Welkom op Nepal2Holland.nl! Wij, Jurgen en Barbara, hebben deze site aanvankelijk opgezet om geïnteresseerden op de hoogte te houden van alle avonturen die we meemaakten tijdens ons verblijf in een kindertehuis in Nepal en tijdens onze fietstocht terug naar Nederland in 2005 en 2006. Maar inmiddels zijn er ook andere (fiets)reisverhalen op onze site terecht gekomen. Op dit moment zijn we begonnen aan een nieuw project: een fietsreis naar Gibraltar. Op zich niet zo’n grote uitdaging met de ervaring die we hebben opgedaan op onze eerdere reizen. Maar nu gaat ook Joris mee en dat zal een heel andere dimensie aan deze reis geven.
We proberen de site zo actueel mogelijk te houden, zodat je een goede reden hebt om hier vaak terug te komen. Je kunt je hier ook op de nieuwsbrief abonneren, zodat je het laatste nieuws gewoon per e-mail thuisgestuurd krijgt. Heb je zin om kindertehuis Ramro Sathi of T.E.S.S. Unlimited te sponsoren, kijk dan eens bij Sponsoring goede doelen en zet ons aan het werk. Als je onze verhalen te lang vindt, of je bent gewoon visueel ingesteld neem dan een kijkje bij onze foto’s.
“Hey, kijk! Een Nederlands nummerbord.” “Ehm ja, dat is niet zo vreemd want we zijn ook weer in Nederland.” Het duurt even voor het echt tot ons door dringt dat we weer terug zijn in Nederland. Inmiddels zijn we weer gewend aan de gele kentekenplaten. Hoe het inburgeren in ons koude kikkerlandje is verlopen kan je lezen in dit stukje. Voorlopig de laatste over onze Gibraltar reis. Hoewel, we denken nog na over een dialezing. Als dat doorgaat dan wordt iedereen via onze website uitgenodigd en worden jullie nog een keer door ons gespamd. Maar nu dan over het terug inburgeren.
Jurgen is in de auto op de terugweg al even begonnen. Wat moet er gebeuren als we terug zijn in Nederland? Het resultaat is een To Do-lijstje met meer dan 100 punten. Met elke kilometer dichter bij huis groeit het aantal punten, variërend van de belastingaangifte tot op bezoek gaan bij alle opa’s en oma’s en van post doornemen tot een baan zoeken. De moed zinkt ons al bijna in de schoenen bij de gedachte aan al die klusjes. Ja, we hebben dan wel een flinke tijd vrij gehad, maar we hebben geen vrije tijd gehad voor het aanpakken van dit soort klusjes.
De eerste week terug in Nederland komt er bar weinig terecht van alle klusjes. Die week is gevuld met tandartsbezoeken (twee gaatjes en bijbehorende vullingen, een kroon komt binnenkort nog) en een bezoek aan de verloskundige en het echocentrum. Omdat Jurgen ook nog een dag ziek op bed ligt is die week al gauw gevuld. We hebben het te druk met alle afspraken om ons te zetten tot inburgeren. We willen de gedachte aan onze fietsreis ook nog niet loslaten, maar als je in Nederland bent…
Het weer op de dag van terugkomst valt erg mee, er is zelfs een beetje zon. Dat verandert snel in grauw weer met voor ons lage temperaturen. Dat de meesten van jullie pooltemperaturen hebben meegemaakt met bijna een Elfstedentocht doet er niets aan af dat wij het koud hebben. Maar vooral het grauwe weer na drie maanden zon maakt dat we ons even niet zo snel thuis voelen. De griepepidemie die ons ook nog even aan doet helpt hier ook niet aan mee. Al met al zouden we liever weer op de fiets zitten. Maar het genot van je eigen bed, verwarming en altijd beschikbaar internet is ook wel lekker. En weer gemakkelijk contact met vrienden en familie is ook heel fijn.
Joris lijkt niet zo veel last te hebben van slecht weer of terugkeer blues. Die vindt namelijk zijn speelgoed weer terug. De eerste twee dagen heeft hij alles alleen maar in zijn handjes, waarna hij het weer weglegt. Daarna pakt hij het volgende stuk om het weer weg te leggen. En bij bijna alles zegt hij “Wauw!”. Joris lijkt de overgang van reizen naar thuis zijn zonder noemenswaardige problemen te maken. Hoewel, het naar bed gaan vind hij niet zo leuk meer. Onderweg zongen we hem altijd in slaap. Hij kon namelijk gemakkelijk uit zijn bedje komen en in de tent lagen altijd wel spullen waarvan we vonden dat hij daar beter niet aan kon komen. Als we binnen sliepen was er altijd wel een stopcontact te vinden waar hij zijn vingers in kon stoppen. Uit veiligheidsoverwegingen voor zowel Joris als bijvoorbeeld ons fototoestel wilden we dat hij sliep als hij in bed lag. Eenmaal onder zeil konden we hem wel voor korte tijd uit het oog verliezen, al verloren we hem niet uit het oor. Nu we thuis zijn willen we dat hij uit zichzelf gaat slapen. Dus twee liedjes zingen voor het slapen gaan en dan in slaap vallen terwijl papa en mama beneden van hun vrije avond genieten. Daar is Joris het niet zo mee eens, al gaat het wel steeds beter en hebben wij weer steeds vaker een echte vrije avond.
Nu het weer meewerkt beginnen we onze draai weer te vinden in Nederland. We krijgen nog steeds veel mensen op bezoek en dat is heel erg leuk. De lijst met klusjes wordt korter en we maken al weer plannen voor nieuwe leuke tripjes. Omdat Barbara’s fietsconditie wat minder wordt hebben we besloten een tandem te kopen, een Hase Pino om precies te zijn. Hierop kan Barbara voorop “liggen” en zit Jurgen achterop. Door een extra freewheel hoeft Barbara niet altijd mee te trappen en kan ze onderweg weer even op adem komen. Het model van vorig jaar konden we goedkoper in Dordrecht op de kop tikken, wat meteen geresulteerd heeft in een lang weekendje fietsen. Voor dit weekendje moest de fietskar ook weer in elkaar gezet worden. Toen Joris de fietskar weer gemonteerd zag waren zijn eerste woorden gelukkig: “Jaah, die!”
Onze goederentrein is nu wat langer en het kost met een gewicht van meer dan 200 kg soms wat moeite om de boel in gang te krijgen, maar gelukkig vind Joris het nog steeds fijn in zijn fietskar. Ook nu we met “Pino!” rijden. we moeten alleen nog iets verzinnen zodat hij beter kan slapen. Hij is inmiddels te groot voor zijn peuterschaal en zit nu op het gewone stoeltje van de fietskar. Als hij slaapt hangt zijn koppie soms te schommelen en dat lijkt ons niet zo comfortabel. We zullen er snel iets voor verzinnen want binnenkort willen we weer een lang weekend gaan fietsen.
Als we terug kijken op onze reis vinden we het leukste dat we altijd samen waren. Jurgen heeft van heel dichtbij mee kunnen maken hoe Joris zich ontwikkelde van baby tot peuter. Als we thuis waren geweest en er gewoon gewerkt moest worden dan was dat toch een stuk minder geweest. We zullen nooit vergeten dat hij ineens voor de supermarkt in St. Malo kon lopen en dat hij in de tent voor het eerst met een lepeltje probeerde te eten. We hebben ons in Porto verbaasd over de afstanden die hij als klein mannetje kon lopen en we hebben met zijn drieën geschaterd om een flesje dat we als bootje in een beek lieten varen. Dat we tijdens het bij elkaar zijn ook nog hebben kunnen genieten van het fietsen, de mooie omgeving en ontmoetingen met leuke mensen was een bonus.
Het reizen met zijn drieën was heus niet altijd even gemakkelijk. Er is veel materiaal stuk gegaan en soms moet je echt wat meer je best doen om een slaapplaats te vinden. Als Joris een nacht aan het spoken is geweest en je hebt de dag erna een flinke etappe voor de boeg dan voel je je niet altijd helemaal top. Ook het laatste stuk is vooral voor Barbara heel zwaar geweest. Al met al was deze reis fysiek en mentaal veel zwaarder dan de reis die we vanuit Nepal hebben gemaakt. Toen waren we alleen verantwoordelijk voor elkaar en we hadden beide gekozen om op reis te gaan. Nu was Joris mee, die die keus niet zelf had kunnen maken en waar wij als ouders wel de verantwoordelijkheid voor droegen. Dat is soms best moeilijk. Je wilt toch het beste voor je kind en soms zijn de omstandigheden niet zo goed als dat je zou willen. We hebben aan Joris echter zelden gemerkt dat hij het niet naar zijn zin had. Wij hebben als ouders waarschijnlijk meer afgezien, al was het maar omdat Joris zelf onderdeel was van de 60 kg bagage die zijn vader voortgesleept heeft.
