De laatste loodjes

Ja, en dan zitten we ineens weer in ons eigen koude kikkerlandje en dat valt nog niet mee. Maar hoe we daar tegen aan kijken schrijven we misschien nog eens in een ander stukje. We willen jullie graag vertellen over de laatste loodjes van onze reis naar Gibraltar en de terugreis naar Nederland. In onze laatste update melden we al dat we moeten omrijden langs Coto Doñana omdat er geen wegen door dit nationaal park lopen.

Doordat de wegen weg zijn moeten we van de kust afbuigen en daarmee raken we ook ineens het toeristengebied kwijt. Hier ‘s zomers geen strandpret en ‘s winters geen overwinterende bejaarden. Gevolg is dat er dus ook ineens veel minder campings zijn. Dit kunnen we de eerste nacht oplossen door in een pension te overnachten. Dat is wel fijn ook want we hebben de hele dag een harde noorden wind tegen gehad en we hebben ook niet echt zin om onze tent ergens op te zetten.

Op de de tweede dag is er langs de door ons gekozen weg ongeveer 60 km lang geen dorpje te vinden en hebben we al 20 kilometer achter de rug voor we op dat stuk route komen. Gelukkig hebben we vandaag de wind in de rug en kunnen we wel flink doorfietsen, tenminste als het wegdek mee wil werken. De weg begint als een gladde asfalt strook maar als we een laatste Urbanisation voorbijrijden gaat de kwaliteit van het wegdek hard achteruit. Er verschijnen steeds meer gaten totdat er soms meer gat is dan weg. Voordeel is dat de gaten dan veel lekkerder rijden maar het nadeel is dat er dan steeds een stukje weg in de weg zit. Door het slechte wegdek is er weinig verkeer en de omgeving is schitterend. Er vliegen bijna constant roofvogels boven de velden en er trekken schaapskuddes voorbij. Als we in de luwte van een gebouwtje pauzeren om aardbeien te eten komt er zelfs een groepje zwarte ooievaars over.

Shashin Error:

No photos found for specified shortcode

Als het tijd wordt om te koken zijn we ongeveer halverwege het stuk zonder dorpjes. Gelukkig vinden we een recreatiegebiedje langs de rivier met mooie betonnen picknickbanken zodat we op hoogte kunnen koken. We denken slim te zijn door het meest zonnige plekje uit te kiezen voor onze kookkunst, maar jammer genoeg blijkt dat net het winderigste plekje te zijn. We nuttigen de maaltijd dus maar op de grond in de beschutting van een stel grote struiken. Dat scheelt tientallen graden in de gevoelstemperatuur. Na de maaltijd en de daaropvolgende afwas overleggen we of we nog wat verder door gaan of dat we hier blijven. We besluiten in de luwte onze tent op te zetten. Het recreatiegebied lijkt veel gebruikt maar op deze koude avond verwachten we geen vervelende hangjongeren en we staan helemaal uit het zicht van de weg. Na een schitterende zonsondergang boven de rivier de Guadalquivir duiken we snel de tent in want het wordt snel fris.

Shashin Error:

No photos found for specified shortcode

In de slaapzak spreekt Barbara voor het slapen gaan zichzelf nog even moed in: “Als er kwaadwillende mensen komen dan horen we ze hier in ieder geval wel aankomen en zijn we klaar voor ze!” Het eerstvolgende dat ze merkt is dat we ineens in de koplampen van een (grote?) auto staan en er iemand met een zaklamp rond onze tent loopt. Barbara schiet in de stress en roept naar onze nachtelijke bezoekers. De reactie die we terugkrijgen interpreteren we als “Rustig maar, we zijn van de politie, we doen u niets” waarna hij tegen zijn collega zegt: “Kijk er staan hier ook fietsen”. In gebroken Spaans leggen we uit dat het te ver was om in één dag terug te rijden naar de campings aan de kust. We vertalen de reactie als “U mag hier een nachtje staan, slaap lekker!” waarna de auto vertrekt. De hele conversatie door het tentdoek heeft nog geen minuut geduurd, maar lekker slapen zoals ons toegewenst, dat lukt Barbara de rest van de nacht niet meer. Jurgen is er van overtuigd dat Barbara licht genoeg slaapt en hem wel wakker maakt als er iets is dus die draait zich om en slaapt even later ook. En Joris? Die heeft niets gemerkt en snurkt lekker door.

