De grote oversteek

We zijn er helemaal klaar voor, we gaan Maleisië van west naar oost doorkruisen! Nou ja, helemaal klaar… ik weet dat we erg moeten gaan klimmen en daar zie ik nog wel tegen op. Dus stap ik er niet zo ontspannen in als in de eerdere etappes. Maar, als het niet gaat zijn er altijd andere opties, dus, we zijn er klaar voor!

Het gebied waar we nu doorheen gaan is wat minder druk bewoond dan de westkust. Dat blijkt meteen als we voor de eerste nacht een hotel zoeken. We struinen 2 avonden het internet af en vinden uiteindelijk een hotel. Vlak voor we wegrijden uit Sungai Petani besluiten we toch maar even te bellen of ze een kamer hebben. Nee dus! Okee, dat begint goed… We vinden alleen een hotel over 75 km. Dat wordt wel een hele lange dag. Maar we besluiten toch op weg te gaan, we zien wel hoe het gaat.

We rijden Sungai Petani uit en zitten meteen in de plantages. Palmolie en rubber. Echt zoals we dat in Thailand ook zagen. De wegen zijn wel een beetje drukker, maar ze houden goed rekening met ons. Als we bij een stalletje stoppen om wat te drinken zijn de mensen erg enthousiast. We drinken hier vaak siroop, aangemaakt met (warm) water en veel ijsblokjes. Dat is natuurlijk heerlijk als het zo warm is. Joris stopt als hij zijn drinken op heeft de ijsblokjes in zijn drinkfles voor onderweg. De mevrouw gebaart dat dat niet hoeft. Hij moet maar even meekomen. Bij de rode koelbox waar de ijsblokjes inzitten stoppen ze samen de fles vol ijsblokjes. Nog wat water erbij en we zijn klaar voor de warmte van de dag. Wat een lieve mensen!

Het is zeker een warme dag. We zijn dan ook blij als we in Kampung Parit Panjan een bordje home stay zien. Dat betekent dat we onze lange dag lekker een stuk korter kunnen maken. Helaas blijkt deze homestay dicht. Maar geen probleem, er zijn nog twee homestays in dit dorp. Via een restaurantje en een winkeltje komen we bij de eigenaresse van Rose Homestay. Een huis met 8 bedden, dus dat komt goed.

Als we ‘s avonds rijst eten bij een kraampje eten we gebakken bananen als toetje. De bakkende mevrouw is zo blij als Robin zelf nog een zakje gaat kopen dat we een hele berg bananen gratis toegestopt krijgen. Op weg naar huis krijgen we ook nog rambutang (een lychee achtige vrucht) van onze “buren”. Wie nu nog twijfelt aan de liefheid van de Maleisiëers……… Het moet wel goed komen met onze oversteek!

Maar al zijn de mensen nog zo lief, het fietsen moeten we toch echt zelf doen. Dat blijkt 2 dagen later als we naar Pengkalan Hulu fietsen. We moeten na Baling gaan klimmen, dat weten we. Maar de eerste klim is meteen zo steil! En dat over een drukke weg waar de auto’s langs je zoeven. Echt niet fijn. Helaas is de tweede klim hetzelfde, en dan ben ik er helemaal klaar mee! Het lukt me gewoon niet meer om de berg op te fietsen. Gelukkig heb ik 3 mannen naast me die niet voor 1 gat te vangen zijn. Joris zegt meteen, dan gaan we lopen en duwen we de fiets omhoog.

De jongens vinden het lopen geen probleem. Ze zoeken in de berm naar mooie spullen die mensen hier achter gelaten hebben. Ze vinden onder andere battery packs en als Joris een nog werkende rekenmachine vindt is het feest compleet. LOL+LOL= hihi is de klapper van de dag! Ik ben blij met mijn mannen, en blij als ik het hotel zie. Eerst maar slapen, morgen zien we weer verder.

De volgende dag gaan we nog even klimmen, maar dan voornamelijk afdalen. De weg is prachtig. Veel palmolie plantages. De weg ligt hoger zodat we bijna door de boomtoppen rijden. Robin vindt het net enorme annanas planten! We komen in Gerik waar we een rustdag nemen voordat we verder gaan met onze oversteek. Even lekker niks. We komen op deze dag de kamer bijna niet uit, en de muren komen niet eens op ons af. Dan zijn we weer klaar om verder te gaan.

Nu gaan we echt de jungle in. We fietsen naar Belum royal state park. Hier moeten we ook wel veel klimmen, maar het gaat geleidelijk. En dat is prima. Wat op en neer door de prachtige natuur. Als we afdalen naar het grote stuwmeer zien we een bordje ‘ let op, overstekende olifanten!’ Jammer, maar we hebben ze niet gezien. We slapen in een resort met drijvende kamers op het stuwmeer. Het klinkt heel luxe, maar dat is het niet. Wel erg leuk om mee te maken! Het uitzicht is zo mooi, de golven van de voorbij varende boten wiegen ons in slaap. Het enige minpuntje is de vloer van de badkamer. Die is zo gammel dat ik er ‘s nachts doorheen zak als ik naar de wc moet. Gelukkig zit er precies een ton onder de plek waar ik doorzak, dus heeft alleen de plank schade, en komen wij (Jurgen krijg bijna een hartverzakking van de klap) er met de schrik van af.