De laatste paar weken zijn voorbij gevlogen met veel klusjes, bezoeken en het aankopen van vervangende spullen voor alles wat onderweg versleten is. Daarnaast hebben we genoten van het mooie weer en het feit dat we dit mooie avontuur met zijn drieën hebben kunnen meemaken. Jurgen moet binnenkort weer aan het werk en dan is het hechte leventje met zijn drieën weer voorbij. Maar gelukkig zijn er altijd nieuwe lange en korte avonturen te verzinnen. Wie weet schrijven we daar in de toekomst nog eens iets over, Jurgen maakt al weer plannetjes…
Voor de liefhebbers een overzichtskaartje van de gereden route van Nederland naar Gibraltar en nog wat foto’s van ons thuisritje met Pino.
Ja, en dan zitten we ineens weer in ons eigen koude kikkerlandje en dat valt nog niet mee. Maar hoe we daar tegen aan kijken schrijven we misschien nog eens in een ander stukje. We willen jullie graag vertellen over de laatste loodjes van onze reis naar Gibraltar en de terugreis naar Nederland. In onze laatste update melden we al dat we moeten omrijden langs Coto Doñana omdat er geen wegen door dit nationaal park lopen.
Doordat de wegen weg zijn moeten we van de kust afbuigen en daarmee raken we ook ineens het toeristengebied kwijt. Hier ‘s zomers geen strandpret en ‘s winters geen overwinterende bejaarden. Gevolg is dat er dus ook ineens veel minder campings zijn. Dit kunnen we de eerste nacht oplossen door in een pension te overnachten. Dat is wel fijn ook want we hebben de hele dag een harde noorden wind tegen gehad en we hebben ook niet echt zin om onze tent ergens op te zetten.
Op de de tweede dag is er langs de door ons gekozen weg ongeveer 60 km lang geen dorpje te vinden en hebben we al 20 kilometer achter de rug voor we op dat stuk route komen. Gelukkig hebben we vandaag de wind in de rug en kunnen we wel flink doorfietsen, tenminste als het wegdek mee wil werken. De weg begint als een gladde asfalt strook maar als we een laatste Urbanisation voorbijrijden gaat de kwaliteit van het wegdek hard achteruit. Er verschijnen steeds meer gaten totdat er soms meer gat is dan weg. Voordeel is dat de gaten dan veel lekkerder rijden maar het nadeel is dat er dan steeds een stukje weg in de weg zit. Door het slechte wegdek is er weinig verkeer en de omgeving is schitterend. Er vliegen bijna constant roofvogels boven de velden en er trekken schaapskuddes voorbij. Als we in de luwte van een gebouwtje pauzeren om aardbeien te eten komt er zelfs een groepje zwarte ooievaars over.
We zien zwarte ooievaars als we langs de Rio Guadalquivir rijden
Als het tijd wordt om te koken zijn we ongeveer halverwege het stuk zonder dorpjes. Gelukkig vinden we een recreatiegebiedje langs de rivier met mooie betonnen picknickbanken zodat we op hoogte kunnen koken. We denken slim te zijn door het meest zonnige plekje uit te kiezen voor onze kookkunst, maar jammer genoeg blijkt dat net het winderigste plekje te zijn. We nuttigen de maaltijd dus maar op de grond in de beschutting van een stel grote struiken. Dat scheelt tientallen graden in de gevoelstemperatuur. Na de maaltijd en de daaropvolgende afwas overleggen we of we nog wat verder door gaan of dat we hier blijven. We besluiten in de luwte onze tent op te zetten. Het recreatiegebied lijkt veel gebruikt maar op deze koude avond verwachten we geen vervelende hangjongeren en we staan helemaal uit het zicht van de weg. Na een schitterende zonsondergang boven de rivier de Guadalquivir duiken we snel de tent in want het wordt snel fris.
In de slaapzak spreekt Barbara voor het slapen gaan zichzelf nog even moed in: “Als er kwaadwillende mensen komen dan horen we ze hier in ieder geval wel aankomen en zijn we klaar voor ze!” Het eerstvolgende dat ze merkt is dat we ineens in de koplampen van een (grote?) auto staan en er iemand met een zaklamp rond onze tent loopt. Barbara schiet in de stress en roept naar onze nachtelijke bezoekers. De reactie die we terugkrijgen interpreteren we als “Rustig maar, we zijn van de politie, we doen u niets” waarna hij tegen zijn collega zegt: “Kijk er staan hier ook fietsen”. In gebroken Spaans leggen we uit dat het te ver was om in één dag terug te rijden naar de campings aan de kust. We vertalen de reactie als “U mag hier een nachtje staan, slaap lekker!” waarna de auto vertrekt. De hele conversatie door het tentdoek heeft nog geen minuut geduurd, maar lekker slapen zoals ons toegewenst, dat lukt Barbara de rest van de nacht niet meer. Jurgen is er van overtuigd dat Barbara licht genoeg slaapt en hem wel wakker maakt als er iets is dus die draait zich om en slaapt even later ook. En Joris? Die heeft niets gemerkt en snurkt lekker door.
Tijdens koude nachten slaapt Joris als een worstje
De volgende dag is het zo koud dat we het ijs op de tent hebben staan. In de tent merken we dat niet echt. Wij slapen onder twee slaapzakken en Joris ligt als een worstje ingepakt in warme kleding en slaapzakken. Als Barbara echter ‘s nachts wakker wordt en ze heeft het idee dat hij het toch koud zou kunnen krijgen dan leggen we hem tussen ons in en heeft hij vaak binnen 5 minuten rode wangen van de warmte.
Rustig in de vrieskoude ontbijten is geen aantrekkelijk idee dus eten we snel een paar koeken, stoppen Joris in zijn slaapzak in de kar en voorzien hem van brood. Daarna vertrekken we met de wind in de rug. We ontbijten pas als de zon hoog aan de hemel staat en de temperatuur weer een eind boven nul is, want de wind is nog wat aangetrokken ten opzichte van gisteren en dat maakt het stilstaan niet leuk. Er is weinig beschutting, maar weer is de omgeving de moeite waard. De vissersbootjes dansen op de golven die de wind op de rivier maakt en er zijn volop vogels te zien: ooievaars, flamingo’s en ibissen. Door de harde wind in de rug kunnen we wel weer een camping aan de kust bereiken. Daar houden we een rustdag om te bekomen van de slechte nachtrust en de lange dagen die we moesten maken om rond het nationaal park te kunnen rijden.
Na een rustdag kunnen we er weer tegenaan en ondanks de rondrit rond Coto Doñana denken we dat we relaxed naar ons eindpunt kunnen peddelen. We nemen het veer naar Cádiz omdat we per e-mail nog een bestelling binnen kregen voor een paar abanico’s. Daarmee kunnen we nog wat af steken en er zijn campings genoeg hier denken we. Maar soms liggen die toch wat verder dan je denkt en als we al vrij laat bij de camping aankomen blijkt die pas na carnaval open te gaan. Er is niemand aan wie we kunnen vragen of we toch al vast mogen kamperen dus gaan we op zoek naar een onderkomen in het laatste dorp waar we door gekomen zijn. De GPS geeft aan dat er een hotel zit, maar leidt ons daar met een omweg naartoe. Als we aan de bestuurster van een achteropkomende auto vragen of we ook af kunnen steken vertelt ze in vloeiend Engels dat ze denkt dat het hotel dicht is maar dat ze wel eens een bordje heeft zien staan van een casa rural. Ze wil daar best even heen rijden om te kijken of we daar terecht kunnen. Als wij even uitrusten dan is ze zo terug. Ze brengt ons even later op de hoogte dat we welkom zijn en als de duisternis invalt worden we hartelijk welkom geheten en mogen we onze intrek nemen in ons eigen huisje. Daar waren we wel aan toe. En zo zie je maar, je vindt altijd wel een slaapplaats als je er een nodig hebt.