Shashin Error:

No photos found for specified shortcode

De volgende dag is het zo koud dat we het ijs op de tent hebben staan. In de tent merken we dat niet echt. Wij slapen onder twee slaapzakken en Joris ligt als een worstje ingepakt in warme kleding en slaapzakken. Als Barbara echter ‘s nachts wakker wordt en ze heeft het idee dat hij het toch koud zou kunnen krijgen dan leggen we hem tussen ons in en heeft hij vaak binnen 5 minuten rode wangen van de warmte.

Rustig in de vrieskoude ontbijten is geen aantrekkelijk idee dus eten we snel een paar koeken, stoppen Joris in zijn slaapzak in de kar en voorzien hem van brood. Daarna vertrekken we met de wind in de rug. We ontbijten pas als de zon hoog aan de hemel staat en de temperatuur weer een eind boven nul is, want de wind is nog wat aangetrokken ten opzichte van gisteren en dat maakt het stilstaan niet leuk. Er is weinig beschutting, maar weer is de omgeving de moeite waard. De vissersbootjes dansen op de golven die de wind op de rivier maakt en er zijn volop vogels te zien: ooievaars, flamingo’s en ibissen. Door de harde wind in de rug kunnen we wel weer een camping aan de kust bereiken. Daar houden we een rustdag om te bekomen van de slechte nachtrust en de lange dagen die we moesten maken om rond het nationaal park te kunnen rijden.

Shashin Error:

No photos found for specified shortcode

Na een rustdag kunnen we er weer tegenaan en ondanks de rondrit rond Coto Doñana denken we dat we relaxed naar ons eindpunt kunnen peddelen. We nemen het veer naar Cádiz omdat we per e-mail nog een bestelling binnen kregen voor een paar abanico’s. Daarmee kunnen we nog wat af steken en er zijn campings genoeg hier denken we. Maar soms liggen die toch wat verder dan je denkt en als we al vrij laat bij de camping aankomen blijkt die pas na carnaval open te gaan. Er is niemand aan wie we kunnen vragen of we toch al vast mogen kamperen dus gaan we op zoek naar een onderkomen in het laatste dorp waar we door gekomen zijn. De GPS geeft aan dat er een hotel zit, maar leidt ons daar met een omweg naartoe. Als we aan de bestuurster van een achteropkomende auto vragen of we ook af kunnen steken vertelt ze in vloeiend Engels dat ze denkt dat het hotel dicht is maar dat ze wel eens een bordje heeft zien staan van een casa rural. Ze wil daar best even heen rijden om te kijken of we daar terecht kunnen. Als wij even uitrusten dan is ze zo terug. Ze brengt ons even later op de hoogte dat we welkom zijn en als de duisternis invalt worden we hartelijk welkom geheten en mogen we onze intrek nemen in ons eigen huisje. Daar waren we wel aan toe. En zo zie je maar, je vindt altijd wel een slaapplaats als je er een nodig hebt.

Shashin Error:

