Op 7 juli was het dan eindelijk zover, we gingen naar Nepal! Om half 6 's morgens gingen we bij Irma in de auto op weg naar Schiphol. Daar werden we nog uitgezwaaid door Lila, Chhungi en een vriendin, wat erg gezellig was. Helaas hadden we weinig tijd en moesten we al snel door de douane. Bij de gate werden alle spullen gecontroleerd en daarna konden we op weg naar Londen. Als we dachten dat er in Nederland al veel gecontroleerd werd, in Londen was het veel erger. Je moest tijden wachten en alles werd tot in den treure bekeken. Mijn tas werd eruit gepikt. Ze moesten mijn toilettas zien. Die zat echter in Jurgens tas en ik snapte maar niet wat ze nou wilden. Bleek dat ik nog even voordat we weg gingen een etui in mijn tas gegooid had, met een schaar erin! Gelukkig was het een kinderschaartje, met ronde punten en mocht hij verder met me mee reizen. We kwamen in de transit hal waar we een rustig plekje opzochten. Jurgen en ik wilden naar Londen gaan omdat we de hele dag moesten wachten op onze vervolg vlucht. Maar wat bleek, als je eenmaal in die transit hal zat kwam je er nooit meer uit! Er was geen uitgang te vinden dus restte ons maar een ding: wachten......
Wat duurt een dag zo lang.... Lezen, puzzelen, slapen en een rondje lopen.

Dit alles tot we konden inchecken voor de vluchten naar Doha en Kathmandu. We wilden vroeg zijn omdat we dan misschien plaatsen met wat meer beenruimte konden bemachtigen. Maar niets leek minder het geval. We troffen een arogante balie medewerker die nergens naar luisterde en precies deed waar hij zin in had. Geen ruime plaatsen dus. We weer op weg naar her volgende vliegtuig.
Dat vliegtuig had vertraging want de bemanning zat vast in de veiligheids controles.....
Maar eenmaal in de lucht werden we dan wel volop vertroeteld. Eerst kregen we een diner, om 23.00 uur en daarna een ontijt om 2 uur 's nachts! We hoefden dus geen honger te lijden. Met al deze afleiding kwamen we in Doha aan. Daar zouden we een korte overstap hebben, maar ons vliegtuig had vertraging. Weer genoeg wachttijd dus. Omdat we ondertussen alweer een klein beetje trek hadden, en we toch iets moesten doen kregen we een ontbijt aangeboden. Je kon kiezen wat je wilde. En zo zat ik om 7 uur 's morgens aan de patat en een donut! (Jurgen en Hanny aten pharanta (een soort brood) met ei maar de vraag was welk ontbijt er meer vet bevatte)

Om 11:20 gingen we dan toch voor de laatste keer de lucht in en zo kwamen we om 19:30 in Kathmandu aan. Daar zouden we opgepikt worden door iemand van het hotel, maar die waren er niet. Gelukkig was Rudra er met een taxi en zo gingen we op weg naar Pilgrims Guesthouse. Daar kregen we een kamer en gingen we wat eten met Rudra en de jongen van de taxi.

Na een onrustige nacht konden we de volgende dag verhuizen naar een andere kamer, die wat rustiger was. De eerste dag hadden we vooral nodig om een beetje bij te komen.
Gisteren zijn we naar de kinderen van Ramro Sathi geweest. Het was een onaangekondigd bezoek. De kinderen waren nog op school toen we aankwamen, maar Devaki (de huismoeder) was zo blij om ons te zien! Ze straalde helemaal en we kregen meteen thee en kletsten over van alles en nog wat.

Om 16:30 uur kwamen de kinderen van school. Eerst kwam Suraj om het hoekje zeilen en zijn ogen werden helemaal groot. Het was echt zo leuk om ze weer te zien! De kinderen zagen er erg goed uit en hun Engels was erg vooruit gegaan. We dronken thee en daarna gingen de kinderen aan hun huiswerk. Ze waren erg stil en werkten hard. Maar toen we later buiten gingen spelen kwamen ze helemaal los en was het weer als vanouds. Lekker voetballen en elastieken en natuurlijk touwtje springen.

Om etenstijd aten we nog met z'n allen dahl-bhat en daarna moesten we hard lopen om de laatste bus terug naar ons hotel te halen. Het was echt zo leuk en de komdende tijd gaan we zeker weer bij ze op bezoek.

Vandaag gaan we naar het kindertehuis van Hanny om te kijken hoe het daar is.
We zijn heel blij om weer in Nepal te zijn en binnenkort laten we weer meer van ons horen.