Een heerlijk onderkomen toen we er niet meer op rekenden
Vanaf nu volgen we de wegen die het dichtst langs de kust liggen met het idee dat die dan langs alle campings langs het strand voeren. Het beeld dat we hierbij hebben is dat het zo vlak zal zijn als het strand in Nederland. Daar vergissen we ons lelijk in. De weg langs de kust golft op en neer en hier en daar zijn de Spanjaarden vergeten wat haarspeldbochten in te voegen. Geregeld is het zo steil dat Jurgen de hellingen drie keer doet. Eerst met de eigen fiets en Joris, dan terug lopen en vervolgens als duwtje in de rug voor Barbara. Hierdoor worden de laatste loodjes naar Gibraltar nog knap zwaar. Gelukkig kunnen we weer gemakkelijk kamperen want in dit gebied is de volgende camping vaak maar 10 tot 15 kilometer verder. Op de meeste van deze campings is verboden om huisdieren mee te nemen. De Spanjaarden houden zich niet echt aan hun eigen regels zodat we al een paar keer gehad hebben dat we honden van onze maaltijd weg moeten jagen. Katten vinden we ook niet zo fijn. Er zijn er meerdere geweest die middels een ferme sprietsch aan hebben gegeven dat onze tent tot hun territorium behoort, met alle ellende van dien. We vinden het dan ook niet erg dat we op een camping aankomen waar in 4 talen met koeienletters bij de ingang vermeld word dat er geen huisdieren op de camping mogen komen. Helaas zijn ook hier de honden en katten erg geïnteresseerd in ons eten. We hebben Joris gedrild in het wegjagen van deze dieren, maar zijn klappen in de handen maakt nauwelijks geluid en derhalve ook geen indruk bij de honden en katten en zijn stampen is eerder koddig dan angstaanjagend. We leggen ons dus maar neer bij de aanwezigheid van deze campinggenoten. Na het eten stopt Barbara Joris in bed en als hij bijna in slaap is horen ze een vreemd gekattaklop op de weg. Barbara wil net gaan kijken als ik terugkom van het douchen en in het donker even twee keer moet kijken of er echt een paard staat te grazen op het plaatsje naast ons. Dit lijkt ons iets dat we toch even bij de campingbaas moeten melden. Dus in mijn beste Spaans leg ik uit dat er een Caballo naast onze tent staat te grazen. De jongen achter de balie kijkt er niet van op en spreekt zijn drie woorden buitenlands: “Caballo Gut! Agua… Go!” Ik begrijp hier uit dat het beest hier vaker komt en geen kwaad kan. Terug bij de tent blijkt er nog een paard te lopen. We slapen die avond in op het rustgevende geluid van grazende paarden. We kijken er al niet eens meer van op dat de klusjesman van de camping vanmiddag wel Engels sprak en iemand bij de campingreceptie niet.
De kust volgend komen we in Tarifa, het meest zuidelijke puntje van het Europese vaste land. Hier gaat de Atlantische oceaan over in de Middellandse zee. Hoewel we om Gibraltar te bereiken nog een stukje verder moeten voelt het toch wel aan alsof we ons doel al grotendeels bereikt hebben. Er staat vandaag weer een straffe wind uit het noorden waardoor we snel vertrekken van de strekdam waar we niet verder naar het zuiden mogen. We nemen per persoon twee kebabmenu’s met een extra grote friet en we gaan op weg naar Algeciras. Omdat we nu weer naar het noorden fietsen hebben we wind tegen en er komt weer een flinke portie klimwerk bij kijken. In Algeciras nemen we het eerste hotelletje dat we tegenkomen. Met uitzicht op ons uiteindelijke doel: Gibraltar!
Op het zuidelijkste puntje van het Europese vaste land. (Tarifa)
De laatste fietsdag brengt nog even wat stress. De GPS zegt dat we om moeten fietsen. Hiermee wordt de tocht naar Gibraltar zeker 60 km. We besluiten een wat directere weg te kiezen en nadat we twee riviertjes overgestoken zijn via de snelwegbruggen die er overheen gaan en we een spoor op een wat onorthodoxe manier gekruist hebben komen we op een directe weg langs de kust. We bekijken de opgravingen van de oude Romeinse plaats Carteya. Er is hier 3%, van de in die tijd ongeveer 10.000 zielen tellende stad, opgegraven. We bekijken een badhuis, twee woningen en de visverwerkende fabriek uit die tijd. Er zijn ook nog voldoende overblijfselen uit latere en eerdere tijden zoals een begraafplaats, een wachttoren uit de 16e eeuw en een bunker uit WO II. Na de lunch is het nog slechts een klein eindje naar Gibraltar waar we dan ook arriveren ruim voordat we verwacht worden. Als ons ontvangstcomité ook is gearriveerd volgt een hartelijk weerzien met Hanny en Ivar. We maken nog een ererondje over het eiland waarbij we er achter komen dat je in Gibraltar je rijbewijs bij een doos cornflakes krijgt. We kamperen die nacht in La Linea dat tegen Gibraltar aan ligt. Ons fietsavontuur is ten einde.
We hebben het gehaald. Met zijn drieen voor de rots van Gibraltar.
De dagen die daarna volgen verplaatsen we ons stukje bij beetje naar Malaga waar Hanny met het vliegtuig naar Nederland vertrekt zodat de rest in de auto past. We genieten nog even van het strand en het warme weer maar daarna aanvaarden we de terugreis. Via een oude Santiagovriendin van Hanny net boven Madrid woont rijden we naar onze vrienden in zuid Frankrijk. Daar houden we twee rustdagen voordat we naar Nederland terugrijden. Na een nacht bij Jurgen zijn vader is het tijd om te kijken hoe het er thuis bij staat. Onze reis is echt over. Maar wat een onverwacht hartelijk welkom! De hele straat is versierd en de buren staan klaar om ons te ontvangen. Zo voelt het heel goed om weer thuis te komen. En vanavond slapen we lekker in ons eigen bed!
Voor de liefhebbers hieronder nog een kaartje van het laatste stukje van de door ons gereden route en wat foto’s van onderweg. Als we wat meer zijn gesetteld zullen we nog een stukje schrijven over hoe we terugkijken op onze reis en hoe we het leven in Nederland weer oppakken.
Ons laatste verslag van ons wel en wee op de fiets is al weer van even geleden. Voor al die mensen die met spanning zitten te wachten op onze avonturen is hier weer een update over onze fietsreis. We zijn inmiddels al een eind gevorderd richting Gibraltar, maar op de spanning nog even op te voeren vertellen we aan het einde pas waar we nu zijn en beginnen we waar we vorige keer geëindigd zijn: In Porto op eerste kerstdag.
De kerstman brengt in Porto cadeautjes met de fiets
We kondigden al aan dat we vanaf Porto minder gemakkelijk albergues zouden kunnen vinden en dat we waarschijnlijk bij de brandweer konden slapen. Nou, dat is gelukt, tenminste drie keer. Op twee andere plaatsen zijn ze net de kazerne aan het verbouwen en ligt de kamer waar de pelgrims anders mogen slapen vol met puin. We moeten uitwijken naar een pension of andere overnachtingsplek. Dat is jammer want Joris vind de brandweerauto’s heel erg stoer. Tenminste,… totdat een vriendelijke brandweerman de zwaailichten aandoet en de motor laat ronken. Een groot brullen is het resultaat en sindsdien vind hij alles wat alleen al naar brandweer ruikt maar eng.
Dat is soms niet zo handig want als we in de Ansiao aankomen is Jurgen zijn achterwiel in zo’n slechte staat dat we niet meer verder durven rijden. En dan is de brandweer je beste vriend. We brengen jullie wel even naar de dichtstbijzijnde fietsenmaker 12 km verderop. Dus mochten we in de brandweerpickup met een Jorissirene als alarmsignaal.
De achteras van Jurgen zijn fiets was snel weer aangedraaid, alleen loopt het freewheel niet helemaal soepel. Mee blijven trappen in de afdalingen is de tijdelijke work around voor het probleem. In Nederland moet er maar een echte oplossing komen. Ondanks dit kleinen akkefietje zijn we rond oud en nieuw al in Coimbra. Een leuke oude universiteitsstad waar we in de jeugdherberg een paar nachten verblijven. We eten een soort oliebollen van pompoen die met hier rond kerst en oud en nieuw eet. Op oudejaarsavond houden we onszelf wakker tot 12 uur, en dat is 1 uur Nederlandse tijd. Dat valt nog niet mee voor een paar fietsende ouders die meestal rond 22:00 uur al in bed liggen omdat een klein mannetje het nodig vindt om al voor het licht wordt wakker te worden.
Vanuit Coimbra is het nog maar een klein stukje naar Fatima, waar we de kathedraal aanschouwen. Het doet allemaal wat modern aan, maar wat wil je met een kathedraal van net een jaar of 50 oud. Het plein voor de kathedraal is wel indrukwekkend. Het is groter dan dat voor de Sint Pieter in Rome, en staat op de hoogtijdagen helemaal vol. Ook nu waren er wel bezoekers, maar die kwamen vooral om kaarsen te branden. Sommige van wel 2 meter lang. Ook wij staken een kaarsje op. Een die we met sinterklaas in Santiago hadden gekregen.
In Lissabon bereiken we de kust weer en genieten we een paar dagen van de stad. We slapen in een relaxed hostel waar we zelf kunnen koken en we een grote kamer voor ons alleen hebben. Alleen jammer dat Barbara haar fietsbroek verdwijnt als we de was doen en een behulpzaam iemand al onze delicate spullen in de droger stopt zodat onze merinowollen thermoshirts nu een maatje kleiner zijn. Maar dat mag de pret niet drukken. Met lekker zonnig weer lopen we door de stad en natuurlijk maken we een ritje in de beroemde trams van Lissabon. We vinden zelfs nog wat geocaches voor we weer verder rijden.
