Nepal2Holland

Welkom op deze site

Geplaatst op 19 oktober 2010 door nepal2holland

Welkom op Nepal2Holland.nl! Wij, Jurgen en Barbara, hebben deze site aanvankelijk opgezet om geïnteresseerden op de hoogte te houden van alle avonturen die we meemaakten tijdens ons verblijf in een kindertehuis in Nepal en tijdens onze fietstocht terug naar Nederland in 2005 en 2006. Maar inmiddels zijn er ook andere (fiets)reisverhalen op onze site terecht gekomen. Op dit moment zijn we begonnen aan een nieuw project: een fietsreis naar Gibraltar. Op zich niet zo’n grote uitdaging met de ervaring die we hebben opgedaan op onze eerdere reizen. Maar nu gaat ook Joris mee en dat zal een heel andere dimensie aan deze reis geven.

We proberen de site zo actueel mogelijk te houden, zodat je een goede reden hebt om hier vaak terug te komen. Je kunt je hier ook op de nieuwsbrief abonneren, zodat je het laatste nieuws gewoon per e-mail thuisgestuurd krijgt. Heb je zin om kindertehuis Ramro Sathi of T.E.S.S. Unlimited te sponsoren, kijk dan eens bij Sponsoring goede doelen en zet ons aan het werk. Als je onze verhalen te lang vindt, of je bent gewoon visueel ingesteld neem dan een kijkje bij onze foto’s.

Gepost in Overig | Plaats een reactie

Joris’ dag

Geplaatst op 19 januari 2012 door Webmaster

Eindelijk heb ik eens de kans om ook een stukje aan jullie te schrijven. Er zijn zo vaak mensen die aan Mama of Mama (ik noem papa en mama allebei mama!) vragen hoe het met me gaat en of ik me niet verveel onderweg. Nou, het gaat prima met me en ik verveel me helemaal niet. Daar heb ik geen tijd voor! Wat ik allemaal doe op een dag zal ik jullie in dit stukje vertellen.

Als ik ‘s morgens mijn ogen open doe begint de dag. Daar zijn mama en vooral papa het soms niet helemaal mee eens. Dan zeggen ze dat het echt nog te vroeg is en willen ze dat ik weer ga slapen. Maar als ik geen zin meer heb om in bed te liggen roep ik: tappe tappe! Dat betekent dat ik wil gaan lopen en dan gaan we opstaan en aankleden.

Na het aankleden heb ik wel zin in een lekker banaantje en een boterham. Maar voordat ik die krijg moet er eerst opgeruimd en ingepakt worden. Daar ben ik heel goed in. Ik help om de lucht die mama uit mijn bed heeft laten lopen er weer in te blazen. Ook kan ik goed tassen uitpakken die net ingepakt zijn. Maar het beste ben ik in spullen sjouwen! Weet je dat ik de grote waterfles van papa (2liter) helemaal zelf kan optillen en naar de fiets kan brengen. Sterk ben ik he!

Druk aan het uitpakken.

Na het ontbijt gaan we fietsen. Dan ga ik in de kar spelen. Ik lees een boekje, ik rij met mijn auto heen en weer, ik kijk naar buiten, ik zing liedjes en ik vertel wat ik onderweg zie.

Even een leuke camping uitzoeken.

Als ik geen zin meer heb om te fietsen, of als ik een beetje avontuur wil dan ga ik spullen uit de kar gooien. Het spannende is om te kijken of papa en mama het merken. Als ze het merken stoppen we en zijn ze meestal niet zo blij. Als ze het niet merken dan is het spel gelukt. Alleen mopperen papa en mama dan weer dat we spullen kwijt zijn. Vooral toen ik mijn schoenen en mijn tuitbekers (2!) ongemerkt naar buiten gegooid had.

Soms stoppen we ineens omdat we boodschappen gaan doen. Dan mag ik met mama mee in de kar en help ik kiezen wat we gaan eten.

Eens even kijken wat er allemaal in het mandje zit.

Nu is het al snel tijd voor de lunch. Eigenlijk heb ik tijdens de lunch meestal helemaal geen tijd om te eten. Dan zijn we namelijk op een nieuwe plek aangekomen en die wil ik dan gaan ontdekken. Soms zijn we bij een speeltuin, soms in het bos, of op een kleine weg waar ik steentjes ga zoeken.

Tijd voor de lunch!

Laatst waren we bij een schoolplein. Daar waren veel kinderen aan het spelen, dus dat wilde ik wel eens bekijken. Maar het is een beetje de vraag wie wie nou eigenlijk aan het bekijken was.

Wie bekijkt wie?

Als we weer verder gaan is het tijd voor mijn lunch. Soms komt die niet snel genoeg omdat papa op het verkeer moet letten. Dat geeft niets hoor! Ik heb zulke lange armen dat ik gewoon zelf mijn lunch regel.

Een broodje gaat er altijd in.

Na de lunch ga ik eens lekker slapen en als ik weer wakker wordt gaan we al snel weer een keertje stoppen om te spelen. Weet je wat het allerleukste is? Als we bij een riviertje stoppen. Daar ga ik dan stenen in gooien. En als het een klein stromend riviertje is dan gaan we er soms een flessenboot in laten varen. Dan hebben we met z’n allen zoveel plezier!

De flessenboot heeft zijn bestemming bereikt.

Na een laatste stuk fietsen gaan we een plekje zoeken waar we gaan slapen. Soms is dat in een huis en soms gaan we kamperen.

Als we in een huis slapen moeten we alleen de tassen naar binnen sjouwen. Als we in de tent slapen moet er meer gebeuren. Dan help ik met het klaarleggen van het grondzeil, het aangeven van de haringen en het uitrollen van de matjes.

zo, even het grondzeil op z’n plek leggen.

Dan ga ik natuurlijk mijn slaapplek ontdekken. Soms alleen rond de tent of het huis, maar soms gaan we er nog op uit om de stad of het dorp te bekijken. Dan ga ik lekker zelf lopen. Soms wel een paar kilometer achter elkaar! Als ik moe ben kruip ik in de draagdoek of op de schouders van papa.

Bij papa in de draagdoek.

En een trek dat ik heb als we dan gaan avondeten! Ik lust bijna alles en ik eet het liefste helemaal zelf.

Lekkere spinazie met pasta.

Na zo’n hele dag buiten ben ik wel moe. Dus als het eten op is ga ik naar bed. Eerst mijn tanden poetsen, pyjama en slaapzak aan en dan duik ik (dwars) in mijn eigen bedje.

Dwars in bed past ook.

N2H_Joris’ Dag
Een broodje gaat er altijd in.	Zo, mijn kar is weer opgeruimd!	Voor de grote trek.	Onderweg luiers uitpakken.	Dwars in bed past ook.	Lekkere spinazie met pasta.	Samen stappen en zingen in de regen.	Druk aan het uitpakken.
zo, even het grondzeil op z’n plek leggen.	crackers eten op een Joris stoeltje.	Eens even kijken wat er allemaal in het mandje zit.	Met mama mee in de winkelwagen.	Tijd voor de lunch!	Op de trekker.	Wie bekijkt wie?	Even een leuke camping uitzoeken.
De flessenboot heeft zijn bestemming bereikt.	Lekker schommelen.	Bij papa in de draagdoek.

Gepost in Geen categorie | 6 Reacties

Astorga – Porto

Geplaatst op 29 december 2011 door Webmaster

Na ons laatste bericht uit Astorga zijn we al weer een stuk verder gevorderd richting Gibraltar. Weliswaar met wat omwegen zoals je in dit bericht kunt lezen. Maar nu zijn we weer echt op weg naar het zuiden en zijn we in Porto beland voor de kerstdag. In Portugal is kerst maar één dag en die valt dit jaar nog op een zondag ook. Wat een pech voor die Portugezen. Wij zijn een half jaar vrij dus ons maakt het niet uit. Maar laten we de draad weer oppakken bij Astorga.

Astorga is een van de laatste wat grotere plaatsen voor we van de provincie Leon naar de provincie Galicië rijden. Voor we echter in het zeeklimaat van Galicië terecht komen moeten we twee passen over (1500+ en 1300+ m). Met alle kilometers in de benen valt dat eigenlijk best mee, al is het wel wat fris en winderig boven. Op de hoogvlakte van Leon is het ‘s ochtends sowieso al wel wat fris met temperaturen rond het vriespunt in de ochtend. Gelukkig slapen we lekker warm in pelgrimsherbergen.