No photos found for specified shortcode

Vanaf nu volgen we de wegen die het dichtst langs de kust liggen met het idee dat die dan langs alle campings langs het strand voeren. Het beeld dat we hierbij hebben is dat het zo vlak zal zijn als het strand in Nederland. Daar vergissen we ons lelijk in. De weg langs de kust golft op en neer en hier en daar zijn de Spanjaarden vergeten wat haarspeldbochten in te voegen. Geregeld is het zo steil dat Jurgen de hellingen drie keer doet. Eerst met de eigen fiets en Joris, dan terug lopen en vervolgens als duwtje in de rug voor Barbara. Hierdoor worden de laatste loodjes naar Gibraltar nog knap zwaar. Gelukkig kunnen we weer gemakkelijk kamperen want in dit gebied is de volgende camping vaak maar 10 tot 15 kilometer verder. Op de meeste van deze campings is verboden om huisdieren mee te nemen. De Spanjaarden houden zich niet echt aan hun eigen regels zodat we al een paar keer gehad hebben dat we honden van onze maaltijd weg moeten jagen. Katten vinden we ook niet zo fijn. Er zijn er meerdere geweest die middels een ferme sprietsch aan hebben gegeven dat onze tent tot hun territorium behoort, met alle ellende van dien. We vinden het dan ook niet erg dat we op een camping aankomen waar in 4 talen met koeienletters bij de ingang vermeld word dat er geen huisdieren op de camping mogen komen. Helaas zijn ook hier de honden en katten erg geïnteresseerd in ons eten. We hebben Joris gedrild in het wegjagen van deze dieren, maar zijn klappen in de handen maakt nauwelijks geluid en derhalve ook geen indruk bij de honden en katten en zijn stampen is eerder koddig dan angstaanjagend. We leggen ons dus maar neer bij de aanwezigheid van deze campinggenoten. Na het eten stopt Barbara Joris in bed en als hij bijna in slaap is horen ze een vreemd gekattaklop op de weg. Barbara wil net gaan kijken als ik terugkom van het douchen en in het donker even twee keer moet kijken of er echt een paard staat te grazen op het plaatsje naast ons. Dit lijkt ons iets dat we toch even bij de campingbaas moeten melden. Dus in mijn beste Spaans leg ik uit dat er een Caballo naast onze tent staat te grazen. De jongen achter de balie kijkt er niet van op en spreekt zijn drie woorden buitenlands: “Caballo Gut! Agua… Go!” Ik begrijp hier uit dat het beest hier vaker komt en geen kwaad kan. Terug bij de tent blijkt er nog een paard te lopen. We slapen die avond in op het rustgevende geluid van grazende paarden. We kijken er al niet eens meer van op dat de klusjesman van de camping vanmiddag wel Engels sprak en iemand bij de campingreceptie niet.

Shashin Error:

No photos found for specified shortcode

De kust volgend komen we in Tarifa, het meest zuidelijke puntje van het Europese vaste land. Hier gaat de Atlantische oceaan over in de Middellandse zee. Hoewel we om Gibraltar te bereiken nog een stukje verder moeten voelt het toch wel aan alsof we ons doel al grotendeels bereikt hebben. Er staat vandaag weer een straffe wind uit het noorden waardoor we snel vertrekken van de strekdam waar we niet verder naar het zuiden mogen. We nemen per persoon twee kebabmenu’s met een extra grote friet en we gaan op weg naar Algeciras. Omdat we nu weer naar het noorden fietsen hebben we wind tegen en er komt weer een flinke portie klimwerk bij kijken. In Algeciras nemen we het eerste hotelletje dat we tegenkomen. Met uitzicht op ons uiteindelijke doel: Gibraltar!

Shashin Error:

No photos found for specified shortcode

De laatste fietsdag brengt nog even wat stress. De GPS zegt dat we om moeten fietsen. Hiermee wordt de tocht naar Gibraltar zeker 60 km. We besluiten een wat directere weg te kiezen en nadat we twee riviertjes overgestoken zijn via de snelwegbruggen die er overheen gaan en we een spoor op een wat onorthodoxe manier gekruist hebben komen we op een directe weg langs de kust. We bekijken de opgravingen van de oude Romeinse plaats Carteya. Er is hier 3%, van de in die tijd ongeveer 10.000 zielen tellende stad, opgegraven. We bekijken een badhuis, twee woningen en de visverwerkende fabriek uit die tijd. Er zijn ook nog voldoende overblijfselen uit latere  en eerdere tijden zoals een begraafplaats, een wachttoren uit de 16e eeuw en een bunker uit WO II. Na de lunch is het nog slechts een klein eindje naar Gibraltar waar we dan ook arriveren ruim voordat we verwacht worden. Als ons ontvangstcomité ook is gearriveerd volgt een hartelijk weerzien met Hanny en Ivar. We maken nog een ererondje over het eiland waarbij we er achter komen dat je in Gibraltar je rijbewijs bij een doos cornflakes krijgt. We kamperen die nacht in La Linea dat tegen Gibraltar aan ligt. Ons fietsavontuur is ten einde.

Shashin Error:

No photos found for specified shortcode

De dagen die daarna volgen verplaatsen we ons stukje bij beetje naar Malaga waar Hanny met het vliegtuig naar Nederland vertrekt zodat de rest in de auto past. We genieten nog even van het strand en het warme weer maar daarna aanvaarden we de terugreis. Via een oude Santiagovriendin van Hanny net boven Madrid woont rijden we naar onze vrienden in zuid Frankrijk. Daar houden we twee rustdagen voordat we naar Nederland terugrijden. Na een nacht bij Jurgen zijn vader is het tijd om te kijken hoe het er thuis bij staat. Onze reis is echt over. Maar wat een onverwacht hartelijk welkom! De hele straat is versierd en de buren staan klaar om ons te ontvangen. Zo voelt het heel goed om weer thuis te komen. En vanavond slapen we lekker in ons eigen bed!