Vanuit Lissabon nemen we het veer en rijden we langs de kust verder. Hier en daar zijn leuke fietspaadjes voor de toeristen, en volgens onze in Lissabon hiervoor aangeschafte kaart moeten er genoeg campings zijn. Helaas zijn de camping steeds gesloten of bestaan ze helemaal niet en moeten we steeds weer binnen slapen. Uiteindelijk zelfs voor EUR 40 in een onverwarmde kamer met een lekkende WC. We mochten gelukkig wel sinaasappels plukken uit de boom in de tuin. En laat Joris nou net dol zijn op sinaasappels. Als we niet meer geloven dat er campings bestaan in Portugal gebeurt het wonder. We vinden een camping en we kunnen er kamperen. De omgeving is er schitterend en in onze tent is het ‘s nachts een stuk warmer dan in een onverwarmde kamer.
Waar maak je Joris blij mee? Met een verse sinaasappel natuurlijk!
Hoewel de nachten niet heel warm zijn werkt het weer goed mee. In de 41 dagen die we in Portugal zijn heeft het op twee dagen geregend, hebben we 1 dag met bewolking gehad maar is de rest van de dagen overwegend zonnig. De temperaturen schommelen s’ middags tussen de 16 en 18 graden. In de nacht daalt de temperatuur naar en graad of 4 tot 7. Dan worden we wel de tent in gejaagd, maar daar is het best lekker warm te stoken met zijn drieën. Het mooie weer laat ons genieten van de ruige kust die Portugal ons hier laat zien.
Niet alleen het achterwiel van Jurgen zijn fiets blijkt niet opgewassen te zijn tegen de Camino Portugues, op een gegeven moment begeeft ook een buis van het frame van de fietskar het. Na het uitwisselen met de buis van de andere kant van de kar en provisorisch spalken kunnen we weer verder. Ook dit zullen we in Nederland definitiever moeten aanpakken.
Als we in het zuidwesten van Portugal zijn beland blijkt ook dat wij niet bestand zijn tegen een fietstochtje in Portugal. Jurgen wordt midden in de nacht wakker met darmkrampen en Barbara is de daaropvolgende middag ziek. En die arme Joris weet niet wat er aan de hand is. Papa en mama lopen de hele dag te mopperen dat hij dingen niet mag doen en ze willen niet eens mee de camping over rennen om aan de andere kant steentjes in een plas te gooien. Kortom Joris heeft fysiek nergens last van en put zijn zieke ouders eens lekker uit. Na een dag of 4 zijn wij er weer bovenop en maken we een proefritje naar het uiterste zuidwestelijke puntje van Portugal: de Cabo Sao Vincente.
Op Cabo Sao Vincente begint de fietsroute Ecovia Littoral die vanaf daar naar de Spaanse grens loopt. Die route volgen we door de gehele Algarve. De toeristeninfo heeft geen informatie over de route omdat hij nog niet af is… Op sommige plaatsen zijn de markeringen op de weg al afgesleten en op andere plaatsen liggen er al weer golfbanen overheen. Het is een avontuurlijk ritje met af en toe duwen om op de top te komen. Maar in de Algarve zijn in ieder geval genoeg campings al staan ze soms wel vol met overwinterende babyboomers uit Engeland, Duitsland en Nederland. De ene camper is nog groter dan de andere, en de caravans hebben meer dan eens twee assen. De campings zijn dan ook niet echt berekend op ons soort kamperen. Er is geen grazig grasveldje te bekennen, het is vaak meer een soort zandbak. Dat laatste vind Joris dan wel weer leuk. De camping in Cabanas de Tavira slaat echter alles. Misschien had de vraag of we een boormachine en een hamer nodig hadden een belletje moeten doen rinkelen. Het tentenveld zag er uit als de parkeerplaatsen van de Lidl er hier uit zien. Een soort kale steenjesvlakte met zonnekappen zodat de auto’s niet te heet worden. En ja, we hadden zowel de boormachine als de hamer nodig om de haringen in de grond te krijgen.
Inmiddels hebben we Portugal al weer verlaten. Met het veer zijn we overgestoken naar de Spaanse kust die we nu volgen tot Gibraltar. Tenminste dat dachten we. We zijn nu om het nationaal park de Donana heen aan het rijden want er loopt hier geen weg langs de kust. We hebben nog even overwogen om langs het strand te rijden maar het risico dat we de fietsen 25 km moeten duwen door het zand hebben we toch maar niet genomen. Het omrijden kost ons samen met het ziek zijn in Sagres net de paar dagen speling die we hebben voordat we in Gibraltar worden opgehaald op 10 februari. Het wordt dus nog even doorrijden zodat Barbara haar moeder en Jurgen zijn broer niet hoeven te wachten totdat wij aankomen. Zij hebben aangeboden om ons met de auto op te halen. Hoe het staartje van onze reis verloopt lezen jullie in het volgende verslag.
Hieronder voor de liefhebbers nog een kaartje van de door ons gereden route en wat foto’s van onderweg.
Eindelijk heb ik eens de kans om ook een stukje aan jullie te schrijven. Er zijn zo vaak mensen die aan Mama of Mama (ik noem papa en mama allebei mama!) vragen hoe het met me gaat en of ik me niet verveel onderweg. Nou, het gaat prima met me en ik verveel me helemaal niet. Daar heb ik geen tijd voor! Wat ik allemaal doe op een dag zal ik jullie in dit stukje vertellen.
Als ik ‘s morgens mijn ogen open doe begint de dag. Daar zijn mama en vooral papa het soms niet helemaal mee eens. Dan zeggen ze dat het echt nog te vroeg is en willen ze dat ik weer ga slapen. Maar als ik geen zin meer heb om in bed te liggen roep ik: tappe tappe! Dat betekent dat ik wil gaan lopen en dan gaan we opstaan en aankleden.
Na het aankleden heb ik wel zin in een lekker banaantje en een boterham. Maar voordat ik die krijg moet er eerst opgeruimd en ingepakt worden. Daar ben ik heel goed in. Ik help om de lucht die mama uit mijn bed heeft laten lopen er weer in te blazen. Ook kan ik goed tassen uitpakken die net ingepakt zijn. Maar het beste ben ik in spullen sjouwen! Weet je dat ik de grote waterfles van papa (2liter) helemaal zelf kan optillen en naar de fiets kan brengen. Sterk ben ik he!
Na het ontbijt gaan we fietsen. Dan ga ik in de kar spelen. Ik lees een boekje, ik rij met mijn auto heen en weer, ik kijk naar buiten, ik zing liedjes en ik vertel wat ik onderweg zie.
Als ik geen zin meer heb om te fietsen, of als ik een beetje avontuur wil dan ga ik spullen uit de kar gooien. Het spannende is om te kijken of papa en mama het merken. Als ze het merken stoppen we en zijn ze meestal niet zo blij. Als ze het niet merken dan is het spel gelukt. Alleen mopperen papa en mama dan weer dat we spullen kwijt zijn. Vooral toen ik mijn schoenen en mijn tuitbekers (2!) ongemerkt naar buiten gegooid had.
Soms stoppen we ineens omdat we boodschappen gaan doen. Dan mag ik met mama mee in de kar en help ik kiezen wat we gaan eten.
Eens even kijken wat er allemaal in het mandje zit.
Nu is het al snel tijd voor de lunch. Eigenlijk heb ik tijdens de lunch meestal helemaal geen tijd om te eten. Dan zijn we namelijk op een nieuwe plek aangekomen en die wil ik dan gaan ontdekken. Soms zijn we bij een speeltuin, soms in het bos, of op een kleine weg waar ik steentjes ga zoeken.
Laatst waren we bij een schoolplein. Daar waren veel kinderen aan het spelen, dus dat wilde ik wel eens bekijken. Maar het is een beetje de vraag wie wie nou eigenlijk aan het bekijken was.
Als we weer verder gaan is het tijd voor mijn lunch. Soms komt die niet snel genoeg omdat papa op het verkeer moet letten. Dat geeft niets hoor! Ik heb zulke lange armen dat ik gewoon zelf mijn lunch regel.
Na de lunch ga ik eens lekker slapen en als ik weer wakker wordt gaan we al snel weer een keertje stoppen om te spelen. Weet je wat het allerleukste is? Als we bij een riviertje stoppen. Daar ga ik dan stenen in gooien. En als het een klein stromend riviertje is dan gaan we er soms een flessenboot in laten varen. Dan hebben we met z’n allen zoveel plezier!
Na een laatste stuk fietsen gaan we een plekje zoeken waar we gaan slapen. Soms is dat in een huis en soms gaan we kamperen.
Als we in een huis slapen moeten we alleen de tassen naar binnen sjouwen. Als we in de tent slapen moet er meer gebeuren. Dan help ik met het klaarleggen van het grondzeil, het aangeven van de haringen en het uitrollen van de matjes.
Dan ga ik natuurlijk mijn slaapplek ontdekken. Soms alleen rond de tent of het huis, maar soms gaan we er nog op uit om de stad of het dorp te bekijken. Dan ga ik lekker zelf lopen. Soms wel een paar kilometer achter elkaar! Als ik moe ben kruip ik in de draagdoek of op de schouders van papa.