Familieportret bij het Cruz del Ferro

Als we in Galicië zijn is die kou snel verdwenen. Niet alleen ligt Galicië lager maar ook de golfstroom in de Atlantische oceaan heeft hier invloed op het weer. De temperaturen zijn hier een graad of 5 hoger, maar het is ook veel vaker bewolkt er valt ook veel meer regen zoals we later nog mee zullen maken. Door de grote hoeveelheden neerslag is Galicië veel groener en meer geschikt voor landbouw dan andere delen van Spanje. De oogst van de agrarische bezigheden wordt traditioneel opgeslagen in speciale voorraadschuren, de zogenaamde horreo’s. In een horreo ligt voedsel veilig opgeborgen voor knaagdieren doordat die niet voorbij de speciale voetstukken kunnen komen. Het is leuk om te zien dat de traditionele schuurtjes nog steeds bestaan en zelfs nieuw worden gebouwd.

Een Horreo (voorraadschuur) op twee platte steunen

Ondanks dat Galicië lager ligt is het beslist niet vlak. Toch rijden we relatief snel naar Santiago omdat Barbara haar moeder ons daar komt op zoeken. Maar haastige spoed is zelden goed. We blijken ons een dag te hebben vergist. Hanny komt niet op donderdag aan maar op vrijdag. En tot overmaat van ramp trapt Joris die dag zijn schoenen uit de kar. Barbara rijdt nog een eind terug om ze te zoeken maar na 3 steile hellingen weer terug op te hebben gefietst geeft ze de poging op. Als het dan ook nog begint te regenen geven we de moed op en zoeken de eerste Alberge op. Santiago kan nog een dagje wachten en wij willen eerst droog worden. Dat blijkt een goede keus te zijn want enige tijd later komt er een wandelende pelgrim aan die iets aan Barbara moet geven. Hij haalt een schoentje van Joris tevoorschijn en vertelt dat hij die op de weg gevonden had. En enige tijd later voegt hij er met een glimlach aan toe vond hij de andere. Dat moesten wel de schoenen zijn van de beroemde Nederlandse baby die met zijn ouders op de fiets op reis is. Zo kwam alles die dag weer goed en kwamen we ook nog op de juiste dag in Santiago aan om Hanny te zien.

De 2J’s met de vinder van Joris zijn schoenen

De aankomst in Santiago de Compostella was wel grappig. Voor veel wandelaars die al een maand onderweg zijn hierheen is het een hele opluchting en een emotionele gebeurtenis. Voor ons is het een van de vele steden onderweg. Maar wel eentje waar we de pelgrimsmis mee kunnen maken en kunnen kijken naar de “slingerbak” zoals Barbara het grote wierrookvat noemt dat met veel spektakel door de kerk wordt gezwaaid. Hoewel we een aantal keer in de kerk gaan kijken missen we steeds de mis waarin het vat gezwaaid wordt. Eenmaal zien we nog hoe het vat weer wordt losgemaakt… Na verloop van tijd komen we er achter dat het vat alleen slingert als er ruim EUR 300,- gedoneerd wordt. Dat vinden we nou net een beetje te veel geld voor wat spektakel.

Het zwabbervat wordt losgemaakt

Omdat we gemiddeld (net iets) sneller rijden dan de meeste wandelende pelgrims hebben we al met heel wat verschillende mensen een nacht doorgebracht in een alberge. Het is leuk dat we veel van deze bekenden weer ontmoeten in Santiago. Sommigen komen pas dagen later aan dan wij, maar één wandelaar uit Brazilië was even snel als wij op het traject vanaf de Franse grens tot aan Santiago. Hij heeft ons lopend dus 23 dagen bijgehouden! De meesten zijn veel langzamer en sommigen komen we nog tegen na ons rondje naar de kust en weer terug naar Santiago. Een pelgrimage naar Santiago is eigenlijk nog niet af in Santiago. In de Romeinse tijd, toen het graf van de apostel Sint Jacob werd herontdekt was Fisterra het meest westelijke punt in het Romeinse rijk. Vandaar dat veel pelgrims nog doorlopen naar Fisterra. Hanny is voor een kleine twee weken overgevlogen om dit rondje met ons mee te rijden. Het zou namelijk een vrij vlak stuk zijn om te fietsen zodat ze gemakkelijk mee kon rijden. Nou dat hebben we geweten. We twijfelen of Hanny ooit nog mee mag fietsen want als zij komt dan wordt het extra steil! Nu waren we ook zo eigenwijs om het wandelpad te nemen in plaats van de asfaltroute in ons fietsboekje… De vele regen maakte de onverharde wegen soms tot rivierbeddingen en het water liep ons door de schoenen. Maar de omgeving was ook wel erg prachtig. We rijden van Fisterra naar Muxia, waar Maria in een stenen boot aankwam om St. Jacob aan te moedigen om vooral door te gaan met prediken. Na Muxia rijden we over deels dezelfde wegen weer terug naar Santiago. Dit keer omzeilen we de meeste steile modderige stukken en komen we wat gemakkelijker in Santiago aan.

Soms is het zelfs voor de mannen te steil

Na nog een paar dagen rust in Santiago vertrekken we naar het zuiden. We volgen de Camino Portugues, de Portugeese pelgrimsroute naar Santiago, maar dan achterstevoren. We moeten nu dus de gele pijlen andersom lezen en dat is soms best lastig, maar gelukkig worden we geholpen door blauwe pijlen. Deze wijzen de weg naar Fátima. Een andere pelgrimsstad waar Maria is verschenen. Dit deel van onze reis voelt nu al aan als het laatste deel van onze tocht, hoewel we nog ongeveer 1.500 kilometer te gaan hebben. Omdat we nu weer strak naar het zuiden rijden en we geen hoge passen meer over hoeven kunnen we rustig aan doen. Het wordt vanzelf warmer. En als we Portugal binnen rijden breekt de zon door de mist heen. De voorspellingen zijn heel goed. De komende twee weken veel zon met maximum temperaturen rond de 15 graden en in het zuiden van Portugal nog een paar graden warmer. Temperaturen waarbij we weer kunnen kamperen!

Over de grens naar Portugal.

Helaas blijkt de camping bij Porto gesloten te zijn waardoor we alsnog weer binnen moeten slapen. Ach met de riante kamer met twee badkamers die we hier hebben voor EUR 25,80 per nacht is dat ook niet zo heel erg. Zo zijn veel dingen in Portugal relatief goedkoop. Drankjes als koffie en thee kosten vaak minder dan een Euro evenals de lekkere broodjes. Daaraan merk je dat het financieel niet mee zit in dit land. Ook veel gebouwen hebben een slechte staat van onderhoud en we hebben veel gebouwen gezien die op instorten staan. Daartegenover staan de gebouwen met de meest schitterende tegeltjes met soms repeterende patronen maar soms ook schitterende voorstellingen. Vaak zijn de kerken die je hier op iedere hoek van de straat hebt voorzien van deze tegeltjes maar ook woonhuizen hebben soms prachtige afbeeldingen op tegeltjes.

Voorbeeld van een mooi tegeltableau van een oude waterput

In Porto houden we enkele dagen rust en bekijken de stad, de zee en de vele kerken. Ook maken we een ritje in de oude tram. Die ziet er uit alsof hij is gemaakt in het begin van de vorige eeuw. Bijzonder zijn ook de bruggen die door Eifel zijn gemaakt. (Je weet wel, die van de Eifeltoren).

Morgen op de hier niet bestaande tweede kerstdag gaan we op weg naar Lissabon via Fátima. Op dat traject zijn niet veel Albergues dus dat wordt lekker kamperen of, zoals we ook gehoord hebben, slapen bij de vrijwillige brandweer. Hoe dat is horen jullie de volgende keer.

Voor de liefhebbers weer onze route en nog wat foto’s van onderweg.

N2H_57_Porto
Familieportret bij het Cruz del Ferro	‘s Ochtends is het knap koud. Tenminste totdat we in Galicie aankomen.	Een Horreo (voorraadschuur) op twee platte steunen
Barbara op de camino	Een bushalte in de vorm van een Horreo	Kruisen in een hek vlak bij Santiago
Op het plein voor de kathedraal van Santiago	De 2J’s met de vinder van Joris zijn schoenen	Het zwabbervat wordt losgemaakt
De kathedraal van Santiago	Sinterklaascadeautje uitpakken	Smal bruggetje waar met vereende krachten Barbara’s fiets overheen wordt gehesen
Soms is het zelfs voor de mannen te steil	Samen op de middeleeuwse brug	Hanny’s fiets met van karton geknutselde spatborden.
De Horreo’s op palen zie je alleen in het westen van Galicie	Steil dalen en steil klimmen in Galicie.	Bij kilometerpaal 0,0 van de camino. (Fisterra)
Geconcentreerd rijden over de vele losse stenen	Uitzicht vanaf Muxia.	Overspattende golf in Muxia
Golven kijken in Muxia	Moeder en dochter op de fiets	Koeien kijken langs de weg
Markering op de weg naar Fisterra!	De camino Portugues is niet gemaakt voor fietsers met aanhanger	Mooi bruggetje in de onverharde route.
In de regen en wind over de brug.	Over een Romeinse brug	Pizza eten voor Joris’ vermaanddag.
Op weg naar Portugal aan de overkant	Over de grens naar Portugal.	Tegeltjes aan de muren in Portugal
Blauwe pijlen naar het zuiden (Fátima)	Joris op de bekende Portugese haan uit Barcelos	Steentjes in het water gooien is een favoriet spelletje
Voorbeeld van een mooi tegeltableau van een oude waterput	Op weg naar Fatima	De nacht valt in Porto
In de oude tram van lijn 1 in Porto	Een goed 2012!

