde kant op als wij, maar dan met de boot tot aan
Bratislava. We zouden elkaar dus wel weer treffen. Wij sprongen weer op de fiets
en reden langs de Donau. Erg lekker om eens gewoon te fietsen zonder na te
hoeven denken waar je heen gaat. Als je maar het bordje met het nummertje volgt
dan is het wel goed. Jullie hadden het erg warm, en wij hadden het zelfde weer.
Veel zweten dus. Maar ook hier veel mooie velden met zonnebloemen en koren. Af
en toe een zweterig heuveltje en dan weer de verkoeling van de Donau.
Zo kwamen we na 3 dagen aan in Bratislava. Even een half dagje in
Slowakije. Onze tweede hoofdstad binnen een week. Gelukkig is deze stad niet zo
groot dus konden we hem in een half dagje bekijken. Een mooi fort, een leuke
natuurfototentoonstelling, mooie kerken en een lekker ijsje. Daarna nog op zoek
naar een nieuw matje voor Jurgen. Zijn oude matje had een berg in het midden.
Nou houdt Jurgen erg van bergen, maar ze moeten hem niet uit zijn slaap houden
:-)
Gelukkig hadden ze een grote buitensport zaak en daar hadden ze een nieuw
matje. Toen maar snel door naar Oostenrijk. Zo, daar stap je dus echt de
georganiseerde wereld in. Moest je in Hongarije zoeken naar een bordje van de
fietsroute, hadden ze er rond Bratislava al meer, in Oostenrijk werd je ermee
gebombardeerd! Zoveel bordjes, verdwalen is niet mogelijk meer!
Wij moesten eerst tanken voor onze benzinebrander. De eerste pomp over de
grens dus maar. Die mevrouw keek ons aan alsof we gek waren. Een liter tanken?
Maar dat kon niet! Alles was digitaal ingesteld en je moest minstens 5 liter
nemen. Ok, wij dus weer verder. Voordat we bij een camping waren probeerden we
het nog eens bij een andere pomp. Er kwam net een auto aan, maar die mensen
tankten diesel. We legden de situatie aan hen voor. Zij kenden de mevrouw van de
pomp en gingen het wel even na vragen. Een liter was helemaal geen probleem. Al
wilden we 20cl! Bij deze pomp was alles ook digitaal ingesteld maar dat maakt
dus helemaal niets uit. Van de mevrouw van de auto kregen we zelfs een euro om
de benzine te betalen. We moesten Oostenrijk wel positief in onze herinneringen
bewaren. Dat doen we nu dus ook zeker.
Op deze camping troffen we Jerry en
Veronika weer en ook in Wenen zouden we naast elkaar op de camping staan en
genoten we van hun lekkere desert. De camping in Wenen was echt een verschrikking. Vol en vies en geen
schaduw. Daar betaal je dan wel bijna 19 euro per nacht voor. Het was wel leuk
om Wenen te bekijken. Mooie gebouwen, erg mooi onderhouden, maar toeristisch! Na
twee dagen hielden we het voor gezien. We hadden denk ik teveel steden gezien de
laatste tijd en het werd tijd om weer op de fiets te stappen.
Omdat Oostenrijk nogal duur is besloten we rechtstreeks naar Tsjechie te
rijden. Onderweg kampeerden we nog op het circusterrein in Mistelbach. Met
toestemming van de politie! Net over de grens in Tsjechie gingen we toch nog
maar een stukje naar het oosten. Daar is een groot park waar "de
Lichtensteintjes" allerlei mooie gebouwen neergezet hebben. We reden er een
dagje rond vanaf de Tjechische camping. Een stuk werelderfgoed van 200 vierkante
kilometer! Dit is ook een echt wijngebied en er zijn veel chateaux en andere
mooie kastelen. Op weg naar Brno kwamen we er veel tegen. Brno is een
studentenstad. We sliepen bij gebrek aan een camping in een hotel. Dwz een
studentenflat die tijdens de zomer leeg stond. Vooral Jurgen voelde zich er
meteen weer helemaal thuis. We waren trouwens precies op de goede tijd in dit
gebied. De abrikozen waren rijp en daar hebben we stevig van gesnoept!
Nu gingen we via Telc op weg naar Praag. Eerst een stukje zelf uitzoeken op
de kaart en via fietsroutes. Die fietsroutes stonden niet zo goed aangegeven en
waren vooral mountainbikepaden. Zo fietsten we kilometers over graspaden en
stenige weggetjes. Leuk met een licht fietsje, maar met bagage nog best zweten.
Het laatste stuk gingen we over de greenway. Een langeafstandsfietspad. Weer
lekker op de automatische piloot en bordjes volgen.