Shashin Error:

No photos found for specified shortcode

Voor de liefhebbers hieronder nog een kaartje van het laatste stukje van de door ons gereden route en wat foto’s van onderweg. Als we wat meer zijn gesetteld zullen we nog een stukje schrijven over hoe we terugkijken op onze reis en hoe we het leven in Nederland weer oppakken.

We zien zwarte ooievaars als we langs de Rio Guadalquivir rijden
Close
We zien zwarte ooievaars als we langs de Rio Guadalquivir rijden
Zonsondergang boven Nationaal park Donana
Close
Zonsondergang boven Nationaal park Donana
Flamingo's op de vlucht
Close
Flamingo's op de vlucht
Tijdens koude nachten slaapt Joris als een worstje
Close
Tijdens koude nachten slaapt Joris als een worstje
Op de veerboot naar Cadiz
Close
Op de veerboot naar Cadiz
Een heerlijk onderkomen toen we er niet meer op rekenden
Close
Een heerlijk onderkomen toen we er niet meer op rekenden
 
De Atlantische deining slaat tegen de havenpier
Close
De Atlantische deining slaat tegen de havenpier
Verzameling oude ankers en boten. Bang dat de boten verwaaien?
Close
Verzameling oude ankers en boten. Bang dat de boten verwaaien?
Onze eerste blik op Afrika
Close
Onze eerste blik op Afrika
We hebben nog wat pittige klimmen voor de boeg
Close
We hebben nog wat pittige klimmen voor de boeg
Spaans vissersdorpje
Close
Spaans vissersdorpje
Overvliegende lepelaars
Close
Overvliegende lepelaars
 
De Spaanse kust met op de achtergrond de bergen van Marokko
Close
De Spaanse kust met op de achtergrond de bergen van Marokko
Het zand van de stuifduinen verzwelgt het bos
Close
Het zand van de stuifduinen verzwelgt het bos
Slingeren en klimmen
Close
Slingeren en klimmen
Nog even over het heuveltje aan het einde van de dag
Close
Nog even over het heuveltje aan het einde van de dag
Op het zuidelijkste puntje van het Europese vaste land. (Tarifa)
Close
Op het zuidelijkste puntje van het Europese vaste land. (Tarifa)
Landschap tussen Tarifa en Gibraltar
Close
Landschap tussen Tarifa en Gibraltar
 
Dit bericht is geplaatst in 2011-2012 - Gibraltar en getagd, , . Bookmark de permalink.

8 Reacties op De laatste loodjes

  1. ida zegt:

    HOERA!!!!!! gelukt, wat fijn dat jullie het gehaald hebben.
    Nu weer in Deventer kijken wat je hierna gaat doen?
    groetjes en hopenlijk ergens tot ziens (folkcamp III ?)
    ida

  2. John Vos zegt:

    TOP en van Harte Welkom terug in Deventer.

  3. Goed gedaan! Weer een doel bereikt. Al nieuwe bestemmingen op het oog? Of blijven jullie nog even in Deventer?

    groetjes,
    Anke en Tjapko en de rest

  4. Geweldig! Goed te lezen dat jullie weer veilig thuis zijn gekomen. Wat een ervaring zeg! We hopen jullie snel weer te zien en te spreken!
    Veel liefs uit Amsterdam

  5. Rolanda zegt:

    Een super verslag om te lezen maar werkelijk gezellig en fantastisch dat jullie gewoon weer onze buren zijn!

  6. Pieter-Bas de Jong zegt:

    GE-WEL-DIG wat jullie hebben gedaan en vooral wat jullie samen hebben beleefd. Mooi om mee te lezen en zo mee te reizen. Dat zal wel even wennen zijn, weer thuis… maar niet minder mooi. Net als onze reis (www.wielenopweg.nl) gaat ook deze reis altijd door…

  7. Judith Mulder zegt:

    Wat gaaf dat jullie het allemaal gehaald hebben!! (had niet anders verwacht)
    En wat een belevenis. Echt super!!

    Groetjes Judith