Gepost in Geen categorie | 6 Reacties

Kerst en nieuwjaarswens

Geplaatst op 25 december 2011 door Jurgen

Een goed 2012!

Gepost in 2011 - Gibraltar, Overig | Getagged kerstkaart, Nieuwjaarswens | 10 Reacties

Missing In Action: Paul

Geplaatst op 13 december 2011 door Jurgen

In memoriam: Paul

Met spijt in ons hart moeten wij mededelen dat onze trouwe mascotte de schildslak Paul vermist is terwijl hij zijn taak als fotomodel uitoefende. Waarschijnlijk is hij tijdens ons rondritje van Santiago naar Fisterra en Muxia en dan weer terug naar Santiago de Compostella uit de fietskar gevallen, dan wel geduwd door een niet nader te noemen persoontje dat ook graag op de foto gaat.

Paul was onze trouwe reisgenoot gedurende meerdere reizen en heeft ons ongeveer 20.000 km vergezeld. Wij zullen zijn enthousiasme en nooit aflatende inzet nooit vergeten. Paul was altijd bereid om zich in te zetten voor kinderen in Nepal of Guatemala, wat voor weer het ook was, of hij nou net een tukje aan het doen was of niet en met of zonder bad-hair-day.

Paul we zullen je missen!

Santiago de Compostella

Jurgen, Barbara en Joris! a.k.a. JuBaJo!

Na zijn vermissing is de taak van Paul waargenomen door “Hondje” de hulphond die we net als Paul uit een geocache hebben geadopteerd. Hondje is een waardige stand-in voor Paul, al is hij een iets minder kleurrijke persoonlijkheid. Hondje heeft te kennen gegeven de taak van Paul over te nemen tot Paul ons weer teruggevonden heeft of een andere mascotte zich kenbaar maakt die beter geschikt is voor de taak.

Hondje de waardige opvolger van Paul

Hondje bedankt!

Gepost in 2011 - Gibraltar, Sponsoring | Getagged afscheid, Hondje, Paul, sponsoring | 1 Reactie

Bassignac le Bas – Astorga

Geplaatst op 9 december 2011 door Webmaster

Door vakantie van de webmaster hebben de laatste avonturen van JuBaJo twee weken vertraging opgelopen voordat ze op het internet verschenen…

De tijd vliegt, en internet is een schaars goed langs de Camino de Santiago dus heeft het even geduurd voordat we een nieuw stukje kunnen schrijven. Maar in de Albergue waar we nu een rustdag houden hebben ze wifi, dus tijd om jullie te vertellen wat we allemaal meegemaakt hebben.

Ons laatste stukje eindigde in Bassignac le Bas, waar we genieten van de rust en de gezelligheid bij Almer en Danielle. Maar we voelen de winter in onze nek hijgen, dus tijd om weer op de fiets te stappen en de volgende etappe te gaan rijden. De moeders gaan ons een stukje achtervolgen met de auto en dat betekent dat we lekker zonder bepakking kunnen fietsen. We rijden eerst langs de Dordogne. Een mooie rivier. Hoewel we niet bij de echte Gorges komen rijden we nog wel een stuk langs en onder de rotswanden door wat erg indrukwekkend is.

Overhangende rotswanden langs de Dordogne

Ook komen we langs Rockamadour. Een sprookjesachtig dorpje dat tegen de bergwand aangeplakt zit. Het is flink afdalen om er te komen, maar dan heb je ook alle tijd om te genieten van het mooie uitzicht. Oh nee, die tijd hadden we natuurlijk toen we het dal weer uit moesten klimmen Maar met alle mooie herfstkleuren erbij was het een lust voor het oog.

Uitzicht op een sprookjesachtig Rocamadour

Helaas zit de vakantie van de Oma’s er al weer op en moeten we bepakt en bezakt verder. Ondertussen zijn we weer aangekomen op een van de pelgrimroutes die naar Santiago de Compostella gaan. Nu zijn we ineens geen argeloze fietsers meer, maar echte pelgrims. Het voordeel van deze routes is dat ze ook veel voorzieningen hebben voor pelgrims. Zo zijn er Albergues waar je voor een klein bedrag in een slaapzaal mag slapen. Dat is wel fijn nu het wat kouder wordt en veel campings dicht zijn. Maar we hebben ondertussen wel ervaren dat we toch veel lekkerder slapen in onze tent! Dat is natuurlijk ook niet zo gek, want onze tent voelt als ons huis, en daar hebben we geen last van snurkers, vroeg opstaanders, mensen die midden in de nacht in plastic zakken rommelen en ga zo maar door.

Slaapzaal in de Albergue van Pamplona

We zijn nu aan ons laatste stuk in Frankrijk aangekomen en de natuur is prachtig. Het weer laat echter te wensen over en het regent dat het giet. Zo erg zelfs dat wij na een dag fietsen in de stromende regen maar een rustdag houden. Het voordeel is dat we nu goed de tijd hebben om in Oloron Ste Marie te genieten van de rivier. Die is namelijk opgezwollen tot een wild kolkende massa waarin bomen en struiken meegezeuld worden. De natuur laat zien dat er niet met hem te spotten valt. Maar wij genieten van de mooie aanblik.

Hoog water in Oloron-St. Marie

De Pyreneeen liggen op ons te wachten, en we gaan ze befietsen vanuit St Jean Pied de Port. De avond voordat we gaan klimmen slapen we in een albergue zodat we de volgende morgen vroeg op pad kunnen. ‘s avonds in de eetzaal voel je de spanning bij de wandelaars al stijgen. Er is nog een andere fietrser. Die heeft echter niet in de gaten dat hij morgen al over de Pyreneeen gaat klimmen en snapt niet waar iedereen zo vol van is. Pas na wat uitleg en een blik op de kaart weet hij wat er gaat komen.
Het fietsen zelf valt de volgende morgen best mee. Ja, het is veel klimmen, maar het weer is mooi en we kunnen genieten van mooie uitzichten. We zijn rond 14:00 uur ‘s middags al op de top. Daar waait het zo hard dat we snel een stukje afdalen en gaan uitrusten in een klooster dat ook slaapgelegenheid biedt.

58ste Vakantiefietserstickertje op de Ibanetapas

Nu zijn we dus in Spanje aangekomen en na al die maanden in Frankrijk is dat wel even wennen. Het meeste wennen is de taal. We spreken geen Spaans en dat is wel jammer. Met handen en voeten kom je een heel eind, maar een goed gesprek voeren is er niet bij. Joris valt hier duidelijk in de smaak. Een blond jongetje met blauwe ogen zien ze niet elke dag. En dan die krulletjes! Hij wordt dan ook voortdurend aangesproken en krijgt van alles toegestopt. Hij is favoriet bij alle beheerders van de albergues en kan overal een potje breken.

Joris windt alle spaanse schonen om zijn vinger

Het landschap is ook hier weer erg mooi. Het eerste stuk fietsen we veel in de uitlopers van de Pyreneeen. Het blijft eigenlijk heuvelachtig tot aan Burgos. Dan is het fietsen wel zwaarder, maar ook afwisselender. We volgen de fietsroute Santiago deel 3. Het is fijn dat we vaak over kleinere wegen rijden. Maar het is wel erg veel asfalt naar onze zin. Daarom maken we als het kan een uitstapje naar de lopersroute. Die is ook geschikt voor fietsen, maar dan bedoelen ze een mountainbike. En geen fiets met fietskar. Maar gelukkig zijn er ook vlakke stukken die prima gaan. En dan zijn de uitzichten van de wandelaars toch wel veel mooier dan die van de fietsers.

Afdaling van Puerte de Erro

De dorpjes waar we doorheen rijden zijn soms ook heel mooi. In veel gevallen bestaan ze al eeuwen als pleisterplaats voor pelgrims. Daardoor zijn er veel kerken, kapellen, kloosters en kathedralen. Zelfs de namen zijn schitterend, wat vinden jullie bijvoorbeeld van Castrillo de Matajudios en Carrion de los Condes? (Dat het gaat om een Castrillo voor het doden van Joden of Om de Grafstenen van Aas moet je er eigenlijk niet bij weten). Cacia is dan een veel leukere naam.

64ste Vakantiefietserstickertje. Wat een schattig dorpje.

