De tijd vliegt als je het leuk hebt.... Dat geldt zeker voor ons verblijf hier. Het is een beetje een mengelmoesje tussen vakantie vieren en naar de kinderen van het weeshuis gaan. En dat blijkt een goede tijdsbesteding te zijn.
Vorige week zaterdag zijn we met de kinderen, Tessa en Jan (die ook vrijwilliger waren in Ramro Sathi toen wij er vorig jaar waren en die nu dus ook in Nepal zijn) en Birgit (een vriendin van Tessa en Jan) naar de bioscoop geweest.
Het zou een echte familiefilm zijn, maar volgens mij snappen ze hier niet wat wij daaronder verstaan. Het begon al meteen met moord en doodslag en dat ging zo de hele film door. Je had geluk als het bloed niet alle kanten op spoot. En dat terwijl het in die bioscoop zo enorm warm was! Het zweet gutste van je af. Het leukste was wel de reactie van de mensen in de zaal. Als de held van de film opkwam (dan kreeg je meestal 3 keer hetzelfde shot te zien) begonnen alle mensen te joelen en te klappen en sommigen gingen zelfs staan. Echt heel grappig.
Wat ook heel grappig was was het bezoek aan het toilet in de pauze. Twee kinderen moesten naar de wc en ik liep met ze mee. Er hing ergens een gordijn waarachter een soort plateautje was. Daar zaten alle vrouwen en kinderen naast elkaar te plassen. Toen ik binnen kwam raakten ze meteen van slag. Een blanke vrouw in de wc! Ineens was iedereen erg snel klaar. En dat terwijl ik zelf niet eens moest, en nog in mijn beste Nepalees heb uitgelegd dat alle vrouwen er toch hetzelfde uit zien?! Het was weer een leuk avontuur wat trouwens wel meer dan 3 uur duurde.
Gisteren hebben we een bezoek gebracht aan de school van de kinderen. Aangezien wij vorig jaar van het sponsorgeld de school hebben betaald wilden we wel eens kijken wat we daar aan zouden treffen. We werden welkom geheten door de directeur en de oprichter van de school. Deze twee belangrijke mensen hadden samen een kantoor met twee grote bureaus. Tegenover de bureaus stond een tafel met dolfijnen poten en een grote bank waar wij op mochten gaan zitten. We werden welkom geheten en ze wilden van alles over Nederland weten. Wij stelden vragen over de school tot onze drankjes arriveerden. Na de drankjes mochten we de school bekijken. Helaas waren de kinderen toen al naar buiten, dus konden we ze niet meer in de klassen zien. De school heeft kleine klassen en de lessen worden in het Engels gegeven. De kinderen spreken nu ook veel beter Engels dan ze op hun vorige school deden. De school zag er goed uit. Na de rondleiding wilden ze ons eten aanbieden. Maar we zouden met de schoolbus mee rijden naar Ramro Sathi en de kinderen zaten al de hele tijd in de bus op ons te wachten. Omdat we ook nog over het betalen van het schoolgeld van dit jaar wilden praten hebben we een afspraak gemaakt voor maandag avond. Dan gaan we op school eten, met de directeuren en dan kunnen we met ze discussiëren over het schoolgeld. Ik ben erg benieuwd wat dat gaat worden. Het gaat er wel wat anders aan toe dan in Nederland, dat is wel duidelijk!
Het mag duidelijk zijn dat het blij zijn om elkaar weer te zien van twee kanten komt. Elke dag vragen de kinderen wanneer we weer komen, of we blijven eten en het liefste ook nog blijven slapen! Het is gewoon gezellig om weer samen te zijn en al is het maar om samen huiswerk te maken (Dan kan ik de tafels in ieder geval niet vergeten in de vakantie) en te spelen.
Verder zijn we druk bezig met toerist zijn. We hebben alweer een aantal toeristische attracties bezocht, en we zijn alweer aardig belaagd door de mensen die ons een rondleiding willen geven of ons iets willen verkopen.
Van de week zijn we naar Durbar square geweest waar het voormalige koninklijk paleis staat met daaromheen een groot aantal tempels. Het is heerlijk om daar te zitten en te kijken wat er alemaal gebeurt. Het is een spinnenweb van mensen, auto's, fietsrikshaws die allemaal door elkaar heen krioelen. We hebben de Kumari (een levende Godin in de vorm van een jong meisje) gezien. Dat wil zeggen, ik heb haar gezien. Jurgen was al weg gegaan omdat hij het zielig vindt voor zo'n kind, en Hanny keek net de andere kant op toen ze heel even voor het raam verscheen. Gelukkig zien de meeste kinderen er vrolijker uit dan zij deed. Maar dat kan ook niet anders als je als God beschouwd wordt en niets mag.
Verder volgen Jurgen en Hanny een cursus Nepalees. Elke ochtend gaan ze van 8 tot 9 naar les. Hun Nepalees gaat met sprongen vooruit! In die tijd maak ik een ochtendwandeling naar een tempel op een bergje. Goed voor mijn conditie.
Helaas zijn Jurgen en Hanny een tijdje ziek geweest. Koorts en veel hoesten. Het hoesten is nog niet helemaal weg, maar ze zijn weer begonnen met hun Nepalese lessen.
Zoals je al leest hebben we het goed naar onze zin en we blijven nog maar even hier om verder te genieten!
|
