We wisselen elkaar af.

Hanny en Jurgen zijn weer helemaal beter. Helaas is Barbara nu een beetje in de lappenmand. Gelukkig is ze niet zo ziek als de andere twee waren. Toch hebben we nog een hoop avonturen beleefd. De school is betaald voor de kinderen van het kindertehuis. En Barbara is met Sarita naar het oog ziekenhuis geweest. Ook hebben we twee meisjes bezocht die nu weer bij hun vader wonen. Hoe dat allemaal in Nepal verloopt kan je in dit stukje lezen.

In het vorige bericht op de website hadden we al aangekondigd dat we naar de school zouden gaan om het schoolgeld te betalen.

Zo gezegd zo gedaan. Maandag avond zaten Tessa, Jan (andere vrijwilligers), Rajendra (directeur van het kindertehuis) en ik in een donker schoolgebouw. Er was geen stroom dus werd alles bij kaarslicht gedaan. Na eerst weer een gesprek over koetjes en kalfjes kwam het op het schoolgeld. Wij hadden aan de hand van het schoolgeld van vorig jaar ongeveer berekend wat we nu wilden betalen. Bleken ze ineens het dubbele te vragen! Ja, doei! Wij hielden intern overleg, en besloten vast te houden aan het bedrag dat wij bedacht hadden. Na de dahl bhat werd er verder gesproken, maar we kwamen nog niet echt tot een compromis. Dus....werd er de volgende dag verder gepraat.

We hadden er alle drie slecht van geslapen. Zoveel geld vragen! Het is wel een goede school, maar dan nog. Op de school begon de principal met het verhaal dat het wel een school is en geen markt waar je kunt onderhandelen. Toen hebben wij op haar gevoel ingepraat en dat bleek te helpen. Het schoolgeld werd vastgesteld en kon een dag later betaald gaan worden. Zo ben je dus 4 middagen op een school bezig om even het schoolgeld te betalen. Gelukkig gaat dat in Nederland wel anders.

Maar de school leek niet de enige instantie met aparte regels. Op een ochtend gingen Rajendra en ik om 6:15 met Sarita op weg naar het oog ziekenhuis. Je moest er vroeg zijn om een ticket te krijgen om binnen te mogen komen. Helaas kwamen wij net aan toen het laatste kaartje vergeven was.... Wat te doen? Rajendra vond in zijn portemonnee een oud kaartje van het ziekenhuis en daar kwamen we mee naar binnen. We kwamen in een wachtruimte waar echt heeeel veeeel mensen zaten te wachten. Elke keer werden er nummers opgeroepen die dan naar binnen mochten komen. Maar wij hadden dus geen nummer en Rajendra wachtte in een aparte rij. Sarita zag erg wit en ik vroeg haar of ze het eng vond om te gaan. Dat was niet zo, maar ze zei dat ze hoofdpijn had. Ik voelde aan haar hoofd en ze had ook koorts! Ik heb haar toen maar in mijn shawl gewikkeld en ze heeft op mijn schoot liggen slapen tot we aan de beurt waren. Dat duurde erg lang. Steeds dachten we dat we naar binnen mochten, dus Sarita gewekt, bleek het toch niet zo te zijn. Dus maar weer verder wachten tot we wel echt aan de beurt waren voor de oogmeting. Die is verplicht. Het was wel grappig om te zien, al die verschillende mensen die er op hun paasbest uitzagen en maar zaten te loeren naar de letters op het bord. Met het zien van Sarita was niets aan de hand, maar daar kwamen we ook niet voor. We gingen weer terug naar de wachtkamer om te wachtten op de volgende dokter. Omdat Sarita echt ziek was mochten we gelukkig een beetje voor. Deze dokter bekeek de plek op haar oog en concludeerde dat er een specialist naar moest kijken. Daarvoor moest je een afspraak maken op een andere dag. Sarita dus snel naar bed, en wij twee dagen later weer terug. We hadden een afspraak om 9 uur, lijkt die dokter niet voor half 12 te komen! Ze moest naar een operatie. Ik was nog zo naïef om te vragen of ze dan niet even hadden kunnen bellen, maar dit is natuurlijk Nepal! Gelukkig was de dokter die uiteindelijk kwam opdagen wel een goede, en ze sprak ook nog Engels! De plek op het oog van Sarita is waarschijnlijk onschuldig, maar moet wel weggehaald worden. Helaas gebeurt dat als wij net naar huis zijn. Daar baal ik wel van. Maar er is helaas niet aan te doen.