Nu hebben we drie dagen Praag achter de rug. Echt een mooie stad waar je
heerlijk in rond kunt wandelen. Een soort Bratislava, maar dan groter. Morgen
gaan we weer op weg. We maken nog even een klein uitstapje naar Kutnahora (waar
ze een grote St. Barbara kerk hebben). Daarna gaan we de Elbe volgen en zien we
wel even hoeveel tijd we nog hebben. Eind augustus willen we dan weer in
Nederland zijn. De tijd vliegt, en voor je het weet staan we weer op de
stoep.
We hopen dat jullie erg genieten van je vakantie en tot snel!
Veel
liefs, Jurgen en Barbara |
|
|
Hier eindelijk een berichtje van ons. Het heeft een tijdje geduurd. We
willen jullie altijd tekst en foto's tegelijk sturen maar dat is hier echt niet
mogelijk. Er zijn wel cd spelers, maar die mag je niet gebruiken. Waarom niet?
Dat is de wet. Ok, niets aan te doen dus. Nu staan we al bijna op de grens met
Hongarije en dan alleen maar tekst zodat jullie weten wat we allemaal meegemaakt
hebben. De foto's houden jullie tegoed!
Het laatste stukje in bulgarije was leuker dan het begin. Hier waren de
mensen wat meer open en dat is wat makkelijker in het contact. We hebben nog een
grote grot bezocht waar je met een gids rond mocht wandelen. Er was mooie
verlichting en het was soms echt kruip door sluip door. Ook bezochten we een
rotskerk, die op de UNESCO lijst stond. Nou, dat stelde dus helemaal niets voor!
Zo raar.
Als laatste plaats bezochten we Russe. Ze hadden hier een vervallen camping
die druk bezocht werd door bouwvakkers. Ik was eerst nog bang dat onze radio te
hard aan stond. Nou toen begonnen ze toch te boeren en scheten te laten! De
radio kon dus best aanblijven.
De volgende dag gingen we naar Roemenie! Wel leuk om weer een land verder
te komen. De grens overgang ging erg makkelijk. Nadat Jurgen eerst op bezoek was
bij het wisselkantoor inplaats van de douane verliep het verder vlotjes. We
konden de desinfectiesproeier over slaan en reden zo Roemenie binnen. Helaas
mochten we geen foto's maken. Dat hebben we tot nu toe bij elke grens wel gedaan
maar hier was het streng verboden. Dus helaas geen brug over de Donau voor
jullie.
In Roemenie gingen we op weg naar Bucharesti. We hebben deze dag meteen
kennis gemaakt met de Roemeense wegen. We hebben een kaart met schaal 1:800000.
We waren eerst nog zo naief om te denken dat het jammer was dat de kleine wegen
er dan niet opstaan. Dat was echter helemaal geen probleem want die hele kleine
wegen zijn gewoon niet te befietsen! De grote wegen zijn prima. Soms een beetje
smal maar het wegdek is goed. Zodra je van de grote weg af gaat stort je meteen
in de gaten, of het asfalt wat nog over is om de kuilen. Goed opletten dus. Wij
wilden de eerste dag een klein weggetje richting Bucharesti nemen. Helaas had
het behoorlijk geregend en was het een zand weg. Toen we er een stukje inreden
om de weg te vragen maakte Barbara meteen een sliding! Gelukkig bleef ze op de
been. Maar je wiel zakte tot over de band weg dus fietsen was niet mogelijk.
Omdat het ondertussen al laat geworden was vroegen we aan een politieagent of we
ergens konden kamperen. Het mocht in de tuin van het politiebureau!
Een prima
plekje totdat zijn puppie ons ontdekte. We kwamen er echt niet meer van af. Hij
viel de hele tijd onze tent aan en sprong steeds boven op ons. We hebben
geprobeerd het hek waar hij onderdoor kon te blokkeren met PET-flessen maar
steeds vond hij weer een ander gaatje. Het werd dus een onrustig
nachtje......
De volgende dag gingen we door naar Bucharesti en nadat we door de stad
heengeworsteld waren en de camping hadden gevonden waren we helemaal uitgeteld.
De volgende twee dagen hebben we de stad bekeken. We waren al een tijd geen
reizigers tegen gekomen en dat vonden we wel jammer. Toen we na de tweede dag
stad bekijken terug kwamen op de camping waren er Oostenrijkse fietsers
aangekomen. We hebben samen gekookt en veel gekletst.
Reizigers zijn toch altijd anders dan vakantiegangers. We kwamen ook
Nederlanders tegen met een caravan. Ze gingen 's avonds bloemkool eten en waren
echt zo burgerlijk Nederlands...
Na Bucharesti zouden we terug gaan naar de Donau. Maar Roemenie leek ons
toch wel leuk en dus besloten we richting het noorden te gaan. Eerst moesten we
een pas bedwingen. Op zich geen probleem alleen was het super warm en het zweet
gutste van je af. Toen we net boven waren en aan de afdaling begonnen begon het
toch te onweren! Gelukkig konden we schuilen bij een restaurant waar we lekkere
soep aten en wachtten tot de bui over was.