Na zo’n hele dag buiten ben ik wel moe. Dus als het eten op is ga ik naar bed. Eerst mijn tanden poetsen, pyjama en slaapzak aan en dan duik ik (dwars) in mijn eigen bedje.
Na ons laatste bericht uit Astorga zijn we al weer een stuk verder gevorderd richting Gibraltar. Weliswaar met wat omwegen zoals je in dit bericht kunt lezen. Maar nu zijn we weer echt op weg naar het zuiden en zijn we in Porto beland voor de kerstdag. In Portugal is kerst maar één dag en die valt dit jaar nog op een zondag ook. Wat een pech voor die Portugezen. Wij zijn een half jaar vrij dus ons maakt het niet uit. Maar laten we de draad weer oppakken bij Astorga.
Astorga is een van de laatste wat grotere plaatsen voor we van de provincie Leon naar de provincie Galicië rijden. Voor we echter in het zeeklimaat van Galicië terecht komen moeten we twee passen over (1500+ en 1300+ m). Met alle kilometers in de benen valt dat eigenlijk best mee, al is het wel wat fris en winderig boven. Op de hoogvlakte van Leon is het ‘s ochtends sowieso al wel wat fris met temperaturen rond het vriespunt in de ochtend. Gelukkig slapen we lekker warm in pelgrimsherbergen.
's Ochtends is het knap koud. Tenminste totdat we in Galicie aankomen.
Als we in Galicië zijn is die kou snel verdwenen. Niet alleen ligt Galicië lager maar ook de golfstroom in de Atlantische oceaan heeft hier invloed op het weer. De temperaturen zijn hier een graad of 5 hoger, maar het is ook veel vaker bewolkt er valt ook veel meer regen zoals we later nog mee zullen maken. Door de grote hoeveelheden neerslag is Galicië veel groener en meer geschikt voor landbouw dan andere delen van Spanje. De oogst van de agrarische bezigheden wordt traditioneel opgeslagen in speciale voorraadschuren, de zogenaamde horreo’s. In een horreo ligt voedsel veilig opgeborgen voor knaagdieren doordat die niet voorbij de speciale voetstukken kunnen komen. Het is leuk om te zien dat de traditionele schuurtjes nog steeds bestaan en zelfs nieuw worden gebouwd.
Een Horreo (voorraadschuur) op twee platte steunen
Ondanks dat Galicië lager ligt is het beslist niet vlak. Toch rijden we relatief snel naar Santiago omdat Barbara haar moeder ons daar komt op zoeken. Maar haastige spoed is zelden goed. We blijken ons een dag te hebben vergist. Hanny komt niet op donderdag aan maar op vrijdag. En tot overmaat van ramp trapt Joris die dag zijn schoenen uit de kar. Barbara rijdt nog een eind terug om ze te zoeken maar na 3 steile hellingen weer terug op te hebben gefietst geeft ze de poging op. Als het dan ook nog begint te regenen geven we de moed op en zoeken de eerste Alberge op. Santiago kan nog een dagje wachten en wij willen eerst droog worden. Dat blijkt een goede keus te zijn want enige tijd later komt er een wandelende pelgrim aan die iets aan Barbara moet geven. Hij haalt een schoentje van Joris tevoorschijn en vertelt dat hij die op de weg gevonden had. En enige tijd later voegt hij er met een glimlach aan toe vond hij de andere. Dat moesten wel de schoenen zijn van de beroemde Nederlandse baby die met zijn ouders op de fiets op reis is. Zo kwam alles die dag weer goed en kwamen we ook nog op de juiste dag in Santiago aan om Hanny te zien.
De aankomst in Santiago de Compostella was wel grappig. Voor veel wandelaars die al een maand onderweg zijn hierheen is het een hele opluchting en een emotionele gebeurtenis. Voor ons is het een van de vele steden onderweg. Maar wel eentje waar we de pelgrimsmis mee kunnen maken en kunnen kijken naar de “slingerbak” zoals Barbara het grote wierrookvat noemt dat met veel spektakel door de kerk wordt gezwaaid. Hoewel we een aantal keer in de kerk gaan kijken missen we steeds de mis waarin het vat gezwaaid wordt. Eenmaal zien we nog hoe het vat weer wordt losgemaakt… Na verloop van tijd komen we er achter dat het vat alleen slingert als er ruim EUR 300,- gedoneerd wordt. Dat vinden we nou net een beetje te veel geld voor wat spektakel.
Omdat we gemiddeld (net iets) sneller rijden dan de meeste wandelende pelgrims hebben we al met heel wat verschillende mensen een nacht doorgebracht in een alberge. Het is leuk dat we veel van deze bekenden weer ontmoeten in Santiago. Sommigen komen pas dagen later aan dan wij, maar één wandelaar uit Brazilië was even snel als wij op het traject vanaf de Franse grens tot aan Santiago. Hij heeft ons lopend dus 23 dagen bijgehouden! De meesten zijn veel langzamer en sommigen komen we nog tegen na ons rondje naar de kust en weer terug naar Santiago. Een pelgrimage naar Santiago is eigenlijk nog niet af in Santiago. In de Romeinse tijd, toen het graf van de apostel Sint Jacob werd herontdekt was Fisterra het meest westelijke punt in het Romeinse rijk. Vandaar dat veel pelgrims nog doorlopen naar Fisterra. Hanny is voor een kleine twee weken overgevlogen om dit rondje met ons mee te rijden. Het zou namelijk een vrij vlak stuk zijn om te fietsen zodat ze gemakkelijk mee kon rijden. Nou dat hebben we geweten. We twijfelen of Hanny ooit nog mee mag fietsen want als zij komt dan wordt het extra steil! Nu waren we ook zo eigenwijs om het wandelpad te nemen in plaats van de asfaltroute in ons fietsboekje… De vele regen maakte de onverharde wegen soms tot rivierbeddingen en het water liep ons door de schoenen. Maar de omgeving was ook wel erg prachtig. We rijden van Fisterra naar Muxia, waar Maria in een stenen boot aankwam om St. Jacob aan te moedigen om vooral door te gaan met prediken. Na Muxia rijden we over deels dezelfde wegen weer terug naar Santiago. Dit keer omzeilen we de meeste steile modderige stukken en komen we wat gemakkelijker in Santiago aan.
Na nog een paar dagen rust in Santiago vertrekken we naar het zuiden. We volgen de Camino Portugues, de Portugese pelgrimsroute naar Santiago, maar dan achterstevoren. We moeten nu dus de gele pijlen andersom lezen en dat is soms best lastig, maar gelukkig worden we geholpen door blauwe pijlen. Deze wijzen de weg naar Fátima. Een andere pelgrimsstad waar Maria is verschenen. Dit deel van onze reis voelt nu al aan als het laatste deel van onze tocht, hoewel we nog ongeveer 1.500 kilometer te gaan hebben. Omdat we nu weer strak naar het zuiden rijden en we geen hoge passen meer over hoeven kunnen we rustig aan doen. Het wordt vanzelf warmer. En als we Portugal binnen rijden breekt de zon door de mist heen. De voorspellingen zijn heel goed. De komende twee weken veel zon met maximum temperaturen rond de 15 graden en in het zuiden van Portugal nog een paar graden warmer. Temperaturen waarbij we weer kunnen kamperen!
Helaas blijkt de camping bij Porto gesloten te zijn waardoor we alsnog weer binnen moeten slapen. Ach met de riante kamer met twee badkamers die we hier hebben voor EUR 25,80 per nacht is dat ook niet zo heel erg. Zo zijn veel dingen in Portugal relatief goedkoop. Drankjes als koffie en thee kosten vaak minder dan een Euro evenals de lekkere broodjes. Daaraan merk je dat het financieel niet mee zit in dit land. Ook veel gebouwen hebben een slechte staat van onderhoud en we hebben veel gebouwen gezien die op instorten staan. Daartegenover staan de gebouwen met de meest schitterende tegeltjes met soms repeterende patronen maar soms ook schitterende voorstellingen. Vaak zijn de kerken die je hier op iedere hoek van de straat hebt voorzien van deze tegeltjes maar ook woonhuizen hebben soms prachtige afbeeldingen op tegeltjes.
Voorbeeld van een mooi tegeltableau van een oude waterput
In Porto houden we enkele dagen rust en bekijken de stad, de zee en de vele kerken. Ook maken we een ritje in de oude tram. Die ziet er uit alsof hij is gemaakt in het begin van de vorige eeuw. Bijzonder zijn ook de bruggen die door Eifel zijn gemaakt. (Je weet wel, die van de Eifeltoren).
Morgen op de hier niet bestaande tweede kerstdag gaan we op weg naar Lissabon via Fátima. Op dat traject zijn niet veel Albergues dus dat wordt lekker kamperen of, zoals we ook gehoord hebben, slapen bij de vrijwillige brandweer. Hoe dat is horen jullie de volgende keer.
