We hebben al lang niets van ons laten horen, maar de dagen gaan hier ook zo snel voorbij en er is zoveel leuks om te doen en te bekijken!

We zijn nu alweer ruim 3 weken in Nepal en de tijd vliegt voorbij.

De eerste week zijn we vooral bezig geweest met acclimatiseren, naar de kinderen van Ramro Sathi gaan, Kathmandu opnieuw ontdekken en met Ruska (het dochtertje van Kaji en Rajina) spelen. Jurgen en Rajina waren ziek de eerste week, dus konden we er niet teveel op uit.

Maar rond ons huis is ook van alles te beleven. Het hele leven is hier zo anders dat alleen een tochtje over de straat al een hoop leuke dingen te zien geeft. We hebben het idee dat het in Kathmandu beter gaat dan vorig jaar. Er zijn veel bouwprojecten bezig, en er rijden veel meer brommers rond dan voorheen. Ook begint hier de verwestering toe te slaan. Je ziet steeds meer mensen in spijkerbroek. Maar gelukkig blijven de mooi gekleurde Kurta Surwaals overheersen!

Na een week zijn we op weg gegaan naar Gorkha, waar het huis van Kaji, Rajina en Ruska is. Al 3 jaar zullen we daar naar toe gaan, maar steeds kwam er iets tussen, of mensen werden ziek, of er was een staking zodat er geen bussen reden. Maar dit jaar zou het dan toch echt gaan lukken. Er is een nieuwe weg aangelegd naar Chipleti, wat een half uur lopen van het dorp van Kaji is. Bij een nieuwe weg denken wij in Nederland aan een mooie gladde asfalt weg, maar deze weg was verre van dat. Het was een weg die door de de heuvels slingerde en de bus slingerde re overheen. Gelukkig hadden we een heel goede buschauffeur, die na elke enorme schommeling breed lachend achterom keek.

Ergens halverwege deze weg hadden we een vertraging van ongeveer een uur. Mensen uit het nabijliggende dorp wilden een nieuw huis bouwen. Daarvoor hadden ze een boom omgezaagd. Dat ze daarmee de hoofdweg van de omgeving ook afsloten hadden ze niet bedacht, of het intersseerde ze gewoon niet.

Vlak voor Chipleti was de weg zo slecht dat de mensen die op het dak zaten er af moesten. Wij besloten ook maar vast uit te stappen en het laatste stukje te lopen. Jurgen reed nog een stukje op het dak mee. Na nog een half uur lopen kwamen we bij het dorp aan. Ruska zong en danste voor ons uit en riep tegen iedereen dat we eraan kwamen. Het was een vrolijk weerzien. Kaji heeft zijn huis een paar jaar geleden verbouwd maar wij hadden het nog niet gezien. Het is echt heel mooi geworden met een stenen dak. We konden nu allemaal bij Kaji in huis logeren.

De dagen in het dorp waren rustig en gezellig. We wandelden vaak door het dorp en gingen dan bij iedereen thee drinken. Jurgen probeerde uit hoe het is om Nepalese boer te zijn. Helaas voor hem was mocht hij niet alles doen wat hij wilde. Hij hakte hout, ploegde een stuk land met twee koeien en een hand ploeg, gaf de koeien te eten en verzamelde gras voor de dieren.

Op een middag hadden ze een programma georganiseerd bij het social house. De jongeren uit het dorp hadden eten en drinken voor ons gemaakt en na de maaltijd was er een programma met zang en dans. Toen het koud en donker werd was het programma afgelopen en na een donatie voor het social house (een soort sociaal fonds voor mensen uit het dorp) gingen we weer naar huis. Toen Jurgen onderweg iets in zijn schoen had, zei het neefje van Kaji: “Jeetje, wat heb jij witte voeten!” Dat bij zo'n wit hoofd ook witte voeten hoorde had hij kennelijk nog niet bedacht.

Op de terugweg naar Kathmandu hebben we nog een nachtje bij de zus van Rajina in Gorkha headquarters gelogeerd. Een erg aardige familie. We hebben daar ook het oude paleis van de koning bezocht. Daar kreeg Barbara les voor over een paar maanden.

Na deze nacht gingen onze wegen uit elkaar. Rajina en Ruska bleven in Gorkha, Kaji, Jan en Jurgen gingen op trekking in de Anapurna (Hier zal Jurgen later een stukje over schrijven) en Hanny en ik gingen terug naar Kathmandu.

In Kathmandu hebben zijn we alle dagen naar het kindertehuis geweest. De kinderen moesten studeren voor het tweede examen van dit jaar, en daar is alle hulp bij nodig. Meestal gingen we 's morgens (als de kinderen op school zaten) zelf iets doen, en 's middags maakten we samen het huiswerk. Het was een hele klus, maar nu zit het erop, en hebben de kinderen een week vakantie. Dat is leuk, want dan kunnen we ze wat vaker zien en samen leuke dingen doen. Jurgen heeft gisteren de fiets gemaakt, en nu fietsen ze er weer lustig op los.

We zullen binnenkort meer van ons laten horen, maar we gaan vooral genieten, want de tijd vliegt en we willen eruit halen wat erin zit. Voor nu, veel groeten uit Nepal!