Tja, en dan bem je ineens weer thuis, en dan staat het gewone leven weer op de stoep. Het stukje voor de website, ja dat moet inderdaad nog. Nou, nu dan dus eindelijk echt!

De laatste week in Nepal is omgevlogen. We hadden dan ook nog een aantal dingen op het programma staan die we wilden doen.
Allereerst wilden we Rajeet en Anil opzoeken. Deze jongens woonden in het kindertehuis, maar waren net als Bhumika en Menuka nu weer thuis. Het was wel een bustripje, want ze wonen in een dorpje buiten Kathmandu. Eerst een stuk over een goede weg, toen overstappen en daarna verder over een hobbelweg. Opeens keek ik naar buiten, zag ik de jongens daar staan. Stoppen met die bus! Gelukkig keek ik op het goede moment naar buiten! De jongens waren niet naar school gegaan om ons op te wachten. Het was goed om ze weer te zien. Ze zagen er gezond uit en waren blij bij hun moeder in huis. We gingen naar het huis waar we thee dronken en wachtten op de broer en de neef van Rajeet en Anil die ons mee zouden nemen op site-seeing in het dorp.
Eerst bezochten we de school. Het is een school van de regering. Op de school zitten 500 kinderen en er zijn 13 leraren! Erg volle klassen dus. Het was net even pauze, dus de kinderen hadden de tijd om ons te bekijken en wij konden met de leraar Engels praten.
Na de school liepen we terug naar het dorp. In de winter heb je hier prachtige uitzichten, maar helaas is het regentijd en zijn de bergen verscholen achter de wolken. Bij het huis van de neef dronken we nog een kopje thee en aten we een verse komkommer. Daarna gingen we op weg naar Namo Bhudda. Dat is een ander dorp in de buurt waar een groot Bhuddistisch klooster is, en nog een groot deel wordt gebouwd.
Een steil klimmetje bracht ons bij het klooster. Volop in aanbouw. We dachten dat we niet naar binnen mochten, maar dat mocht wel en zo konden we alles goed bekijken. Erg mooi om te zien, en zo groot.
Weer in het huis van Rajeet en Anil waren moeder en tante bezig om een maaltijd voor ons te koken. Ondertussen keek Anil naar een grappig programma op de (zwart/wit) tv en Rajeet verslond het Narnia boek wat wij hem gegeven hadden. Het eten was erg lekker. We praaten nog wat over de school van de jongens en daarna was het tijd om te gaan slapen. Wij in moeders bed, en de rest in de andere kamer.
De volgende moregn hebben we wat rond het huis gerommeld. De dieren moesten gevoerd worden en Jurgen en Anil zochten mais uit voor het ontbijt.

Na de dahl-bhat gingen wij weer naar de bus en Rajeet en Anil gingen naar school. Het was fijn om ze gezien te hebben en om te weten dat het goed met ze gaat.

Weer terug in Kathmandu werden we opgeslokt door de kinderen en alle andere mensen die ons nog even wilden zien.
De kinderen hadden voor ons vertrek 4 dagen vrij, dus dat kwam mooi uit. Zo hadden we tijd genoeg om van alles met ze te doen. Ze moesten nog nieuwe schoolschoenen en hadden het ineens over de dierentuin. Gelukkig hadden wij die in de planning staan, dus dat kwam mooi uit.
Op de dag dat het ging plaatsvinden gingen Hanny en Jurgen Bhumika en Menuka ophalen en ik de rest. Zo kwamen we bij de dierentuin aan. Als eerste waren er de krokodillen. Daar waren Janga en Suraj helemaal weg van. Als snel belandden we in de speeltuin. Die vonden ze helemaal geweldig! Tja, in Nepal heb je geen speeltuintjes op straat, dus dit was echt een gelukje voor ze. We bekeken veel dieren. Er zijn allemaal inheemse Nepalese dieren in de tuin. Het allermooiste was toch wel de olifant, die door het park liep en die zwom in de vijver. Je mocht hem ook aanraken, maar daar zagen maar weinig kinderen de pret van in. Ze bekeken hem liever vanaf de glijbaan trap, hoog en veilig.

Het was een super dag, eten en drinken in het restaurant en spelen zoveel je wil.
Op de terugweg waren ze helemaal versleten. Jurgen en ik brachten Bhumika en Menuka terug, en Hanny de rest. De terugweg was een avontuur op zich. We zaten midden in de spits. Op zich is dat niet zo erg, maar het begon ook kei hard te regenen. Gelukkig waren de meiden toen al thuis. Jurgen en ik gingen op weg naar Ramro Sathi, maar er was geen bus te vinden. Als er een aan kwam renden de mensen met paraplu en al naar binnen in een busje dat toch al uitpuilde. Wat te doen. De taxi die we vonden wilde belachelijk veel geld. We hadden 1 paraplu met z'n tweeen en we waren dus al aardig nat. Dan gaan we maar lopen. Het was echt zo grappig om te zien wat mensen allemaal doen in de regen. Paraplu's die verkocht werden, mensen die schuilden onder plastic of gewoon maar doorgingen want ze waren toch al nat. En overal werden we aangesproken. We zijn eerst maar naar het hotel gegaan om droge kleren aan te trekken en daarna gingen we naar de kinderen om daar te eten.

 

En zo stond de laatste dag voor de deur. Alle spullen inpakken en beneden in het hotel zetten en toen gingen we op weg naar Anju om te ontbijten. Ze had samen met haar zus voor ons gekookt, erg lekker! We keken nog naar haar baby. De volgende keer dat we er zijn zal hij wel groot zijn! Daarna door naar het kindertehuis. We hadden nog een zak ballonnen waar ze lang mee gespeeld hebben. Na de thee was het dan toch echt tijd voor het afscheid. Dat viel zoals altijd zwaar, maar we gaan zeker terug!

In het hotel kwam Rudra ons uitzwaaien dus dat was wel gezellig. We kregen een cd van hem, die we op weg naar het vliegtuig in de taxi geluisterd hebben. Na veel wachtten en gelukkig ook veel slapen kwamen we weer in nederland aan. We werden opgehaald door Oom Geert en zo waren we ineens weer thuis. Het was een leuke en leerzame reis en een ding weten we zeker: we gaan weer terug!

Weer thuis werden we nog verrast. Op Eerde krijgen ze een nieuw bonnen systeem en Irma had geregeld dat het geld van de oude bonnen naar de kinderen in Nepal gaat. Echt heel fijn! We gaan het zeker goed besteden!