Voor de liefhebbers weer onze route en nog wat foto’s van onderweg.
Met spijt in ons hart moeten wij mededelen dat onze trouwe mascotte de schildslak Paul vermist is terwijl hij zijn taak als fotomodel uitoefende. Waarschijnlijk is hij tijdens ons rondritje van Santiago naar Fisterra en Muxia en dan weer terug naar Santiago de Compostella uit de fietskar gevallen, dan wel geduwd door een niet nader te noemen persoontje dat ook graag op de foto gaat.
Paul was onze trouwe reisgenoot gedurende meerdere reizen en heeft ons ongeveer 20.000 km vergezeld. Wij zullen zijn enthousiasme en nooit aflatende inzet nooit vergeten. Paul was altijd bereid om zich in te zetten voor kinderen in Nepal of Guatemala, wat voor weer het ook was, of hij nou net een tukje aan het doen was of niet en met of zonder bad-hair-day.
Paul we zullen je missen!
Santiago de Compostella
Jurgen, Barbara en Joris! a.k.a. JuBaJo!
Na zijn vermissing is de taak van Paul waargenomen door “Hondje” de hulphond die we net als Paul uit een geocache hebben geadopteerd. Hondje is een waardige stand-in voor Paul, al is hij een iets minder kleurrijke persoonlijkheid. Hondje heeft te kennen gegeven de taak van Paul over te nemen tot Paul ons weer teruggevonden heeft of een andere mascotte zich kenbaar maakt die beter geschikt is voor de taak.
Door vakantie van de webmaster hebben de laatste avonturen van JuBaJo twee weken vertraging opgelopen voordat ze op het internet verschenen…
De tijd vliegt, en internet is een schaars goed langs de Camino de Santiago dus heeft het even geduurd voordat we een nieuw stukje kunnen schrijven. Maar in de Albergue waar we nu een rustdag houden hebben ze wifi, dus tijd om jullie te vertellen wat we allemaal meegemaakt hebben.
Ons laatste stukje eindigde in Bassignac le Bas, waar we genieten van de rust en de gezelligheid bij Almer en Danielle. Maar we voelen de winter in onze nek hijgen, dus tijd om weer op de fiets te stappen en de volgende etappe te gaan rijden. De moeders gaan ons een stukje achtervolgen met de auto en dat betekent dat we lekker zonder bepakking kunnen fietsen. We rijden eerst langs de Dordogne. Een mooie rivier. Hoewel we niet bij de echte Gorges komen rijden we nog wel een stuk langs en onder de rotswanden door wat erg indrukwekkend is.
Ook komen we langs Rockamadour. Een sprookjesachtig dorpje dat tegen de bergwand aangeplakt zit. Het is flink afdalen om er te komen, maar dan heb je ook alle tijd om te genieten van het mooie uitzicht. Oh nee, die tijd hadden we natuurlijk toen we het dal weer uit moesten klimmen Maar met alle mooie herfstkleuren erbij was het een lust voor het oog.
Helaas zit de vakantie van de Oma’s er al weer op en moeten we bepakt en bezakt verder. Ondertussen zijn we weer aangekomen op een van de pelgrimroutes die naar Santiago de Compostella gaan. Nu zijn we ineens geen argeloze fietsers meer, maar echte pelgrims. Het voordeel van deze routes is dat ze ook veel voorzieningen hebben voor pelgrims. Zo zijn er Albergues waar je voor een klein bedrag in een slaapzaal mag slapen. Dat is wel fijn nu het wat kouder wordt en veel campings dicht zijn. Maar we hebben ondertussen wel ervaren dat we toch veel lekkerder slapen in onze tent! Dat is natuurlijk ook niet zo gek, want onze tent voelt als ons huis, en daar hebben we geen last van snurkers, vroeg opstaanders, mensen die midden in de nacht in plastic zakken rommelen en ga zo maar door.
We zijn nu aan ons laatste stuk in Frankrijk aangekomen en de natuur is prachtig. Het weer laat echter te wensen over en het regent dat het giet. Zo erg zelfs dat wij na een dag fietsen in de stromende regen maar een rustdag houden. Het voordeel is dat we nu goed de tijd hebben om in Oloron Ste Marie te genieten van de rivier. Die is namelijk opgezwollen tot een wild kolkende massa waarin bomen en struiken meegezeuld worden. De natuur laat zien dat er niet met hem te spotten valt. Maar wij genieten van de mooie aanblik.
De Pyreneeen liggen op ons te wachten, en we gaan ze befietsen vanuit St Jean Pied de Port. De avond voordat we gaan klimmen slapen we in een albergue zodat we de volgende morgen vroeg op pad kunnen. ‘s avonds in de eetzaal voel je de spanning bij de wandelaars al stijgen. Er is nog een andere fietrser. Die heeft echter niet in de gaten dat hij morgen al over de Pyreneeen gaat klimmen en snapt niet waar iedereen zo vol van is. Pas na wat uitleg en een blik op de kaart weet hij wat er gaat komen.
Het fietsen zelf valt de volgende morgen best mee. Ja, het is veel klimmen, maar het weer is mooi en we kunnen genieten van mooie uitzichten. We zijn rond 14:00 uur ‘s middags al op de top. Daar waait het zo hard dat we snel een stukje afdalen en gaan uitrusten in een klooster dat ook slaapgelegenheid biedt.
Nu zijn we dus in Spanje aangekomen en na al die maanden in Frankrijk is dat wel even wennen. Het meeste wennen is de taal. We spreken geen Spaans en dat is wel jammer. Met handen en voeten kom je een heel eind, maar een goed gesprek voeren is er niet bij. Joris valt hier duidelijk in de smaak. Een blond jongetje met blauwe ogen zien ze niet elke dag. En dan die krulletjes! Hij wordt dan ook voortdurend aangesproken en krijgt van alles toegestopt. Hij is favoriet bij alle beheerders van de albergues en kan overal een potje breken.
Het landschap is ook hier weer erg mooi. Het eerste stuk fietsen we veel in de uitlopers van de Pyreneeen. Het blijft eigenlijk heuvelachtig tot aan Burgos. Dan is het fietsen wel zwaarder, maar ook afwisselender. We volgen de fietsroute Santiago deel 3. Het is fijn dat we vaak over kleinere wegen rijden. Maar het is wel erg veel asfalt naar onze zin. Daarom maken we als het kan een uitstapje naar de lopersroute. Die is ook geschikt voor fietsen, maar dan bedoelen ze een mountainbike. En geen fiets met fietskar. Maar gelukkig zijn er ook vlakke stukken die prima gaan. En dan zijn de uitzichten van de wandelaars toch wel veel mooier dan die van de fietsers.
De dorpjes waar we doorheen rijden zijn soms ook heel mooi. In veel gevallen bestaan ze al eeuwen als pleisterplaats voor pelgrims. Daardoor zijn er veel kerken, kapellen, kloosters en kathedralen. Zelfs de namen zijn schitterend, wat vinden jullie bijvoorbeeld van Castrillo de Matajudios en Carrion de los Condes? (Dat het gaat om een Castrillo voor het doden van Joden of Om de Grafstenen van Aas moet je er eigenlijk niet bij weten). Cacia is dan een veel leukere naam.
67ste Vakantiefietserstickertje. Wat een schattig dorpje.
Dit jaar vier ik mijn verjaardag ver van huis. Maar de dag is er niet minder leuk om. De dag begint met een mooie slinger aan mijn bed en eindigt met cake met kaarsjes. Wat wil je nog meer?! Via deze weg wil ik iedereen bedanken voor alle lieve sms-jes maitjes en telefoontjes! Ik heb ervan genoten!
Na Burgos wordt de weg vlak. dan is het dagen fietsen door vlakke akkers die in deze tijd van het jaar allemaal braak liggen. En dan zijn we ineens erg blij dat we op de fiets zijn en niet hoeven te lopen. Want de weg voert ook nog hele stukken langs de weg waarop wij fietsen, en voor een wandelaar lijkt ons dat niet zo aantrekkelijk. Voor ons is het genieten want we kunnen even lekker kilometers stampen.
Nu zijn we in Astorga, en vanaf morgen is het afgelopen met de vlakte. Er ligt een volgende pas (1500+ m) op ons te wachten. We hebben er wel weer zin in na alle vlakke dagen. Het weer is ook erg zonnig dus dat moet mooie uitzichten opleveren.
En hoe dat zal zijn…… Dat lezen jullie in het volgende stukje!
Voor de liefhebbers hieronder nog de route, want vanaf Bassignac-le-Bas rijden we weer met GPS. En ook nog wat plaatjes van onderweg.