Dit jaar vier ik mijn verjaardag ver van huis. Maar de dag is er niet minder leuk om. De dag begint met een mooie slinger aan mijn bed en eindigt met cake met kaarsjes. Wat wil je nog meer?! Via deze weg wil ik iedereen bedanken voor alle lieve sms-jes maitjes en telefoontjes! Ik heb ervan genoten!

Hoera Barbara is jarig!

Na Burgos wordt de weg vlak. dan is het dagen fietsen door vlakke akkers die in deze tijd van het jaar allemaal braak liggen. En dan zijn we ineens erg blij dat we op de fiets zijn en niet hoeven te lopen. Want de weg voert ook nog hele stukken langs de weg waarop wij fietsen, en voor een wandelaar lijkt ons dat niet zo aantrekkelijk. Voor ons is het genieten want we kunnen even lekker kilometers stampen.
Nu zijn we in Astorga, en vanaf morgen is het afgelopen met de vlakte. Er ligt een volgende pas (1500+ m) op ons te wachten. We hebben er wel weer zin in na alle vlakke dagen. Het weer is ook erg zonnig dus dat moet mooie uitzichten opleveren.
En hoe dat zal zijn…… Dat lezen jullie in het volgende stukje!

Voor de liefhebbers hieronder nog de route, want vanaf Bassignac-le-Bas rijden we weer met GPS. En ook nog wat plaatjes van onderweg.

N2H_56_Astorga
Overhangende rotswanden langs de Dordogne	Joris ruimt netjes op na een nacht in een gite	Uitzicht op een sprookjesachtig Rocamadour
Doorkijkje in Cahors	Beeld van een Pelgrim langs De weg	Tamme kastanjes roosteren en wij mochten mee-eten
Lunchpauze op een regenachtige dag	Oude brug met watermolen	De Camino leeft in Frankrijk en Spanje
We schrikken niet terug voor onverhard, en soms zoeken we het zelfs op.	Hoog water in Oloron-St. Marie	Ronde stele’s in Baskenland
In Baskenland wordt alles tweetalig aangegeven	Barbara wordt beklommen door een hagedisje	58ste Vakantiefietserstickertje op de Ibanetapas
Afdaling van Puerte de Erro	Slaapzaal in de Albergue van Pamplona	Fiets met ruimte voor Joris achterin. Met trapondersteuning!
Joris windt alle spaanse schonen om zijn vinger	Hoera Barbara is jarig!	Een aantal van de duizenden kruisen in het hek langs de Camino
Echte Rioja druiven	Mooi watertappunt langs de camino	Schilderachtig Spaans dorpsplein met lei-platanen
Kerk in de rotswand	Ja, het valt niet te ontkennen, we volgen de camino	Joris kan een potje breken bij de Hospitaliers
Als je de camino niet kan volgen dan ben je blind	Joris doet het best in een slaapzaal	Probeer de weg maar eens kwijt te raken. Naar Santiago zal je!
Hey, daar rijdt Jurgen! Gezien in een etalage van een opticien.	64ste Vakantiefietserstickertje. Wat een schattig dorpje.

Gepost in 2011 - Gibraltar, Reizen | Getagged Aubergue, Pyreneeën, Spanje, verjaardag | 4 Reacties

Bassignac-le-Bas

Geplaatst op 23 oktober 2011 door Jurgen

Na een dag rijden vanuit Nederland komen we rond 20:30 in Nevers aan, maar we kunnen de camping niet op. Er is een code nodig voor de slagboom die we niet hebben en de receptie is al een half uurtje dicht. Als we bij een Nederlandse camping gaste vragen of we de code kunnen krijgen is ze geheel verontwaardigd. Ze heeft liever dat we met Joris voor de poort blijven staan dan dat ze de code afgeeft. Men heeft haar namelijk de code in goed vertrouwen gegeven en wij zouden de code toch ook niet afgeven in dat geval. Gelukkig geeft een Franse buurman ons direct de code en heet ons welkom op de camping. Fijn om weer in Frankrijk te zijn!

De volgende morgen ruilen we de huurauto om voor onze eigen fietsen. Gelukkig staan ze er nog en behalve wat stof zijn ze zoals we ze achterlieten. Als we weer terug zijn op de camping om de tent af te breken en de spullen op de fiets te laden komen we er achter dat we de GPS ontvanger in Nederland hebben laten liggen. Dat is balen want we hebben verder geen kaart of routeboekje bij ons. We hebben alleen scans van de routeboekjes in de computer en gelukkig mogen we bij de aardige dame van de camping een paar printjes maken. Ze vertelde ook dat ze altijd zegt dat het geen probleem is als de slagboomcode afgegeven wordt als iemand er een goed gevoel bij heeft. Blijkbaar gaven wij geen goed gevoel…

De fietsen zijn er nog als we terugkomen in Nevers

Met de printjes kunnen we op weg al zijn de zwart-wit afdrukken soms slecht te lezen. Op dit stuk van het traject zijn geen campings meer open, dus we moeten wildkamperen. Gelukkig vinden we in overleg met een van de bewoonsters van Les Arches een goed plekje bij een parkeerplaats. De inwoners hier zijn erg gastvrij en we zijn bijna overal welkom om ons tentje op te zetten. Slechts eenmaal worden we geweigerd als we om half vijf aankomen op een van de campings waarvan niet in ons routeboekje staat dat hij gesloten is. De schapen lopen in het kampeerveld. Op Jurgen zijn opmerking dat we genoeg hebben aan het stukje gras aan deze kant van het hekje wordt gereageerd dat er dan verder helemaal niets is. Als we zeggen dat dat geen enkel probleem is worden we door de Nederlandse eigenaar verwezen naar iets van een kamer ongeveer tien kilometer verderop. Dat halen we nog wel volgens haar. Dat we al zestig kilometer gereden hebben om haar camping te bereiken laat haar koud. Wat doe je dan als je weggestuurd bent? Dan rijd je naar de eerste boer en vraag je om een plaatsje voor de nacht. We krijgen een schitterend plekje langs de beek bij een watermolen en een doorwaadbare plaats. Als de boer dan ook nog met zijn trekker door het water rijdt is het feest voor Joris helemaal compleet. Brrrrrroem!

De trekker rijdt door het water bij ons kampeerplekje

Zo ontmoeten we toch nog gastvrijheid. Die gastvrijheid komen we verder overal tegen hier in Frankrijk. Zo slapen we een keer gratis in de Mairie (Gemeentehuis) van Le Châtenet-et-Dognon, kunnen we ons tentje opzetten op de gesloten camping van St. Jal en werd het sanitair op een andere Nederlandse camping speciaal voor ons weer geopend. De laatste nacht voor we aankomen in Bassignac-le-Bas slapen we achter een garage. Dat is volgens de eigenaar de beste plaats omdat het de laatste nachten flink koud was. Tussen de garage en een heg staan we mooi beschut tegen de koude noorden wind. Die nacht hebben we dan ook geen ijs op de tent terwijl we dat de nacht ervoor wel gehad hebben.

De kou jaagt ons meestal ‘s avonds al vroeg de tent in waar Barbara dan haar “strafregels” schrijft. Van het beeldscherm van de laptop wordt de route van de volgende dag overgeschreven, het is net of we weer in onze studententijd zijn zo zonder printer. Jurgen kan niet meehelpen want dan is het op de fiets toch niet te lezen.

In de nacht is het koud, zelfs met de dikke slaapzak die we uit Nederland mee hebben genomen. ‘s Ochtends pakken we onszelf goed in met vele lagen kleding om de kou te trotseren. Het rare is dat we in de middag steeds in een T-shirtje tegen de helling op fietsen. Dan is het juist weer lekker warm. Dit weer doet ons aan Nepal denken waar we in de winter op één en dezelfde dag ook maar één of tot wel vijf lagen kleding aanmoesten. Ook de omgeving en de houtvuurlucht doet ons soms aan Nepal denken. En als we in Brive-la-Gaillarde aankomen wanen we ons even helemaal in Kathmandu.

Zijn we dan toch in Nepal?

We merken we dat de winter voor de deur staat en door de vertraging die we door ons bezoek aan Nederland hebben opgelopen hebben we het idee dat we een race tegen het weer aan het rijden zijn. Snel naar het zuiden want daar is het warmer. In die race worden we met groot gemak ingehaald door hele vluchten met grote vogels die op weg zijn naar het zuiden. We denken dat het kraanvogels zijn. Ze maken een heel bijzonder geluid dat kilometers ver reikt in de heldere lucht.

Kraanvogels? op weg naar het zuiden

Tijdens onze inhaalrace worden we geconfronteerd met het heuvelachtige terrein in dit gedeelte van Frankrijk. Hoewel de oude pelgrimsroute die we nu volgen om het centraal massief heen gaat krijgen we wel de uitlopers van dat gebergte voor onze wielen en dat is weer flink klimmen en dalen. Gelukkig wel minder steil dan in Bretagne, maar vaak wel een stuk langer. In de koude morgen klimmen we liever en in de warme middag dalen we graag af, maar zo komt dat niet altijd uit. Hierdoor kijkt Barbara in de ochtend soms zelfs uit naar een klim!

