Een visum voor India

We hebben het visum voor India binnen! Dat had wel even wat voeten in aarde.
De eerste dag ging Jurgen naar de Indiase ambassade om informatie in te winnen. We hadden gehoord dat ze nog wel eens moeilijk konden doen als je geen ticket hebt dat je India weer verlaat. Voordat hij naar binnen kon moest hij in een lange rij wachten (lang is ongeveer 150 man!)
Lang wachtrij voor de Indiase ambassade
Close
Lang wachtrij voor de Indiase ambassade
 
Gelukkig kwam hij die dag alleen voor informatie en kon hij bij een achteraf deur te weten komen wat hij wilde weten, namelijk dat het geen probleem was om te fietsen, dat het visum NRs 3350 kost en dat het een hele papiermolen is die je door moet.
De volgende dag gingen we terug. De rij was gelukkig korter maar nog steeds een man of 50. Er liepen zenuwachtige mensen heen en weer en een man uit Israël zei dat we onze naam op een lijst moesten zetten. We stonden echter gewoon in een rij te wachten, dus waarom dan je naam op een lijst zetten? Dat deden we dus niet, we bleven gewoon wachten. We zaten bij de derde groep die naar binnen mocht. Eerst je registeren, dan door een metaaldetector en langs een man die je nog een keer met een hand-metaaldetector checkt.
Dan mag je in de rij plaats nemen. Omdat het niet helemaal duidelijk was waar nou het einde van de rij was vroegen we waar dat was en namen op die plek plaats. Na ongeveer een half uur begonnen ineens mensen te protesteren. Want zij hadden hun naam op een lijst gezet en ze stonden al langer te wachten dan wij en hoe konden wij voor ze staan en, en, en…. Om de woedende mensen geen hartaanval te laten krijgen hebben we ze maar voor laten gaan. Het bleek dat er al mensen om 3:30 voor de ambassade hadden gestaan. Of ze toen alleen hun naam op een stuk papier gezet hebben en weer zijn weg gegaan was niet duidelijk. Een aantal mensen vertelden dat het loket onherroepelijk sloot om 12:00 uur ook al stonden er nog maar enkele mensen. Sommige mensen hadden nog maar 1 dag speling voor ze Nepal uit moesten. (kwestie van plannen denken wij dan)
Maar ja, ondanks het voor laten gaan van ongeveer 10 mensen, kregen wij ook het papiertje waar het om ging, terwijl wij om 9:30 (de openingstijd) bij de ambassade stonden.  Sterker nog, iemand die om 11:30 aan kwam kakken kreeg ook na het invullen en inleveren van papiertje nummer 1 (de kleine) het felbegeerde papiertje nummer twee (de grote). Daarnaast mochten we per persoon NRs 300 betalen en kregen we een betalingsbewijs met daarop de datum waarop we terug mochten komen.
Dat terug komen was dus vandaag. De 6 tussenliggende dagen zouden gebruikt worden om contact op te nemen met de Indiase ambassade in Nederland. Waarom dat mag Joost weten. Vandaag na het plaats nemen in de rij. Dit keer om 8:30 om er zeker van te zijn dat we voor 12:00 uur het eerste en ook het tweede loket zouden bereiken. Je moet namelijk eerst in de ene rij wachten, daar moet je je grote papier inleveren en dan kijken ze of er contact is geweest met de Indiase ambassade van je thuisland. Om 11 uur bereikten we dit eerste loket. Papieren en paspoorten erdoorheen en wachten. De man keek op de lijst, keek nog eens en wilde toen Jurgens paspoort weer terug geven. Wat bleek: zijn naam was niet op de lijst!
Wij namen daar natuurlijk geen genoegen mee en zeiden dat het onzin was, dat we tegelijk ons eerste papiertje ingeleverd hadden en dat we nu dus tegelijk ons visum wilden. Daar nam hij genoegen mee en met ons paspoort konden we plaats nemen in de tweede rij. Gelukkig was die niet zo lang. Bij het tweede loket aangekomen was het een kwestie van paspoorten inleveren en 3050 roepies betalen. We kregen een nieuw papiertje waarop stond dat we betaald hadden en dat we die middag terug konden komen om ons visum op te halen.
We waren wel blij, want nu kon er gelukkig niets meer mis gaan. Om half 5 waren we weer bij de ambassade. Daar moesten we eerst buiten in de rij en daarna binnen. Maar deze rijen waren niet noemenswaardig. Binnen kregen we ons paspoort met visum en toen was alles dus geregeld!
Gelukkig heeft het verlengen van je Nepalese visum niet zoveel voeten in aarde. Dat is een kwestie van een formulier invullen, geld betalen en dan kun je een of twee uur later je visum ophalen. Dit moet je elke maand doen dus we zijn wel blij dat we dan niet elke keer in die lange rijen hoeven te staan.
Maar het eerste visum voor onze fietstocht is binnen en daar zijn we blij mee. Nog een maand en dan gaan we op weg!
Dit bericht is geplaatst in 2005-2006 - Nepal2Holland en getagd, , , . Bookmark de permalink.

Reacties zijn gesloten.