Na een dag rijden vanuit Nederland komen we rond 20:30 in Nevers aan, maar we kunnen de camping niet op. Er is een code nodig voor de slagboom die we niet hebben en de receptie is al een half uurtje dicht. Als we bij een Nederlandse camping gaste vragen of we de code kunnen krijgen is ze geheel verontwaardigd. Ze heeft liever dat we met Joris voor de poort blijven staan dan dat ze de code afgeeft. Men heeft haar namelijk de code in goed vertrouwen gegeven en wij zouden de code toch ook niet afgeven in dat geval. Gelukkig geeft een Franse buurman ons direct de code en heet ons welkom op de camping. Fijn om weer in Frankrijk te zijn!
De volgende morgen ruilen we de huurauto om voor onze eigen fietsen. Gelukkig staan ze er nog en behalve wat stof zijn ze zoals we ze achterlieten. Als we weer terug zijn op de camping om de tent af te breken en de spullen op de fiets te laden komen we er achter dat we de GPS ontvanger in Nederland hebben laten liggen. Dat is balen want we hebben verder geen kaart of routeboekje bij ons. We hebben alleen scans van de routeboekjes in de computer en gelukkig mogen we bij de aardige dame van de camping een paar printjes maken. Ze vertelde ook dat ze altijd zegt dat het geen probleem is als de slagboomcode afgegeven wordt als iemand er een goed gevoel bij heeft. Blijkbaar gaven wij geen goed gevoel…
De fietsen zijn er nog als we terugkomen in Nevers
Met de printjes kunnen we op weg al zijn de zwart-wit afdrukken soms slecht te lezen. Op dit stuk van het traject zijn geen campings meer open, dus we moeten wildkamperen. Gelukkig vinden we in overleg met een van de bewoonsters van Les Arches een goed plekje bij een parkeerplaats. De inwoners hier zijn erg gastvrij en we zijn bijna overal welkom om ons tentje op te zetten. Slechts eenmaal worden we geweigerd als we om half vijf aankomen op een van de campings waarvan niet in ons routeboekje staat dat hij gesloten is. De schapen lopen in het kampeerveld. Op Jurgen zijn opmerking dat we genoeg hebben aan het stukje gras aan deze kant van het hekje wordt gereageerd dat er dan verder helemaal niets is. Als we zeggen dat dat geen enkel probleem is worden we door de Nederlandse eigenaar verwezen naar iets van een kamer ongeveer tien kilometer verderop. Dat halen we nog wel volgens haar. Dat we al zestig kilometer gereden hebben om haar camping te bereiken laat haar koud. Wat doe je dan als je weggestuurd bent? Dan rijd je naar de eerste boer en vraag je om een plaatsje voor de nacht. We krijgen een schitterend plekje langs de beek bij een watermolen en een doorwaadbare plaats. Als de boer dan ook nog met zijn trekker door het water rijdt is het feest voor Joris helemaal compleet. Brrrrrroem!
De trekker rijdt door het water bij ons kampeerplekje
Zo ontmoeten we toch nog gastvrijheid. Die gastvrijheid komen we verder overal tegen hier in Frankrijk. Zo slapen we een keer gratis in de Mairie (Gemeentehuis) van Le Châtenet-et-Dognon, kunnen we ons tentje opzetten op de gesloten camping van St. Jal en werd het sanitair op een andere Nederlandse camping speciaal voor ons weer geopend. De laatste nacht voor we aankomen in Bassignac-le-Bas slapen we achter een garage. Dat is volgens de eigenaar de beste plaats omdat het de laatste nachten flink koud was. Tussen de garage en een heg staan we mooi beschut tegen de koude noorden wind. Die nacht hebben we dan ook geen ijs op de tent terwijl we dat de nacht ervoor wel gehad hebben.
De kou jaagt ons meestal ‘s avonds al vroeg de tent in waar Barbara dan haar “strafregels” schrijft. Van het beeldscherm van de laptop wordt de route van de volgende dag overgeschreven, het is net of we weer in onze studententijd zijn zo zonder printer. Jurgen kan niet meehelpen want dan is het op de fiets toch niet te lezen.
In de nacht is het koud, zelfs met de dikke slaapzak die we uit Nederland mee hebben genomen. ‘s Ochtends pakken we onszelf goed in met vele lagen kleding om de kou te trotseren. Het rare is dat we in de middag steeds in een T-shirtje tegen de helling op fietsen. Dan is het juist weer lekker warm. Dit weer doet ons aan Nepal denken waar we in de winter op één en dezelfde dag ook maar één of tot wel vijf lagen kleding aanmoesten. Ook de omgeving en de houtvuurlucht doet ons soms aan Nepal denken. En als we in Brive-la-Gaillarde aankomen wanen we ons even helemaal in Kathmandu.
We merken we dat de winter voor de deur staat en door de vertraging die we door ons bezoek aan Nederland hebben opgelopen hebben we het idee dat we een race tegen het weer aan het rijden zijn. Snel naar het zuiden want daar is het warmer. In die race worden we met groot gemak ingehaald door hele vluchten met grote vogels die op weg zijn naar het zuiden. We denken dat het kraanvogels zijn. Ze maken een heel bijzonder geluid dat kilometers ver reikt in de heldere lucht.
Tijdens onze inhaalrace worden we geconfronteerd met het heuvelachtige terrein in dit gedeelte van Frankrijk. Hoewel de oude pelgrimsroute die we nu volgen om het centraal massief heen gaat krijgen we wel de uitlopers van dat gebergte voor onze wielen en dat is weer flink klimmen en dalen. Gelukkig wel minder steil dan in Bretagne, maar vaak wel een stuk langer. In de koude morgen klimmen we liever en in de warme middag dalen we graag af, maar zo komt dat niet altijd uit. Hierdoor kijkt Barbara in de ochtend soms zelfs uit naar een klim!
De omgeving is wel prachtig, we genieten van de herfstkleuren en van de walnotenbomen die nu overal rijp zijn. We zien ze soms bij tientallen naast de weg liggen. Vaak hele kleintjes van 2 à 3 centimeter, maar we hebben ze ook gevonden tot wel een centimeter of 6 à 7.
Nu zijn we bij vrienden van ons die een oude watermolen aan het opknappen zijn langs de Dordogne. Omdat het lastig is om op de fiets cadeautjes mee te nemen hebben we voor Almer, Daniëlle en de jongens een zak noten gezocht langs de weg. We slepen de noten een paar dagen heuvel op en af waarna we de laatste vijftig kilometer naar Bassignac-le-Bas door de ene na de andere notenboomgaard rijden. Misschien waren walnoten toch niet zo’n goed idee.
Ook de zus van Danielle is hier op bezoek en omdat zij en haar vriend gek zijn van Rugby gaan we vandaag met zijn allen naar de kroeg om de finale van de wereldcup rugby te bekijken. Rugby is een grote sport in Frankrijk en vandaag staan ze in de finale tegen de “All Blacks” van Nieuw Zeeland. Alle Fransen hopen dat ze niet net als in de voorronden door de Nieuw-Zeelanders van het veld worden geveegd. Frankrijk stijgt in de finale boven zichzelf uit maar na een bloedstollende wedstrijd verliezen de Fransen met slechts zeven tegen acht punten.
Inmiddels is de wind weer weg uit de noordhoek en is het weer heerlijk weer. ‘s Nachts is het nog wel fris maar ‘s middags hebben we soms weer temperaturen boven de 20 graden. Lekkere temperaturen voor onze moeders/Oma’s, die vanavond of morgenochtend ook aan op La Flamanchie aankomen. Na een paar dagen uitrusten en bijkomen hier gaan we weer op weg voor het laatste traject door Frankrijk op weg naar de Spaanse grens. Misschien dat de Oma’s ons dan nog een tijdje vergezellen om af te kicken van de gezellige drukte hier.
Omdat we nu op een steeds meer bewandelde en befietste pelgrimsroute zitten is het ook makkelijker om pelgrimsrefugio’s te vinden. Als het koud lijkt te worden kunnen we dus gemakkelijker binnen slapen. Dat is wel een lekker idee met de winter voor de deur.
Omdat we de GPS-ontvanger in Nederland hebben laten liggen dit keer geen kaartje van de route. Wel nog wat foto’s van de afgelopen twee weken.
Een auto bij de tent?! Ja, met de fiets deden we er ruim twee maanden over om in Nevers te komen en met de auto reden we binnen een dag terug. Reden hiervoor is dat Jurgen zijn Opa op sterven lag en inmiddels is overleden. We dachten alleen terug te komen voor de crematie, maar Opa was altijd al sterk en ook in de laatste levensfase is hij nog (veel) sterker dan verwacht. Ja, anders wordt je natuurlijk ook geen 96 jaar oud.
Hoewel we treurig zijn om verlies van Opa biedt dit wel de gelegenheid om rustig allerlei klusjes te doen en dat is ook wel nuttig. Zo kunnen we weer even wat tijd vrijmaken voor een stukje op de website zodat iedereen weer op de hoogte is van onze belevenissen.