We fietsen de volgende dag omhoog en omhoog. Door de jungle, met neushorenvogels die over ons heen vliegen. De planten en bomen zijn schitterend. De aangekondigde olifanten en miereneters zien we ook nu helaas niet. Wel olifantenpoep, dus ze wonen hier echt!

Als we meer dan 1.000 meter geklommen hebben zijn we moe. We stoppen bij een rustpunt en vragen of we er kunnen slapen. Er is geen hotel, maar we kunnen onder het afdak van de rustruimte slapen. We eten in het restaurant en krijgen bij de rustruimte lekkere broodjes van een naast ons etende familie. Ook ontmoeten we Ardy. Hij is toerfietser en woont bij Kota Bharu in de buurt. Als we daar zijn moeten we zeker langs komen. Jurgen hangt de tarp op en zo maken we een rustig hoekje om te slapen. We zijn wel trots op onze jongens. Waar we ze ook mee naar toe nemen, en waar we ze ook te slapen leggen, het maakt ze niets uit. Ze slapen gewoon.

Wij slapen slecht door de optrekkende vrachtwagens, mensen die midden in de nacht naast ons gaan zitten kletsen en klepperende auto deuren. De volgende morgen gaan de jongens op onderzoek uit. De grote lampen bij de parkeerplaats hebben veel dieren aangetrokken en die zijn nu op de parkeerplaats. Grote torren, vlinders zo groot als je hand, wandelende bladeren. We zitten toch echt in de jungle.

Jurgen en ik voelen ons gaar na deze gebroken nacht, maar gelukkig staat er afdalen op het programma. We zoeven door de frisse ochtendlucht. Deze is zo fris dat de jongens hun fleecetrui aantrekken. Komt die toch eindelijk van pas! We dalen en dalen tot we in Gunung Reng zijn. Daar vinden we een berg met een coole grot erin. Die bezoeken we tijdens onze lunchpauze. Je kan er ver inklimmen en we zien de vleermuizen heen en weer vliegen.

En zo komen we via de rivier die de grens tussen Thailand en Maleisië is in Kota Bharu. Hier gaan we lekker uitrusten. We vinden een appartement op de 13e verdieping van een flat, met een zwembad op de 8e verdieping. Hier gaan we plannen maken voor de komende tijd. En wat die plannen zijn geworden, dat lees je in het volgende stukje.

Voor meer foto’s van deze etappe klik hier.

Dit bericht is geplaatst in 2018 - Nepal/Thailand + Maleisië, Reizen en getagd, , , , , , . Bookmark de permalink.

11 Reacties op De grote oversteek

  1. Ronald en Leon zegt:

    Wat maken jullie veel mee. Geweldig om te lezen.
    Voor de jongens ook een hele bijzondere belevenis natuurlijk.
    Nog veel leuke ervaringen te gaan. hopen we.
    Grtz van ons

  2. Jos zegt:

    Geweldig verhaal weer en wat een belevenis!
    Groetjes.

  3. Jaap zegt:

    Jullie maken wel enorm veel mee daar zeg. Dat wordt jaren napraten met de boys.Prachtig dat Wandelend blad.
    Veel plezier nog en pas op met de insecten. die zijn niet allemaal ongevaarlijk.
    Jaap

  4. Jan en Hennie zegt:

    Hallo lieve buurtjes.

    Fijn om te zien dat het goed met jullie gaat.
    En aan avonturen geen gebrek.
    Dank je wel,voor het mooie reisverslag en foto’s.
    Zitten nu op camping in Denekamp.spannend he. Ha Ha.
    We wensen jullie nog een fijne tijd.
    Liefs van Jan en Hennie

  5. Aida zegt:

    Erg leuk, wat een avonturen zeg 🙂 Veel succes en plezier verder!

  6. Rolanda zegt:

    Een diepe buiging voor zulke doorzetters!
    Blijf v
    olop genieten en groet van ons💕

  7. ida zegt:

    wat een leuk verslag weer.
    Zou ik ook iets kunnen lezen over het “schoolwerk”van Joris (wat je in het vorige verslag beloofde) ?
    Het is hier bloedheet, we hebben een tropische zomer. Allen is de warmte hier volgens mij anders dan bij jullie. Vrijdag wordt het volgens de verwachtingen 35 graden !!
    Veel plezier gewenst met de verdere tocht.
    liefs, ida

    • Barbara zegt:

      Hoi Ida, het stukje over het schoolwerk komt er echt aan! Het is al geschreven. We hebben alleen weinig wifi dus ook weinig tijd om stukjes te plaatsen. Bij het volgende wifi punt plaatsen we het! Nog heel even wachten! Succes met de warmte! Liefs Barbara

  8. Hennie Bokhove zegt:

    Hallo allemaal, het is weer geweldig om te lezen wat jullie allemaal meemaken. Gelukkig nog geen wilde dieren “ontmoet”! Spinnen zijn er toch in overvloed vermoed ik?
    Hoop dat Jurgens darmen zich beter houden dan de andere keren? Veel lieve groeten vanuit het tropische Dalfsen.

    Hennie

  9. E.b.m.Salle-Mansvelt zegt:

    Geweldig.Ik volg jullie hoor.Liefs van Oma Lies