Nepal, de laatste week

De tijd in Nepal is voorbij gevlogen, maar hier zoals beloofd een verhaaltje over het laatste deel van onze reis.En dat laatste deel begon helaas niet zo goed. We hadden iets verkaards gegeten met als gevolg dat we alle 3 ziek werden. Hanny en ik als eerste, en Jurgen die nog dacht de dans te ontspringen een dag later. Gelukkig was het met een dag slapen en vele toiletbezoeken wel bekeken.
En dan merk je trouwens het gebrek aan electriciteit. Niet omdat ik wil slapen met het licht aan, maar omdat geen electriciteit ook geen water betekent. In Nepal krijgen veel mensen water via een watertankauto. Die pompt het in een reservoir onder het huis. Dit water wordt dan weer naar een tank op het dak gepompt zodat het bij de kranen kan komen. Maar geen electriciteit betekent dus ook geen pomp en dus geen water. En als je ziek bent is dat dus niet zo fijn.

Maar gelukkig was de ziekte snel weer redelijk van de baan en konden we genieten van de kinderen. Daar zijn we de laatste week bijna elke dag geweest. De kinderen hebben nu wintervakantie en zijn dus de hele dag thuis. Gelukkig is er in de buurt een rijstveld waar ze heerijk kunnen spelen en waar het in de zon ook nog eens heerlijk vertoeven is.



En tijdens dat spelen bleek dat er eigenlijk niet zoveel speelgoed was. Eigenlijk hadden de kinderen het steeds maar over een ding: ze wilden zo graag een fiets. Ze hadden een fiets gekregen van een bovenbuurman, maar die heeft hem, nadat Jurgen hem na had gekeken, weer terug genomen. En dus kon er niet meer gefietst worden. Tja, wat doe je dan als fanatieke fietsers, je gaat op zoek naar een fiets. Het was wel even goed zoeken tussen alle zooi uit China en India, maar uiteindelijk vonden we een redelijke fiets. Gekocht en mee naar het kindertehuis. "Van wie is die fiets, Jurgen sir?" "Van mij, daar ga ik op naar Nederland fietsen." Ja, Jurgen doet misschien wel rare dingen, maar dit geloofden ze toch echt niet. Dus werd de fiets snel uitgepakt en uitgeprobeerd. Hij bleek gelukkig goed in de smaak te vallen. En er werd goed op gepast. 's avonds hadden ze hem eerst verstopt achter een brommer zodat niemand hem kon zien. Maar Rajendra vond toch dat hij maar binnen moest staan. Dus zet Ramesh nu elke avond de fiets binnen en 's morgens weer buiten zodat er mee gespeeld kan worden.



Maar een vakantie is natuurlijk geen vakantie zonder een uitstapje. De kinderen vertelden dat ze nog nooit naar Bouddhanath, de grote boeddhistische stupa, waren geweest. Ik ben zelf gek op deze plek dus wilde ik de kinderen er graag mee naar toe nemen. Met z'n allen in de bus en op weg. Onderweg hebben we nog even slippers voor Suraj en Janga gekocht en toen waren we bij de stupa. Het is een speciale plaats met veel Boeddhistische pelgrims, gebedsmolens en de stupa met de ogen die alle kanten op kijken. We hebben rustig alles bekeken en in een restaurant momo's gegeten. Daarna weer in de bus naar huis. Dat beviel wat minder goed, want een aantal kinderen werd wagenziek. Gelukkig was het bij de meesten al snel weer over toen ze naast de bus stonden.



Tja, en toen konden we alleen nog wat souvenirs kopen voordat we weer naar Nederland zouden vertrekken. Dit keer hadden we onze zinnen gezet op een Carrom bord. Carrom is een spel waarbij je schijfjes over een bord in gaten moet schieten. Een soort poolen, maar dan anders. Dit spel spelen we vaak met de kinderen, maar we worden altijd ingemaakt. Dus tijd voor oefening. Jurgen trok trouwens veel bekijks toen hij met het bord op zijn hoofd door de straten liep. "Waarom kochten we dat bord?" Omdat we altijd door de kinderen ingemaakt worden, dus moeten we oefenen" "Hoeveel kinderen heb je dan?" "Vijf" Je zag ze echt denken, 5 kinderen? De kinderen in Ramro Sathi vonden het trouwens een prachtig verhaal. En nu maar hopen dat we ze ook echt kunnen verslaan de volgende keer.



En toen was er geen ontkomen meer aan, het was tijd om weer naar Nederland te gaan. Veel te kort, 4 weken. Maar ik denk dat het altijd te kort is. Of zoals Aakriti het zo mooi wist te verwoorden: "One year should be nice, forever should be better"
Dus, maar nieuwe plannen maken en op naar de volgende keer Nepal.
Als er tussendoor nieuws is over het kindertehuis zullen we het hier natuurlijk melden want we blijven contact met ze houden.