Sinds ons laatste verslag hebben we weer een flink eind gefietst. Het dal van de Loire is relatief vlak en de Loire-a-Velo fietsroute is goed aangegeven en gaat over stille wegen zodat je lekker door kan rijden. Op sommige dagen haalden we gemiddelden (exclusief stoppen uiteraard) tegen de 20 km/uur en op een dag met flinke wind achter reden we geruime tijd 30 km/uur. Ongekende snelheden voor fietsende ouders als wij, die normaal gemiddelden halen van ongeveer 14 km/uur.
Maar laten we beginnen waar we vorige keer opgehouden zijn en enkele interessante stukken en anekdotes beschrijven:
Nadat onze was weer helemaal nat was geregend op de camping waar Hanny weer naar Nederland vertrok (in Mûr-de-Bretagne) hebben we een aantal dagen gehad met wat miezerig weer. Omdat daardoor de was niet wilde drogen rook alles op een gegeven moment naar een wasmand waar de vuile was al een paar weken in zat. En als gevolg daarvan wij dus ook. Je voelt je dan niet zo prettig, maar je hebt wel veel “Lebensraum”. Na een dag of vier sloeg het weer om en werd het steeds mooier zodat we onze was gemakkelijk nog een keer konden wassen en drogen.
Tot de dag voor het mooie weer hebben we het kanaal Nantes-a-Brest gevolgd. Het kanaal is in de tijd van Napoleon aangelegd om de Engelse heerschappij op de wereldzeeën te kunnen omzeilen. Te omjagen beter gezegd want de schepen werden hier getrokken vanaf het jaagpad waar wij nu overheen fietsen. Het moet een geweldige klus zijn geweest om het kanaal aan te leggen want het kanaal van ongeveer 365 km bevat maar liefst 238 sluizen. Het kanaal volgt de loop van vier riviertjes. Dat betekent ondanks de relatief geringe hoogteverschillen dat je toch stroomafwaarts of stroomopwaarts fietst. Stroomafwaarts krijg je steeds een duwtje in de rug als je bij een sluis komt. Keerzijde is dat je steeds even aan moet zetten om een (steil) klimmetje te maken als je stroomafwaarts gaat. Dat is heel leuk en afwisselend rijden maar soms wat zwaar als je binnen een halve kilometer een stuk of 8 sluizen omhoog voor de kiezen krijgt.
Bij Nort-sur-Erdre verlaten we het kanaal en steken we door naar de Loire die we bij Ancenis bereiken. In deze omgeving en trouwens in het hele dal van de Loire staan ontzettend veel kastelen, paleizen en paleisjes, kathedralen, kapellen en kerkjes. Leuk om tussen door te rijden al is het bekijken niet echt handig met Joris. Die vind het namelijk leuk als er ergens een echo is. En echo’s hoor je natuurlijk alleen als je een hoop herrie maakt, en dat is meestal niet zo gepast in een kerk.
Tijdens de rustdag in Angers konden we twee paar nieuwe sloffen voor Joris ophalen bij het postkantoor waar zijn Oma die naar toe gestuurd had. De oude had hij namelijk totaal versleten. Tot twee keer het stiksel doorgesleten en uiteindelijk vielen er zoveel gaten in de zolen dat dicht tapen geen zin meer had. Ja, als je kan lopen dan wil je natuurlijk veel oefenen en dan gaat het hard. Omdat we in geen van de megawinkels in Frankrijk schoentjes konden vinden met slappe zolen hebben we ze maar uit Nederland laten komen. Joris wilde ze meteen aan en was er reuze trots op.
Vanuit Angers rijden we binnendoor om de Loire weer te bereiken. Onze route loopt door het leisteenmijnbouwgebied dat tegen Angers aanligt. Inmiddels zijn de groeven gesloten en wordt er een recreatiegebied aangelegd, maar de hopen leisteenafval liggen er nog. Dat geeft een soort half woestijnachtig landschap met hier en daar een soort bergmeertje. Daar bovenuit steken nog de resten van kranen die gebruikt zijn om de leisteen uit de groeve te takelen.
De kranen om de leisteen uit de groeve te takelen.
Die oude kranen uit de vorige eeuw deden ons denken aan de nog veel oudere kraan die we eerder langs de Loire zagen staan. Daar is in vroeger tijdensteenkool gewonnen. Met de hand hakten ze de steenkool weg tot 220 meter diepte. En dan te bedenken dat je alleen opgetakeld kon worden met een sisalkoord aan een groot rad dat met de hand werd aangedreven…
Via een kettingpontje waar we net oppassen met de fietskar en de bepakte fietsen bereiken we de route langs de Loire weer. De kettingpont heeft veel tijd gekost maar door de wind die we nu van achteren hebben lopen we die weer snel in. We zetten een record door geruime tijd 30+ km per uur te fietsen en voelen ons onverslaanbaar. Dat is de volgende dag snel vergeten als we op het parcours komen van een wielerwedstrijd. Na een afdaling door de wijngaarden begint weer een klim als we worden ingehaald door een (semi?)profrenner. Terwijl wij bijna stilvallen tegen de helling zit hij met ongeveer drie keer trappen 150 meter voor ons. Ach, troosten we onszelf: “Hij heeft geen bagage!”.
Hoewel de valei van de Loire meestal vrij vlak en breed is zijn er hier en daar plekken waar het wat steiler is. We rijden dan vaak tussen de rivier en een kalksteenrotswand in. De streek staat dan ook bekend om de Troglodyten of te wel de grotwoningen. Mooi voor de opslag van wijn uiteraard, maar er schijnen ook hele boerderijen ondergronds te zijn. Die hebben we niet gezien, maar tegenover een van de campings waar we stonden was er wel een rijtje huizen half in en half voor de rots.
Langs de Loire rijden we verder naar Tours en Orleans. In Orleans is het Festival de Loire losgebarsten. Veel oude en nieuwe rivierschepen, maar ook muziek en straattheater en mooie artistieke draaimolens. We genieten van de sfeer en het mooie weer en besluiten nog een dag te blijven en te relaxen op de camping.
Het laatste stuk langs de Loire rijden we tussen Orleans en Nevers. Daar raken we een keer de route een beetje kwijt. We rijden iets te ver door en komen op een smal paadje langs de rivier. We zien bandensporen dus we weten dat je er over kan fietsen. Waarschijnlijk is het bedoeld om te mountainbiken maar we proberen het toch maar. We zijn natuurlijk te eigenwijs om terug te gaan. Het paadje wordt steeds smaller en onze snelheid loopt steeds verder terug. Dan komt er een man op de fiets om de bocht tussen het struikgewas vandaan. Eerst denken we dat hij geen kleding aan heeft maar als hij dichterbij komt blijkt hij een minuscuul zwembroekje aan te hebben met extra bandjes op de heup met mooie bloemetjes eraan. Inwendig moeten we er hard om lachen. Zeer vriendelijk legt hij uit dat het paadje lastig te berijden is met een fietskar omdat er verderop bomen over het pad liggen, waarna hij rustig verder fietst. We vrezen het ergste voor de rest van het pad. Niet omdat we bang zijn voor obstakels, maar omdat we na iedere bocht verwachten twee of meer mensen tegen te komen in een houding waarvan we niet willen dat Joris die aanschouwt. Na de omgevallen bomen en veel mul zand gaan we vlak langs de steile bank van de rivier waar alleen een “vies” boekje ligt. Het zal wel uit het minuscule zwembroekje zijn gevallen, terwijl de fietser dacht dat hij hem in zijn kontzak had gestoken.
De dag voor we in Nevers komen krijgen we een SMS dat de medicatie van Opa gestopt is en dat hij morfine krijgt en dan weg zal zakken. We kunnen via Wifi en Skype bellen en regelen een auto voor de reis naar Nederland. Het is raar om bezig te zijn met een terugkeer naar Nederland terwijl we het zo naar onze zin hebben en het reizen zo lekker gaat. Een dag later rijden we al weer over bekend terrein in Nederland. We hebben vrede met het feit dat Opa zal sterven, hij is ook al 96 jaar oud. De lijdensweg duurt alleen langer dan verwacht. Voor iedereen vervelend om mee te maken. Opa is vannacht overleden en hoeft dus niet meer te lijden en dat is wel een opluchting.
De andere zijde van de terugkeer is dat het leuk om iedereen die we ruim twee maanden niet meer gezien hebben weer te ontmoeten. We worden door iedereen hartelijk ontvangen: Familie, buren, vrienden en collega’s. Dat doet ons goed! Toch hopen we zo snel mogelijk naar Frankrijk te kunnen en weer op de fiets te kunnen springen.
Voor de liefhebbers hieronder nog wat foto’s van onderweg en een overzichtje van de gereden route.
Als we niet meer geloven dat er campings bestaan in Portugal gebeurt het wonder. We vinden een camping en we kunnen er kamperen. De omgeving is er schitterend en in onze tent is het ‘s nachts een stuk warmer dan in een onverwarmde kamer.