Klimmen onder een mooie wolkenlucht

De omgeving is wel prachtig, we genieten van de herfstkleuren en van de walnotenbomen die nu overal rijp zijn. We zien ze soms bij tientallen naast de weg liggen. Vaak hele kleintjes van 2 à 3 centimeter, maar we hebben ze ook gevonden tot wel een centimeter of 6 à 7.

Walnoot(je)?

Nu zijn we bij vrienden van ons die een oude watermolen aan het opknappen zijn langs de Dordogne. Omdat het lastig is om op de fiets cadeautjes mee te nemen hebben we voor Almer, Daniëlle en de jongens een zak noten gezocht langs de weg. We slepen de noten een paar dagen heuvel op en af waarna we de laatste vijftig kilometer naar Bassignac-le-Bas door de ene na de andere notenboomgaard rijden. Misschien waren walnoten toch niet zo’n goed idee.

Ook de zus van Danielle is hier op bezoek en omdat zij en haar vriend gek zijn van Rugby gaan we vandaag met zijn allen naar de kroeg om de finale van de wereldcup rugby te bekijken. Rugby is een grote sport in Frankrijk en vandaag staan ze in de finale tegen de “All Blacks” van Nieuw Zeeland. Alle Fransen hopen dat ze niet net als in de voorronden door de Nieuw-Zeelanders van het veld worden geveegd. Frankrijk stijgt in de finale boven zichzelf uit maar na een bloedstollende wedstrijd verliezen de Fransen met slechts zeven tegen acht punten.

Fanatieke Franse rugby fan.

Inmiddels is de wind weer weg uit de noordhoek en is het weer heerlijk weer. ‘s Nachts is het nog wel fris maar ‘s middags hebben we soms weer temperaturen boven de 20 graden. Lekkere temperaturen voor onze moeders/Oma’s, die vanavond of morgenochtend ook aan op La Flamanchie aankomen. Na een paar dagen uitrusten en bijkomen hier gaan we weer op weg voor het laatste traject door Frankrijk op weg naar de Spaanse grens. Misschien dat de Oma’s ons dan nog een tijdje vergezellen om af te kicken van de gezellige drukte hier.

Een gezellige drukte!

Omdat we nu op een steeds meer bewandelde en befietste pelgrimsroute zitten is het ook makkelijker om pelgrimsrefugio’s te vinden. Als het koud lijkt te worden kunnen we dus gemakkelijker binnen slapen. Dat is wel een lekker idee met de winter voor de deur.

Omdat we de GPS-ontvanger in Nederland hebben laten liggen dit keer geen kaartje van de route. Wel nog wat foto’s van de afgelopen twee weken.

N2H_55_Bassignac-le-bas
De fietsen zijn er nog als we terugkomen in Nevers	Het aquaduct over de Allier	Draaisluis om van de Allier in het canal latéral à la Loire te komen.
We eten gezamelijk vijf stokbroden per dag	Maretakken in de populieren	Boerderij en schuur in een leuk dorpje.
Pelgrimstafereeltje	Doorkijkje op een kasteel	Joris op de trekker
We zweven boven de trampoline!	Kraanvogels? op weg naar het zuiden	Lekkere afdaling
Oversteek in een kloof	Nog maar 1613 km naar Santiago de Compostella	Rusten met een mooi uitzicht
De trekker rijdt door het water bij ons kampeerplekje	Slapen in de Mairie	Geen veerpontje nodig
Dolmen bij Pouyel	klimmen over kleine wegen	Klimmen onder een mooie wolkenlucht
Er is echt wel zon!	Walnoot(je)?	Ochtenduitzicht, maar wel Brrrrr
Opstaan met een paar graden vorst	Zijn we dan toch in Nepal?	Wat wil je nog meer? Een vuurtje, je favoriete chips en een biertje. (Met uitzicht op de Dordogne!)
Fanatieke Franse rugby fan.	Een gezellige drukte!

Gepost in 2011 - Gibraltar, Reizen | Getagged Frankrijk, kou, uitrusten, wildkamperen | 14 Reacties

Nevers en Nederland

Geplaatst op 5 oktober 2011 door Jurgen

Een auto bij de tent?!

Een auto bij de tent?! Ja, met de fiets deden we er ruim twee maanden over om in Nevers te komen en met de auto reden we binnen een dag terug. Reden hiervoor is dat Jurgen zijn Opa op sterven lag en inmiddels is overleden. We dachten alleen terug te komen voor de crematie, maar Opa was altijd al sterk en ook in de laatste levensfase is hij nog (veel) sterker dan verwacht. Ja, anders wordt je natuurlijk ook geen 96 jaar oud.

Hoewel we treurig zijn om verlies van Opa biedt dit wel de gelegenheid om rustig allerlei klusjes te doen en dat is ook wel nuttig. Zo kunnen we weer even wat tijd vrijmaken voor een stukje op de website zodat iedereen weer op de hoogte is van onze belevenissen.

Sinds ons laatste verslag hebben we weer een flink eind gefietst. Het dal van de Loire is relatief vlak en de Loire-a-Velo fietsroute is goed aangegeven en gaat over stille wegen zodat je lekker door kan rijden. Op sommige dagen haalden we gemiddelden (exclusief stoppen uiteraard) tegen de 20 km/uur en op een dag met flinke wind achter reden we geruime tijd 30 km/uur. Ongekende snelheden voor fietsende ouders als wij, die normaal gemiddelden halen van ongeveer 14 km/uur.

Maar laten we beginnen waar we vorige keer opgehouden zijn en enkele interessante stukken en anekdotes beschrijven:

Nadat onze was weer helemaal nat was geregend op de camping waar Hanny weer naar Nederland vertrok (in Mûr-de-Bretagne) hebben we een aantal dagen gehad met wat miezerig weer. Omdat daardoor de was niet wilde drogen rook alles op een gegeven moment naar een wasmand waar de vuile was al een paar weken in zat. En als gevolg daarvan wij dus ook. Je voelt je dan niet zo prettig, maar je hebt wel veel “Lebensraum”. Na een dag of vier sloeg het weer om en werd het steeds mooier zodat we onze was gemakkelijk nog een keer konden wassen en drogen.

Tot de dag voor het mooie weer hebben we het kanaal Nantes-a-Brest gevolgd. Het kanaal is in de tijd van Napoleon aangelegd om de Engelse heerschappij op de wereldzeeën te kunnen omzeilen. Te omjagen beter gezegd want de schepen werden hier getrokken vanaf het jaagpad waar wij nu overheen fietsen. Het moet een geweldige klus zijn geweest om het kanaal aan te leggen want het kanaal van ongeveer 365 km bevat maar liefst 238 sluizen. Het kanaal volgt de loop van vier riviertjes. Dat betekent ondanks de relatief geringe hoogteverschillen dat je toch stroomafwaarts of stroomopwaarts fietst. Stroomafwaarts krijg je steeds een duwtje in de rug als je bij een sluis komt. Keerzijde is dat je steeds even aan moet zetten om een (steil) klimmetje te maken als je stroomafwaarts gaat. Dat is heel leuk en afwisselend rijden maar soms wat zwaar als je binnen een halve kilometer een stuk of 8 sluizen omhoog voor de kiezen krijgt.

Sluis na sluis na sluis is soms best pittig

Bij Nort-sur-Erdre verlaten we het kanaal en steken we door naar de Loire die we bij Ancenis bereiken. In deze omgeving en trouwens in het hele dal van de Loire staan ontzettend veel kastelen, paleizen en paleisjes, kathedralen, kapellen en kerkjes. Leuk om tussen door te rijden al is het bekijken niet echt handig met Joris. Die vind het namelijk leuk als er ergens een echo is. En echo’s hoor je natuurlijk alleen als je een hoop herrie maakt, en dat is meestal niet zo gepast in een kerk.

Het kasteel van Sully-sur-Loire.

Tijdens de rustdag in Angers konden we twee paar nieuwe sloffen voor Joris ophalen bij het postkantoor waar zijn Oma die naar toe gestuurd had. De oude had hij namelijk totaal versleten. Tot twee keer het stiksel doorgesleten en uiteindelijk vielen er zoveel gaten in de zolen dat dicht tapen geen zin meer had. Ja, als je kan lopen dan wil je natuurlijk veel oefenen en dan gaat het hard. Omdat we in geen van de megawinkels in Frankrijk schoentjes konden vinden met slappe zolen hebben we ze maar uit Nederland laten komen. Joris wilde ze meteen aan en was er reuze trots op.

Kijk eens hoe mooi mijn nieuwe sloffen zijn!