Na de afdaling kwamen we in Bran. Hier staat het kasteel van Dracula en dat
moesten we natuurlijk bezoeken. Het was echt super toeristisch en mensen hadden
veel Dracula attributen bij zich. Het kasteel was erg mooi om te zien. Helaas
had Dracula er nooit echt gewoond. Viel dat even tegen.... Gelukkig kwamen we op
de Vampire camping dus konden we in stijl nog even na genieten. Omdat we voor
een nachtje waren mochten we van de camping eigenaar in een echte Nederlandse al
klaar staande tent slapen. Het was echt een balzaal in vergelijking met ons
kleine tentje. We waren steeds spullen kwijt :-)
Na een paar dagen fietsen kwamen we in Sighisoara. Een middeleeuws centrum
bracht je jaren terug in de tijd. Ook hier weer de link met Dracula, want hier
was hij geboren. We kampeerden bij een zwembad wat nog gevuld werd. Dat vonden
we niet zo erg want nu was het nog lekker rustig. De tweede dag was het zwembad
wel vol, maar er kwamen weinig mensen zwemmen. Nog steeds geen probleem dus. Tot
we 's nachts ineens overdreven hard gelach hoorden en daarna harde plonzen. Weer
even later hoorden we dat er hard op een fluitje geblazen werd. Helaas konden we
niet kijken want de ingang van de tent sond de andere kant op. Toen Barbara
later ging plassen trof ze een verslagen camping baas aan. Er waren schavuiten
gekomen en zomaar in het zwembad gesprongen. Maar gelukkig was de politie
gekomen om ze er weer uit te halen. We zagen het al helemaal voor ons. De
politieagent op het randje van het zwembad en maar fluiten!
Toch bleef de politie ons achtervolgen (gelukkig alleen in positieve zin)
We schuilen de volgende dag onderweg bij een restaurant voor onze zoveelste
regenbui toen we werden geroepen door een groep mensen. Het waren politiemannen
die een voetbalwedstrijd hadden gespeeld tegen een ander politie team. We
mochten zeker niet weg gaan voordat we wat met ze gedronken hadden. We leerden
dat Pro(o)st in het Roemeens idioot betekend. :-) Het bleef maar regenen dus
moesten we ook blijven eten. Patat met koolsla en een stuk vlees. Het smaakte
heerlijk. En erg makkelijk want nu hoefden we alleen maar verder te fietsen en
konden we onze tent opzetten en meteen gaan slapen.
De laatste dagen door Roemenie waren naar het noorden. Eerst bezochten we
een bonds kampeerterrein van de ANWB. Dat was weer een echt Nederlandse
ervaring. Wat een regels hadden ze daar..... Je mocht geen waslijnen ophangen,
niet langer dan 5 minuten douchen, niet na elke zwempartij douchen en ga zo maar
door. We besloten dat als alle ANWB campings zo zijn we hem de volgende keer
maar overslaan. We begonnen ook meteen te twijfelen of we ooit nog aan de regels
in Nederland kunnen wennen. Maar goed dat we langzaam de beschaving infietsen.
We zijn nu nog wat te losgeslagen denk ik.
Wat erg mooi was waren de houten kerken die we onderweg tegen kwamen. Echt
alleen maar gemaakt van hout, zelfs geen spijkers! Het zijn de hoogste houten
bouwwerken van de wereld. Erg speciaal.
En nu zijn we dus 12 km voor de grens met Hongarije. We gaan straks de
grens over en op onderzoek in een nieuw land. Daar hebben we meteen een extra
uur de tijd voor omdat we weer in de gewone Nederlandse tijdszone komen.
Hopelijk komt ons volgende stukje, met de foto's van Roemenie, sneller dan dit
stukje.
Mocht iemand vakantieplannen hebben in de richting van Slowakije, Tsjechie,
Polen (onder voorbehoud), Duitsland of Hongarije (maar dan moet je wel heel snel
zijn) laat het ons dan weten. Misschien zijn we op dezelfde tijd op dezelfde
plaats en dat zou wel gezellig zijn! Met andere vakantieplannen wensen we jullie
natuurlijk ook veel plezier.
(Meer foto's vind je hier.)
|
|
| | << Begin < Vorige 1 2 3 Volgende > Einde >>
| | Resultaten 16 - 30 van 31 |
|
|
|
Willekeurige foto |
"Bijna" op de top
From: Jamacho |
|
Nieuwsflits |
|
Er gaan regelmatig Nederlandse vrijwiligers naar Ramro Sathi. |
|
|
Wie is er online? |
|
We hebben 11 gasten online |
|
|