Vanuit Angers rijden we binnendoor om de Loire weer te bereiken. Onze route loopt door het leisteenmijnbouwgebied dat tegen Angers aanligt. Inmiddels zijn de groeven gesloten en wordt er een recreatiegebied aangelegd, maar de hopen leisteenafval liggen er nog. Dat geeft een soort half woestijnachtig landschap met hier en daar een soort bergmeertje. Daar bovenuit steken nog de resten van kranen die gebruikt zijn om de leisteen uit de groeve te takelen.

De kranen om de leisteen uit de groeve te takelen.

Die oude kranen uit de vorige eeuw deden ons denken aan de nog veel oudere kraan die we eerder langs de Loire zagen staan. Daar is in vroeger tijdensteenkool gewonnen. Met de hand hakten ze de steenkool weg tot 220 meter diepte. En dan te bedenken dat je alleen opgetakeld kon worden met een sisalkoord aan een groot rad dat met de hand werd aangedreven…

De kraan van de steenkoolmijn.

Via een kettingpontje waar we net oppassen met de fietskar en de bepakte fietsen bereiken we de route langs de Loire weer. De kettingpont heeft veel tijd gekost maar door de wind die we nu van achteren hebben lopen we die weer snel in. We zetten een record door geruime tijd 30+ km per uur te fietsen en voelen ons onverslaanbaar. Dat is de volgende dag snel vergeten als we op het parcours komen van een wielerwedstrijd. Na een afdaling door de wijngaarden begint weer een klim als we worden ingehaald door een (semi?)profrenner. Terwijl wij bijna stilvallen tegen de helling zit hij met ongeveer drie keer trappen 150 meter voor ons. Ach, troosten we onszelf: “Hij heeft geen bagage!”.

Wijngaarden.

Hoewel de valei van de Loire meestal vrij vlak en breed is zijn er hier en daar plekken waar het wat steiler is. We rijden dan vaak tussen de rivier en een kalksteenrotswand in. De streek staat dan ook bekend om de Troglodyten of te wel de grotwoningen. Mooi voor de opslag van wijn uiteraard, maar er schijnen ook hele boerderijen ondergronds te zijn. Die hebben we niet gezien, maar tegenover een van de campings waar we stonden was er wel een rijtje huizen half in en half voor de rots.

Rotswoningen.

Langs de Loire rijden we verder naar Tours en Orleans. In Orleans is het Festival de Loire losgebarsten. Veel oude en nieuwe rivierschepen, maar ook muziek en straattheater en mooie artistieke draaimolens. We genieten van de sfeer en het mooie weer en besluiten nog een dag te blijven en te relaxen op de camping.

Het Loirefestival

Het laatste stuk langs de Loire rijden we tussen Orleans en Nevers. Daar raken we een keer de route een beetje kwijt. We rijden iets te ver door en komen op een smal paadje langs de rivier. We zien bandensporen dus we weten dat je er over kan fietsen. Waarschijnlijk is het bedoeld om te mountainbiken maar we proberen het toch maar. We zijn natuurlijk te eigenwijs om terug te gaan. Het paadje wordt steeds smaller en onze snelheid loopt steeds verder terug. Dan komt er een man op de fiets om de bocht tussen het struikgewas vandaan. Eerst denken we dat hij geen kleding aan heeft maar als hij dichterbij komt blijkt hij een minuscuul zwembroekje aan te hebben met extra bandjes op de heup met mooie bloemetjes eraan. Inwendig moeten we er hard om lachen. Zeer vriendelijk legt hij uit dat het paadje lastig te berijden is met een fietskar omdat er verderop bomen over het pad liggen, waarna hij rustig verder fietst. We vrezen het ergste voor de rest van het pad. Niet omdat we bang zijn voor obstakels, maar omdat we na iedere bocht verwachten twee of meer mensen tegen te komen in een houding waarvan we niet willen dat Joris die aanschouwt. Na de omgevallen bomen en veel mul zand gaan we vlak langs de steile bank van de rivier waar alleen een “vies” boekje ligt. Het zal wel uit het minuscule zwembroekje zijn gevallen, terwijl de fietser dacht dat hij hem in zijn kontzak had gestoken.

Waar gaat dit paadje heen?

De dag voor we in Nevers komen krijgen we een SMS dat de medicatie van Opa gestopt is en dat hij morfine krijgt en dan weg zal zakken. We kunnen via Wifi en Skype bellen en regelen een auto voor de reis naar Nederland. Het is raar om bezig te zijn met een terugkeer naar Nederland terwijl we het zo naar onze zin hebben en het reizen zo lekker gaat. Een dag later rijden we al weer over bekend terrein in Nederland. We hebben vrede met het feit dat Opa zal sterven, hij is ook al 96 jaar oud. De lijdensweg duurt alleen langer dan verwacht. Voor iedereen vervelend om mee te maken. Opa is vannacht overleden en hoeft dus niet meer te lijden en dat is wel een opluchting.

De andere zijde van de terugkeer is dat het leuk om iedereen die we ruim twee maanden niet meer gezien hebben weer te ontmoeten. We worden door iedereen hartelijk ontvangen: Familie, buren, vrienden en collega’s. Dat doet ons goed! Toch hopen we zo snel mogelijk naar Frankrijk te kunnen en weer op de fiets te kunnen springen.

Voor de liefhebbers hieronder nog wat foto’s van onderweg en een overzichtje van de gereden route.

N2H_54_Nevers en Nederland
Sluis na sluis na sluis is soms best pittig	Het kasteel van Josselin	We zien veel hagedisjes over de warme stenen wegschieten.
De kraan van de steenkoolmijn.	Kijk eens hoe mooi mijn nieuwe sloffen zijn!	Barbara en Joris in een mooi straatje in Angers
Leisteenafval.	Een woestijnachtig landschap.	Een meertje in het leisteenlandschap.
De kranen om de leisteen uit de groeve te takelen.	De fietsen passen net op het pontje.	Wijngaarden.
Uitzicht op de Loire.	Rotswoningen.	Leuke waterspuger.
Mooi detail op een kasteel.	De Loirevallei staat op de werelderfgoedlijst van Unesco.	Uitzicht op Blois
Het Loirefestival	Leuke draaimolen op het Loirefestival.	Traditioneel bootje op de Loire
Het kasteel van Sully-sur-Loire.	Het kanaal over de Loire bij Briare.	De knots om walnoten mee te openen.
Langs het kanaal.	Het smalle paadje langs de Loire.	Waar gaat dit paadje heen?
Wel wat smal voor de fietskar.	Mooi uitzicht op de Loire.	Een auto bij de tent?!

Gepost in 2011 - Gibraltar, Reizen | Getagged Frankrijk, Loire-a-velo, Nederland | 20 Reacties

Mûr-de-Bretagne

Geplaatst op 11 september 2011 door Webmaster

Als je mensen verteld dat je naar Bretagne gaat volgt er vaak een wat schampere opmerking over regenpakken, natte voeten en veel regenbuien. Niets is echter minder waar. Op de grens van Bretagne hebben we nog een dag met regen gehad en daarna is het overwegend droog en zonnig geweest. De laatste paar dagen zijn wel wat grijs met soms wat lichte motregen, maar eigenlijk hebben we maar een echte regendag gehad. Lars zijn commentaar op ons vorige verslag heeft blijkbaar geholpen met het uit laten komen van de droom van een van de campingbazen waar we hebben gestaan.

Net zo hoogdravend als Martin Luther King?

Maar laten we verder gaan waar we vorige keer ge-eindigd zijn. Na het bekijken van de landingsstranden in Normandië zijn we door gestoken naar Mont-Saint-Michel. Daarbij volgen we een Voie Verte. Dat is de Franse variant van een lange afstandsfietspad. De Voie Vertes volgen vaak riviertjes of de trajecten van oude treinbanen. Dat betekent dat er meestal niet zo steil geklommen hoeft te worden, behalve daar waar sinds het afbreken van het spoor nog een weg gelegd is. Om die te kruisen kijken de Fransen niet op een hoogtemetertje meer of minder. Ook de op en afgangen zijn soms een beetje irritant omdat die niet gemaakt zijn voor fietsen met bepakking en al helemaal niet voor fietsen met een fietskar.

Laat dat de trein maar eens nadoen!

Na een dag of wat op de Voie Verte zien we in de verte Mont-Saint-Michel liggen als een zwevend kasteel boven de maisvelden. Op aanraden van Ans gaan we naar de camping achter het Harry Potter huis. Inderdaad een heel leuke camping met een aparte sfeer, maar of we schoner worden van de douches daar betwijfelen we. Die zijn waarschijnlijk niet schoongemaakt sinds Ans en Daniel daar van de zomer waren. Diezelfde dag bezoeken we Mont-Saint-Michel, en dat is maar goed ook want het is schitterend weer met mooi uitzicht over de zandbanken (en de buien die wat verderop langstrekken). We worden getroffen door slechts één bui, maar dat levert dan weer een mooie regenboog op.

Regenboog bij Mt-St-Michel

We hadden eigenlijk een rustdag gepland in Beauvoir bij Mt-St-Michel, maar we durfden de douches niet nog een keer te riskeren dus reden we verder langs de noordkust van Bretagne. Eerst ook nog een tiental kilometers over een Voie Verte maar dan houdt het relaxte rijden op. We klimmen de berg op en dalen af naar een badplaatsje. En dat herhaalt zich ongeveer twee weken. Maar de uitzichten boven zijn schitterend en Joris is dol op het strand. We kunnen zelfs een keertje zwemmen al is het water niet heel erg warm.

Uitzicht op de cote de granit rose

Als we in Saint Malo boodschappen doen stapt daar ineens Hanny, Barbara’s moeder uit de auto. Die komt controleren of we wel echt fietsen en kamperen en we niet stiekem met een camper rondrijden met een computer met photoshop voor de sponsorfoto’s. We wisten dat ze een keer langs zou komen maar dat ze nu ineens voor onze neus staat is toch wel een verrassing. En dat op het moment dat we net een filmpje proberen te maken van Joris die vandaag voor het eerst zonder hulp kan lopen. Het is dubbelop feest! We laden snel de bagage over en spreken een camping af waar we elkaar ‘s avonds zullen treffen. Het is heerlijk om de helling op te fietsen zonder al die bagage, maar na drie dagen is dat feest voorbij. Vanaf St Brieuc rijdt Hanny mee op de fiets. We verbieden haar om voortasjes mee te nemen, maar de Nederlandse hagelslag zeult ze wel voor ons mee.

Hanny bovenaan een klim

Joris is helemaal blij met de komst van Oma. Terwijl Jurgen en Barbara rustig de tenten op kunnen zetten en kunnen koken sjouwen Oma en Joris de camping rond en pakken de toilettas van Oma in en uit en in en uit en … Als Joris uit de fietskar komt duikt hij meteen op Oma af en stappen ze samen rond.

Stappen, stappen, stappen!

Hanny haar fiets wordt nog aardig op de proef gesteld want we volgen een GPS track die Jurgen op Internet heeft gevonden. Meestal gaat dat over de gewone weg, maar een keer raken we verzeild op een wandelpad langs de kust. Over een smal modderpaadje met trappen gaan we naar beneden. De kar moet zelfs twee keer worden afgekoppeld om hem over hekken heen te tillen.

Lekkere afdaling over een wandelpad

Vanaf ongeveer Morlaix willen we de kust verlaten en langs het kanaal Nantes-a-Brest naar de Loire fietsen. Maar de dag voor we van de kust afbuigen krijgen we nog zwaar weer. Het waaide al twee dagen erg hard, en natuurlijk tegen, maar vandaag komt er ook nog eens heel veel regen bij. We besluiten er een korte dag van te maken en huren een huisje om lekker droog te kunnen slapen. Jurgen vind het niet zo nodig, maar huismus Barbara is ontzettend blij dat ze de hele avond thee kan zetten en we alle natte spullen kunnen drogen. De volgende dag moet Jurgen toegeven ook wel heel lekker te hebben geslapen.
Na deze goede nacht kunnen we een flinke dag fietsen. Eerst nog wat langs de kust, daarna steken we door naar de Voie Verte die naar het jaagpad langs het kanaal leidt. Het jaagpad volgen we nu enkele dagen en we zijn aangekomen in Mûr-de-Bretagne. Hier houden we een rustdag zodat Hanny de auto op kan halen in st Brieuc en wij de nodige klusjes kunnen doen. Wassen, internetten en zowaar onze eerste lekke band plakken, anders kon Barbara helemaal geen boodschappen doen. Morgen vertrekt Hanny naar Nederland en vervolgen wij onze reis naar het zuiden. Eerst naar Nantes, daarna waarschijnlijk langs de Loire het binnenland in voordat we echt naar het zuiden afbuigen. Dal laatste werd ons aangeraden door fietsers van de Franse equivalent van de wereldfietser. Die stonden afgelopen nacht op dezelfde camping als wij.

Franse Wereldfietsers

Hieronder nog wat foto’s die we sinds Arromanches hebben genomen en voor de liefhebbers een kaartje met de gereden route. Kijk ook eens bij de sponsorfoto’s want er zijn er weer heel wat gemaakt.

N2H_53_Mur-de-Bretagne
Net zo hoogdravend als Martin Luther King?	Joris en Barbara aan de kust	Graspaden gaan best met een fietskar. (een klein stukje dan)
Lunch aan de waterkant	Laat dat de trein maar eens nadoen!	Koken onder een afdak op een boeren camping
Appeltje voor de dorst op een gekraakt caravan opstapje	Lunch in de zon. Kunnen de schoenen mooi even drogen.	Nare zigzagjes in de Voie Verte
De hooste waterval van Bretagne. (ongeveer 25 meter)	Oud station langs de Voie Verte	Oude man kijkt over de muur. Oh nee, het is toch een hond.
Camping bij het Harry Potter huis	Regenboog bij Mt-St-Michel	Uitzicht bij Mt-St-Michel
Lichtspel in de abdij van Mt-St-Michel	Uitzicht vanaf het oostterras van de abdij van Mt-St-Michel	Wolkenpartij boven de baai van Mt-St-Michel
Traploper?	Bauto voor de schaaldierenvangst	Barbara en Joris spelen op het strand
Een paar van Joris zijn eerste stapjes	Groot verschil tussen eb en vloed	Franse windmolen
Mossel- of oesterkwekerij	Stralende zonsondergang	Mooie uitzichten vanaf Cap Fréhel
Ja, het Batavirus raak je nooit kwijt	Lekkere afdaling over een wandelpad	Lunchen langs de kust
Jurgen: "Kijk, een Palmboom", Palmboom: "Kijk, Duo Penotti".	Hanny bovenaan een klim	Uitzicht op de rotskust
Op stap met Oma	Hanny en Barbara op de brug	Punaise op het strand
Puntmustschelpen bij laag water	Zonsondergang vanaf de camping	Puntmutsschelpen
Mooi gevormde rotsen op het kiezelstrand	Uitzicht op de cote de granit rose	Huiselijk onderkomen voor een nachtje
Stappen, stappen, stappen!	Oma’s toilettas in- en uit- en in- en uitpakken	Franse Wereldfietsers

Gepost in 2011 - Gibraltar, Reizen | 11 Reacties

Arromanches, 18 augustus

Geplaatst op 21 augustus 2011 door Webmaster

Ja, hoe schrijf je een interessant stukje over drie weken fietsen van Nederland naar Normandië, want daar zijn we nu; een korte indruk van ongeveer 1000 km fietsen over steeds steilere wegen en met wisselend weer. Laten we maar bij het begin beginnen.

Vanuit Zevenbergen waar Jurgen zijn vader woont rijden we naar Zeeland. Daar hebben we allemaal nog nooit gefietst en dat bleek ten onrechte want Zeeland is zeer mooi om te toeren. Na een gastvrije nacht bij familie van Jurgen rijden we via Zierikzee, Veere en Retranchement. Daarvoor moeten we oversteken met een aantal veren. Op het veer tussen St. Jacobapolder en Bruinisse moeten we lang wachten. Uiteindelijk vaart de kok ons over want de veerman heeft zijn hand bekneld tussen een touw en moest naar het ziekenhuis.

Op de veerboot tussen St. Jacobapolder en Bruinisse

Vanuit Retranchemant zijn we zo in België. We volgen wisselend een van de drie routes langs de Belgische kust. Bij de Somme zien we veel monumenten voor gevallen strijders tijdens de Eerste Wereldoorlog en dit zal nog tot ver in Frankrijk in ieder dorp het geval zijn. We moeten echter wel even afwijken van al die verschillende routes want vlakbij ligt Sint Joris en dat kunnen we natuurlijk niet naast ons laten liggen.

9e vakantiefietserstickertje. Let op het bord!

Het weer is tot nu toe niet erg goed maar tijdens onze rustdag in Koksijde wordt het weer een stuk beter. We kunnen zelfs een foto van een stralend blauwe lucht maken! Een mooie dag dus voor klusjes zoals de was doen en op jacht naar een nieuw boutje om het plaatje in Jurgen zijn schoen weer vast te zetten zodat hij weer in zijn pedaal kan klippen. Als we de e-mail binnen halen via het wifi netwerk van de campingeigenaar lezen we helaas dat Jurgen zijn Opa in het ziekenhuis ligt. Op het moment van schrijven is Opa gelukkig weer thuis.

Een dag later rijden we Frankrijk al weer binnen. Het weer is nu zelfs heet te noemen en dan vallen de eerste golven in het landschap nog niet mee. Voor Joris bouwen we een zonnescherm door de duwstang van de kar naar voren te draaien en er een handdoek overheen te hangen. Maar wij moeten zweten. Als beloning tracteren we ons ‘s avonds op een heerlijke ijscoupe. Vanwege dit soort hitte hebben we een route langs de kust gekozen. Meer landinwaarts is het vast nog warmer.

Behoeft verder geen uitleg, toch?!

Ook in Frankrijk kan het regen, en wat doe je dan met een jongetje van ruim 14 maanden in een tent? Nou, je laat hem spelen met een WC-rol en versiert met de afgerolde stukken de tent. Zo zijn moeder en kind zoet terwijl vader de avondmaaltijd bereid. Het wordt die nacht nog slechter weer, met veel wind zodat Barbara in de nacht de tarp nog afbreekt en het zeil over de fietsen en de kar nog moet verhangen.

WC-rollenpret!

Vanaf Boulogne-sur-Mer volgen we een Route van de Stichting Europafietsers, Tussen Anjou en Anjovis. Dat is makkelijk fietsen, want we hoeven alleen het lijntje op de GPS te volgen. De route volgt mooie rustige wegen en probeert de meest steile hellingen te vermijden. Maar het begint al vrij snel met een helling van 13% OVER 800 meter. Dat is wel even flink aanpoten maar we komen uiteindelijk (buiten adem) boven. Inclusief BBB (Barbara’s Brugse Baksteen)! Gelukkig volgt er na een lange klim meestal ook een lange afdaling en dat is nu ook het geval.

Als we bij de Seine aankomen buigen we naar het westen af om de landingsstranden in Normandie te gaan bekijken. Het is indrukwekkend wat daar aan het einde van de tweede wereldoorlog is gebeurd. Van de begraafplaats met duizenden doden die onze leeftijd nooit hebben bereikt worden we wel even stil. Alleen Joris speelt in de zon alsof er geen kwaad op deze wereld is.

Duizenden dode militairen uit voornamelijk Canada

In Arromanches houden we een rustdag en bekijken we de overblijfselen van de tijdelijke haven die is gebouwd vanaf 7 juni 1944. Lekker om ook weer op het strand te lopen al komen we er niet aan toe om een duik in de zee te nemen. Dat is wel even wat anders dan in Nederland. Een verschil tussen eb en vloed van 8 meter en na een beetje wind al flinke golven!

Barbara en Joris bij een van de caissons van de oorlogshaven Mulberry B

Al met al hebben wij gisteren geconcludeerd dat we het zo slecht nog niet doen. Als is het soms wel zwaar dat Joris net lekker rond gaat kruipen als wij moe van de fiets komen en we dus iedere keer achter hem aan moeten. Gelukkig is hij ‘s avonds wel zo moe dat hij goed slaapt. Alleen is hij wel weer vroeg wakker, en wij dus ook, maar dat moet ook wel want we halen het meestal net om rond 10:00 uur op de fiets te zitten. Ach, en dan kunnen wij ‘s avonds ook vroeg naar bed. En dat moet ook, want morgen staat er weer een nieuwe dag klaar om mooie dingen te ontdekken!

Voor de liefhebbers hieronder nog de gereden route sinds ons vorige verslag.

Enneh foto-opdrachten (of kilometersponsoring) zijn ook nog steeds welkom want we schieten al aardig op met Paul zijn plaatjes.

N2H_52_Arromanches
Groepsportret: Ingepakt tegen de regen	Op de veerboot tussen St. Jacobapolder en Bruinisse	2J’s bij een van de vele oorlogsmonumenten voor WOI
Behoeft verder geen uitleg, toch?!	WC-rollenpret!	Helling van 13% = best zwaar
Slakjes op een paal bij het strand van Criel-sur-Mer	We zien voor het eerst de kalksteenrotsen in Frankrijk	Mooi weer in Criel-sur-Mer
Een traditioneel Normandisch huis in Noormannen stijl. Met Irissen op het dak om de klei vast te houden.	Barbara met Joris in de draagdoek	Jurgen en Joris langs het riviertje de Orne
Waterspuwer in Caen	Duizenden dode militairen uit voornamelijk Canada	Lunchpauze in de schaduw
Barbara en Joris bij een van de caissons van de oorlogshaven Mulberry B

Gepost in 2011 - Gibraltar, Reizen | 10 Reacties

De kop is er af

Geplaatst op 26 juli 2011 door Jurgen

Volgens Confucius begint elke reis van 1.000 mijl met een enkele stap. Bij ons was het weliswaar een enkele trap, maar we zijn begonnen!

Elke lange reis begint met de eerste trap

Het was nog een heel gedoe, en je zou denken dat je met zo’n lange voorbereiding je deadline toch wel kan halen. Maar 10:00 uur vertrekken lukte niet helemaal. Een minuut of 20 later dan gepland reden we echter wel echt weg, en daar waren we best trots op. De 20 minuten vertraging kwam natuurlijk niet door ons. We werden opgehouden door het uitzwaaicomité. Maar dat leverde wel mooi de eerste sponsorgelden op!

Het uitzwaaicommittee

Na vertrek moesten we al snel weer stoppen voor het droppen van onze travelbug genaamd Fietsen, Fietsen Fietsen met de hele Familie in een geocache vlak bij ons huis. Dit voorwerp dat je op internet kan volgen kregen we als afscheidscadeautje en wij hebben hem als opdracht meegegeven dat hij van geocache naar geocache tot aan Gibraltar moet reizen. Als hij daar eenmaal is geweest moet hij weer terug naar Deventer. Wie zal er het eerste zijn?

Wie is er eerder in Gibraltar, de travelbug of wij?

Het weer was de eerste dagen niet al te best. Op drie van de vijf dagen zijn we natgeregend zodat het water door onze schoenen liep. En op één dag mocht Jurgen zich rond de tent uitleven om het waterbed wat minder te laten golven. Gelukkig zijn onze tassen en de tent goed waterdicht, en hebben we een mooie tarp gekregen van Jurgen zijn vader, zodat uiteindelijk alleen de schoenen hoefden te drogen. We hebben onszelf voorgehouden dat het niet onze hele vakantie zo slecht kan zijn. En dat hielp soms, zodat we ook heerlijk in de zon hebben gezeten.

Wat zon in Olburgen na een regenachtige dag

Onze route liep via campings in Olburgen, Renkum, Tull en ‘t Waal en Dordrecht naar Zevenbergen. Ondanks de regen, de heuveltjes op de Veluwe en later de harde wind tegen hebben we gemerkt dat we de geplande afstand van veertig kilometer per dag wel kunnen halen. Het is wel vrij vermoeiend, omdat Joris vooral de eerste paar dagen nog moest wennen aan het reizen. Dat betekende dat hij niet best sliep in de fietskar en daarom ‘s avonds zo afgedraaid was dat hij al vroeg naar bed moest. Maar vroeg naar bed betekent voor kleine kindertjes ook vroeg weer op! Zodat onze vakantiegevoel een beetje weg was met dagen die ergens tussen 5 en 6 uur begonnen met het stilhouden van onze kleine wekker. Alle ‘buren’ op de camping vonden het geen probleem, eerder vermakelijk.

Na een bezoek aan een neef van Jurgen was het nog een klein stukje naar Zevenbergen waar we gisteren aankwamen bij Jurgen zijn vader. Vandaag hebben we een rustdag gehouden om wat dingetjes te regelen, zoals kleine reparaties uit(laten)voeren, de webpagina bijwerken en de vuile kleding wassen. Joris die dat bij ons thuis nooit ziet omdat de wasmachine in de kelder staat vond dat machtig mooie televisiebeelden.

Grote wasjes, kleine wasjes, stop ze in de wasmachine!

Tijdens die eerste paar dagen hebben we al heel wat Plaatjes met Paul kunnen maken. Maar we zijn nog steeds op zoek naar nieuwe foto-opdrachten voor onze reis, zodat we een mooi bedrag bij elkaar kunnen trappen en schieten. Dus heb je een mooi idee voor een foto of sponsor je liever per kilometer, laat het ons weten.

Morgen rijden we weer verder. Er staat een bezoek aan een achterneefje van Jurgen op het programma voordat we verder Zeeland in rijden waar we uiteindelijk de kust opzoeken en echt naar het zuiden gaan rijden. Dan rijden we zo de buienradar af de zon tegemoet!

N2H_50_de_kop_is_er_af
Het uitzwaaicommittee	Wie is er eerder in Gibraltar, de travelbug of wij?	Wat zon in Olburgen na een regenachtige dag
Joris’ speelgoedschepje kwam toch nog van pas	Genieten van een lunch in de zon	Overtocht op de "Heen en weer wolf"
Elke lange reis begint met de eerste trap	Grote wasjes, kleine wasjes, stop ze in de wasmachine!